Reklama

100 modlitw za Polskę

Ona na nich czekała...

2018-08-10 20:35

Agnieszka Bugała

Agnieszka Bugała

Wrocław – Trzebnica – Oleśnica – Namysłów – Wierzbica Górna – Kluczbork – Borki Wielkie – Czarna Wieś – Częstochowa – tak przebiegała trasa Pieszej Pielgrzymki na Jasną Górę, w sumie 220 km. Od 2. do 9. sierpnia pokonało ją półtora tysiąca osób, w upale i skwarze.

W tym czasie w sklepach wykupiono wiatraki, wentylatory i klimatyzatory. Kto mógł, nie wychodził z domu, miasta ożywały wieczorem, gdy upał opadał wraz z zachodzącym słońcem. A pielgrzymi szli…

To były dni, w których pątnicy mogli wołać za prorokiem Danielem: „Błogosławcie Pana, ogniu i żarze, błogosław Pana, upale…” I choć doświadczeni w pielgrzymowaniu mówią, że upał jest mniej dokuczliwy, niż ulewne deszcze, to jednak za wędrówkę w czasie gorących dni należą się im szczególne słowa uznania. Dziewięć dni w drodze, codzienna Eucharystia, adoracja Najświętszego Sakramentu, potoki modlitw i umartwień – wszystko po to, by być bliżej Boga i by przestąpić próg jasnogórskiego Domu Matki i Syna.

Reklama

Doszli, dali radę.

i wtedy my, dziennikarze, fotoreporterzy musieliśmy się wycofać. To był czas na to, aby utrudzony pielgrzym spojrzał w oczy Matce.

I by nikt go w tym nie podglądał...

Dlatego w naszej galerii zdjęć zamieszczamy tylko te ujęcia, które nie naruszają intymności spotkania. Rezygnujemy z pięknych kadrów, które zatrzymują łzy na policzkach, dygot ramion, twarz ukrytą w dłoniach, radość zmieszaną ze wzruszeniem...

Tagi:
Piesza Pielgrzymka Wrocławska

Honorowy Obywatel Orzech

2018-10-16 00:04

Agnieszka Bugała

Kamil Szyszka

15 października w Operze Wrocławskiej odbyła się uroczysta Sesja Sejmiku oraz Gala z okazji 20. rocznicy samorządu województwa  dolnośląskiego. Podczas uroczystości tytuł Honorowego Obywatela Dolnego Śląska CIVI HONORARIO otrzymał ks. Prałat Stanisław Orzechowski – nagrodę w imieniu laureata odebrał Wiesław Wowk, znany we wrocławskim środowisku jako Kuzyn. Wręczono także Odznaki Honorowe Zasłużonym dla Województwa Dolnośląskiego, które otrzymali Mariusz Szczygieł, Olga Tokarczuk, Filip Springer, Beata Maciejewska, Jacek Antczak, Davit Gabaidze i Irina Tkeshelashvili. Za szczególne osiągnięcia dla regionu wręczono także Nagrody Marszałka, a za służbę na rzecz budowania tożsamości regionalnej na Dolnym Śląsku wyróżnienia Samorządu Województwa Dolnośląskiego.

W 2009 r. radni ustanowili 16 października – dzień wspomnienia liturgicznego św. Jadwigi Śląskiej – Świętem Województwa Dolnośląskiego. W tym dniu wyróżniane są osoby związane z naszym regionem. W tegorocznej uchwale radni napisali, że ks. Stanisław Orzechowski jest charyzmatycznym duszpasterzem wrocławskiej młodzieży, a z regionem związany jest od 1957 r., kiedy rozpoczął naukę w Technikum Budowlanym we Wrocławiu. Rok później wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego, święcenia kapłańskie przyjął w 1964 r. z rąk abp. Bolesława Kominka.

Do tej pory tytułem Honorowego Obywatela Dolnego Śląska zostali uhonorowani m.in.: kard. Henryk Gulbinowicz, Władysław Bartoszewski,  Leon Kieres, Lech Kaczyński, Waldemar Krzystek, Sylwester Chęciński, Jan Miodek i… św. Jadwiga Śląska.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Tradycje bożonarodzeniowe w Polsce i na świecie

2014-12-22 13:23

oprac. kw (KAI) / Warszawa / KAI

Od wieków chrześcijanie na całym świecie w różnorodny sposób obchodzą święta Bożego Narodzenia. Choinka jest znana niemal wszędzie, choć w Burundi przystraja się bananowca, a w Indiach drzewko mango. Najsłynniejszą kolędę „Cicha noc" przetłumaczono na 175 języków, najpiękniejsze szopki są podobno we Włoszech, a we Francji jada się podczas Wigilii ostrygi.

BOŻENA SZTAJNER

Korzenie tradycji związanych z Bożym Narodzeniem sięgają odległych czasów. Nierzadko zwyczaje te wywodzą się jeszcze z rytuałów pogańskich, na których miejsce wprowadzano później święta chrześcijańskie, nadając im zupełnie nowe znaczenie. Znacząca jest tu data. W wielu kulturach w przeróżny sposób starano się podczas przesilenia zimowego „przywołać” słońce z powrotem na ziemię i sprawić, aby odrodziła się przyroda.

Istotny jest także rys eschatologiczny świąt Bożego Narodzenia. Miejsce zostawiane przy wigilijnym stole przeznaczano dla „przybysza”, czyli dla duchów przodków. W Polsce zwyczaj ten upowszechnił się w XIX wieku. Miał on wówczas wymowę patriotyczną – dodatkowe nakrycie symbolicznie zarezerwowane było dla członka rodziny przebywającego na zesłaniu na Syberii.

Boże Narodzenie było także czasem wróżb. Wyjątkowość tego dnia polegała na tym, że jego przebieg miał znaczący wpływ na cały nadchodzący rok. Jedną z polskich tradycji jest kładzenie siana pod wigilijny obrus. Ciągnięto z niego słomki – im dłuższa, tym więcej pomyślności czekało danego człowieka w następnym roku. Jeszcze dzisiaj dość powszechna jest wiara w to, że w Wigilię zwierzęta mówią ludzkim głosem. Podsłuchujący je ludzie dowiadywali się ponoć najczęściej o zbliżającej się śmierci własnej albo kogoś z rodziny.

Chrześcijaństwo od początku swego istnienia nadało tym zwyczajom nowy sens, wytworzyło też swoje obrzędy. Niestety we współczesnej, zeświecczonej kulturze często zapomina się o chrześcijańskich źródłach tego święta.

ŻŁÓBEK

Żłóbek w dzisiejszej postaci zawdzięczamy św. Franciszkowi. Historia tej tradycji jest jednak znaczenie dłuższa i sięga piątego wieku. Wtedy, jak głosi podanie, żłóbek Jezusa przeniesiono z Betlejem do Rzymu i umieszczono w bazylice Matki Bożej Większej. Także Pasterkę w Rzymie odprawiano początkowo tylko w tym kościele.

To we Włoszech zaczęto w uroczystość Bożego Narodzenia wystawiać żłóbki, w których umieszczano figury Świętej Rodziny, aniołów i pasterzy. Do rozpowszechnienia tego zwyczaju przyczynił się św. Franciszek. Z przekazów pozostawionych przez jego biografa – Tomasza z Celano – wiemy, że w wigilijną noc Biedaczyna z Asyżu zgromadził w grocie w miejscowości Greccio okolicznych mieszkańców i braci, by w prosty sposób pokazać im, co to oznacza, że „Bóg stał się człowiekiem i został położony na sianie ". W centrum jaskini leżał wielki głaz, pełniący rolę ołtarza. Przed nim bracia umieścili zwykły kamienny żłób do karmienia bydła, przyniesiony z najbliższego gospodarstwa. W pobliżu, w prowizorycznej zagródce, stało kilka owieczek, a po drugiej stronie wół i osioł. Jak pisał kronikarz, zwierzęta „zaciekawione, wyciągające szyje w stronę żłobu, pochylając się i jakby składając pokłon złożonej w nim figurce przedstawiającej dziecię Jezus". Postaci do szopki wybrano spośród obecnych braci i wiernych. Zapalonymi pochodniami św. Franciszek rozjaśnił niebo, a w lesie ukryli się pasterze, którzy na dane hasło wznosili gromkie okrzyki. Do dziś szopka w Greccio przyciąga corocznie rzesze turystów.

Obecnie najsłynniejsze są szopki toskańskie, sycylijskie i neapolitańskie. W Szwajcarii, w Niemczech i w Austrii modne są żłóbki „grające". W Polsce do najbardziej znanych należą szopki krakowskie, prawdziwe arcydzieła sztuki ludowej. Powstanie tej tradycji przypisuje się murarzom i cieślom. Nie mając zatrudnienia w zimie, chodzili oni z takimi szopkami-teatrzykami od domu do domu i tak zarabiali na swe utrzymanie. Wzorem architektonicznym był dla nich przede wszystkim kościół Mariacki, ale wykonywano także miniatury Wawelu, Sukiennic i Barbakanu. Od 1937 r. z inicjatywy Jerzego Dobrzyckiego odbywa się konkurs na najpiękniejszą „Szopkę Krakowską”.

Już w średniowieczu wystawiono przy żłóbkach przedstawienia teatralne zwane jasełkami. W Polsce najbardziej znanym utworem tego gatunku jest „Polskie Betlejem" autorstwa Lucjana Rydla.

WIECZERZA WIGILIJNA

Uroczystość Bożego Narodzenia wprowadzono do kalendarza świąt kościelnych w IV wieku. Dwieście lat później ustaliła się tradycja wieczornej kolacji, zwanej wigilią. Wieczerza wigilijna jest niewątpliwie echem starochrześcijańskiej tradycji wspólnego spożywania posiłku, zwanego z grecka agape, będącego symbolem braterstwa i miłości między ludźmi. Gdy w drugiej połowie IV w. Synod w Laodycei zabronił biesiadowania w świątyniach, zwyczaj ten przeniósł się do domów wiernych. W Polsce Wigilię zaczęto obchodzić wkrótce po przyjęciu chrześcijaństwa, choć na dobre przyjęła się dopiero w XVIII w.

Wigilia (łac. czuwanie) – pierwotnie oznaczała straż nocną i oczekiwanie. W słowniku kościelnym nazywa się tak dzień poprzedzający większe święto. Dawniej w każdą wigilię obowiązywał post. Do stołu wigilijnego siadano, gdy zabłysła pierwsza gwiazda. Miała ona przypominać Gwiazdę Betlejemską prowadzącą pasterzy i magów do Betlejem.

Na wschodzie Polski i na Ukrainie pierwszą potrawą jest kutia – pszenica lub jęczmień zaprawiana miodem, migdałami i śliwkami. Po modlitwie i czytaniu Pisma Świętego następuje podzielenie się opłatkiem, który jest symbolem Eucharystii.

W północnej Anglii jeszcze do połowy XX wieku podawano w Wigilię „mugga”, czyli owsiankę z miodem. Zwyczaj ten pochodził jeszcze z czasów Wikingów. W Szkocji tradycyjnie spożywa się „Athol Brose” – owsiankę z whisky.

W Walii tradycją jest Calennig – jabłko, ustawione na trójnogu z patyczków, naszpikowane migdałami, goździkami i innymi przyprawami oraz przybrane zielenią. Chodzące po kolędzie dzieci ofiarowują je w zamian za małe datki.

W Norwegii podczas Wigilii podaje się żeberka świni i gotowane mięso owcze lub specjalne danie przygotowane z solonej i gotowanej ryby, która wcześniej leżała w ługu sodowym przez 2-3 dni. Potrawę tę, podawaną z boczkiem, nazywa się Lutefisk.

W Szwecji tradycyjna uczta wigilijna składa się z rozmoczonej suszonej ryby, galarety, wieprzowej głowizny i chleba. We Włoszech podaje się ravioli z mięsnym farszem i ciasto drożdżowe z korzeniami. W Danii je się słodki ryż z cynamonem i pieczoną gęś z jabłkami.

Peruwiańskim przysmakiem podczas świąt Bożego Narodzenia są świnki morskie. Mięso tych zwierząt ma niewiele tłuszczu i jest tanie, dlatego może być świetną alternatywą dla wieprzowiny. Tradycja jedzenia świnki morskiej jest bardzo silna w andyjskich krajach. Na dowód tego, w katedrze w dawnej stolicy imperium Inków – Cusco, na obrazie przedstawiającym ostatnią wieczerzę, Chrystus i jego uczniowie jedzą właśnie świnkę morską.

Tradycyjnie w całej Ameryce Łacińskiej na Wigilię nie może zabraknąć kakao z mlekiem i babki z rodzynkami, zwanej „panetón" (od słowa „pan”, które oznacza chleb). Jest to zwyczaj pochodzący z Włoch, ale rozpowszechniony w wielu krajach. Ostatnio coraz popularniejszy staje się też szampan, którym jest musująca „sidra", czyli wino z jabłek.

PASTERKA

Pasterka jest pamiątką z pierwszych wieków chrześcijaństwa, kiedy nabożeństwa nocne należały do stałej praktyki Kościoła. Pierwsze Msze św. o północy 24 grudnia sprawowano w Betlejem. W Rzymie zwyczaj ten znany był już za czasów papieża Grzegorza I Wielkiego, pasterkę odprawiano przy żłóbku Chrystusa w bazylice Matki Bożej Większej. Charakter tej liturgii tłumaczą pierwsze słowa invitatorium, wprowadzenia do Mszy: „Chrystus narodził się nam. Oddajmy mu pokłon".

CHOINKA

Zwyczaj ten pochodzi jeszcze z czasów pogańskich, rozpowszechniony był wśród ludów germańskich. Wierzono, że szpilki jodłowe chronią przed złymi duchami, piorunem i chorobami. W czasie przesilenia zimowego zawieszano u sufitu mieszkań jemiołę, jodłę, świerk lub sosenkę jako symbol zwycięstwa życia nad śmiercią. Kościół chętnie ten zwyczaj przejął. Choinka stawiana była na znak narodzin Jezusa Chrystusa – rajskiego drzewka dla ludzkości.

Starożytni Rzymianie ozdabiali swoje domy wiecznie zielonymi roślinami, np. jemiołą, bluszczem, laurem, kiedy przygotowywali się do obchodów przypadających w dniach 17-24 grudnia święta boga urodzaju, Saturna. Odbywały się wtedy procesje ze światłem i obdarowywano się prezentami.

Najstarsze pisemne świadectwo o ozdobionym na Boże Narodzenie drzewku pochodzi z 1419 r. Wtedy to niemieccy piekarze z Fryburga ustawili choinkę w szpitalu Świętego Ducha, przybierając ją owocami, opłatkami, piernikami, orzechami i papierowymi ozdobami. Od XVI w. zwyczaj ten rozpowszechnił się wśród cechów i stowarzyszeń w miastach, a także w domach starców i szpitalach.

Do Polski zwyczaj stawiania choinek w domach przeniósł się z Niemiec w XVIII w. Jednak już znacznie wcześnie w naszym kraju przybierano dom na wigilię Bożego Narodzenia. W izbie zawieszano podłaźniczkę i sad oraz ustawiano snopy zboża.

Podłaźniczka jest to choinka z uciętym wierzchołkiem, przybrana jabłkami i orzechami i zawieszana nad drzwiami sieni. W domu stawiano ją w kącie centralnego pomieszczania, tzw. czarnej izby. Była symbolem życiodajnej siły słońca, stanowiła ochronę gospodarstwa od złych mocy i uroków.

Zwyczaj choinkowy rozpowszechniony jest niemal na całym świecie. W święta Bożego Narodzenia umieszcza się choinki w kościołach i domach, na placach i w wystawowych oknach. Najdroższą choinkę wystawiła pewna firma jubilerska w Tokio, w 1975 r. Oceniono ją na blisko trzy miliony dolarów. Najwyższa choinka stanęła przed wiedeńskim ratuszem w tym samym roku, a liczyła 30 metrów.

W Burundi tradycyjną bożonarodzeniową choinkę zastępują bananowce. Znaleźć je można w każdej szopce w tym kraju. Zgodnie z lokalną tradycją symbolizują one szacunek, z jakim witany jest rodzący się Jezus. Banan jest w Burundi symbolem przywitania gościa, dlatego nawet gdy prezydent kraju udaje się z wizytą do jakiegoś miasta, to trasę jego przejazdu dekoruje się młodymi bananami.

W Indiach w roli choinek występują drzewka mango. Tak samo przybiera się je ozdobami i słodkościami.

KOLĘDY

W dorobku kulturalnym i folklorystycznym Polska jest jednym z krajów, które mają najwięcej kolęd. Nasza tradycja zna ich blisko 500.

Najbardziej znaną, choć nieznanego autorstwa, jest „Cicha noc" śpiewana w 175 językach, w najodleglejszych zakątkach świata. Po raz pierwszy kolędę tę wykonano z akompaniamentem gitary podczas pasterki w 1818 r. w kościele św. Mikołaja w Oberndorfie koło Salzburga. W następnych latach śpiewano ją na dworze cesarza Franciszka Józefa. Zarejestrowano już ponad tysiąc wersji tej kolędy.

W Polsce z kolędowaniem łączy się zwyczaj przebierańców. Pierwotnie, już od XVI w. Polsce żacy, dziś chłopcy przebierają się za Heroda, trzech króli, śmierć, pasterzy, turonia. Śpiewają kolędy, niosą szopkę lub gwiazdę. W czasie od Bożego Narodzenia do uroczystości Objawienia Pańskiego obchodzą domy i zbierają dary.

ŻYCZENIA I PODARKI

Łącznie w całym świecie liczba wysyłanych kartek bożonarodzeniowych sięga kilku miliardów. W krajach anglosaskich jest to zwyczaj tak popularny, że na jedną osobę przypada średnio kilkanaście świątecznych kart. Istnieją całe firmy wydawnicze specjalizujące się w tej dziedzinie.

W USA dzieci telefonują do św. Mikołaja, a ten zjeżdża tam na spadochronie, bądź przyjeżdża na saniach. Warto zauważyć, że jego współczesny wizerunek – gromko śmiejącego się brodacza w czerwonym kaftanie wymyśliła Coca-Cola. Koncern ten użył w swojej reklamie postaci św. Mikołaja po raz pierwszy w 1930 r.

W Anglii dzieci stawiają w przedsionku swoich pokoi buty lub pończochy, a św. Mikołaj napełnia je w nocy łakociami. W Holandii przyjeżdża na białym koniu, a dzieci piszą do niego listy. Ma w różnych krajach różne nazwy: Santa Claus, Pan Heilige Christ, Befana, Dziadek Mróz.

Prezenty we Francji przynoszą, w zależności od regionu i rodzinnych tradycji, Aniołek, Dzieciątko Jezus lub, najpopularniejszy i najbardziej podobny do św. Mikołaja, „Pere Noël”. Pozostawia on, niezauważony, podarki w świąteczny poranek 25 grudnia. Wieczorem 24 grudnia należy zostawić pod choinką parę własnych butów, aby Pere Noël wiedział, gdzie położyć nasz prezent.

BOŻE NARODZENIE W EUROPIE ZACHODNIEJ

Święta Bożego Narodzenia w Wielkiej Brytanii już dawno zatraciły swój religijny charakter i stały się po prostu dniami wolnymi od pracy, kiedy to można najeść się do syta, odebrać prezenty, odwiedzić rodzinę i znajomych i nacieszyć oko świątecznymi ozdobami.

O godzinie 15.00 cały kraj zamiera przed telewizorami, gdyż o tej porze królowa wygłasza doroczne, dziesięciominutowe przemówienie do swoich poddanych. Słuchają go obowiązkowo wszyscy – nawet antymonarchiści. Pod koniec obiadu pociąga się tzw. crackersy, czyli ładnie opakowane tubki tekturowe, w których znajduje się kapiszon, wybuchający przy rozrywaniu papieru, a także drobne bibeloty i żarty (na ogół kompletnie niezrozumiałe dla cudzoziemców) zapisane na kawałku papieru. Mężczyźni po obiedzie często wymykają się do lokalnego pubu, a żony sprzątają i zmywają stosy naczyń.

Występuje tam zwyczaj całowania się pod jemiołą, praktykuje się go szczególnie na biurowych, przedświątecznych „parties”, odbywających się bądź to w biurach, bądź też w wynajętych salach pubowych. Tradycyjne też bogato dekoruje się ulice, sklepy i domy prywatne.

W Irlandii nadal jeszcze utrzymuje się w Wigilię starodawny zwyczaj stawiania w oknie zapalonej świecy, mającej wskazywać drogę obcemu wędrowcowi i gotowość przyjęcia go pod dach, tak jakby się przyjmowało Świętą Rodzinę. Na wsiach przed świętami myje się domy i budynki gospodarskie oraz bieli je wapnem na cześć nadchodzącego Chrystusa.

We Francji Boże Narodzenie obchodzi się przede wszystkim jako święto rodzinne, które niestety wiele straciło ze swego religijnego charakteru. Można to zrozumieć w kraju, w którym stale praktykuje zaledwie 8 proc. z 70 proc. jego mieszkańców, deklarujących się jako katolicy. W dni ważnych świąt kościelnych notuje się jednak znacznie wyższy, dochodzący do blisko 30 proc., napływ ludzi do kościołów. Drugi dzień świąt jest normalnym dniem roboczym.

We Francji na świateczny stół podaje się ostrygi, kaszankę i pieczonego indyka. W zachodniej Europie coraz częściej, szczególnie w dużych miastach, na świąteczny obiad wychodzi się cała rodziną do dobrej restauracji.

Tradycyjne francuskie desery to „buche de Noël” – bożonarodzeniowe polano i „mendiants” – żebracy. Pierwsza z tych potraw to rolada z kremem lub lodami, imitująca grubą gałąź – polano, które niegdyś wkładano do kominka, by ogrzało dom po powrocie rodziny z pasterki. Ciasto polewa się czekoladą i ozdabia motywami „leśnymi”. Mendiants, znane głównie na południu kraju, to kruche okrągłe ciasteczka, bogato ozdobione bakaliami, które oznaczać mają brązowe kolory habitów zakonów żebraczych.

Niewątpliwie do najważniejszych atrakcji świątecznego stołu należą też czekoladki. W wielu domach robi się jeszcze okrągłe miękkie czekoladki, ale na ogół są one kupowane. Paczuszka eleganckich czekoladek z renomowanej cukierni stanowić może doskonały prezent pod francuską choinkę.

Francuzi zwracają też ogromną uwagę na wina, które towarzyszą świątecznym potrawom, a szampan (w najgorszym wypadku dobre wino musujące) jest nieodłącznym elementem świątecznego posiłku.

W Wielkiej Brytanii w dzień Bożego Narodzenia obowiązkowo na stole pojawia się indyk, z farszem (ale podawanym osobno) z bułki tartej i przypraw oraz brukselka. Na deser pudding na gorąco, czyli gotowana na parze masa z suszonych owoców, bułki tartej i łoju, podawany z gęstymi sosami na bazie brandy lub rumu, podaje się ponadto „mince pies”, czyli ciastka nadziewane suszonymi owocami i czekoladową roladę albo tort z twardym jak kamień lukrem. Wieczorem je się na ogół zimną wędlinę, przede wszystkim szynkę.

Francja nie zna opłatka i zwyczaju dzielenia się nim, a jego rolę w instytucjach spełniają spotkania z okazji tradycji „migdałowego króla”. Organizuje się je od Trzech Króli w praktyce przez cały styczeń wokół okrągłego ciasta drożdżowego bądź francuskiego z migdałowym nadzieniem. Są one okazją do składania życzeń współpracownikom, wyborcom, klientom itp. Podobnie, kartki z życzeniami (raczej noworocznymi niż świątecznymi) wysyłane są z reguły dopiero po Nowym Roku i przychodzą przez cały styczeń.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Pokochać Ojczyznę - XIX Konkurs Literacki im. Zofii Martusewicz

2018-12-12 08:49

Anna Cichobłazińska

Anna Cichobłazińska
Laureaci konkursu literackiego z opiekunami i organizatorami

„Obowiązkiem patrioty jest dbać o dobre imię swojego kraju. Nie można pozwolić, żeby Polska była postrzegana przez pryzmat płaczliwych narzekań i wybuchających skandali. Sami obywatele zapracowali na taki wizerunek biernością i zaniechaniem, a teraz nowe pokolenie, aby odbudować myśl patriotyczną, musi stanąć przed wyzwaniem gruntownej naprawy wizerunku kraju oraz zrozumieć, że to od niego zależy przyszłość Polski. ‹‹Ojczyznę kocha się nie dlatego, że wielka, ale dlatego, że własna›› (Seneka Młodszy). Dopiero kiedy się ją naprawdę pokocha, można z powodzeniem budować jej wielkość”. Tą dojrzałą refleksją zakończyła swoją pracę Zuzanna Rakowska - uczennica częstochowskiego Liceum Ogólnokształcącego im. Cypriana Kamila Norwida, laureatka I nagrody w XIX Konkursie Literackim im. Zofii Martusewicz.

Organizatorem Konkursu, którego imienniczką jest znana częstochowska polonistka, jest Stowarzyszenie Wspólnota Gaude Mater. Tematem tegorocznej edycji, odwołującej się do przeżywanego 100-lecia odzyskania niepodległości, były słowa z „Poemy Piasta Dantyszka” Juliusza Słowackiego: „Polsko ty moja! (…)/ Wszak myśmy z twego zrobili nazwiska/ Pacierz, co płacze, i piorun, co błyska”. Młodzi ludzie mieli zmierzyć się z refleksją, w czym dziś powinien się przejawiać, jakie wobec Ojczyzny kształtować postawy oraz jakie efekty może przynosić współczesny patriotyzm Polaków.

Młodzi bardzo poważnie potraktowali poetycką syntezę umiłowania i poświęcenia dla Polski. Odwoływali się do chlubnej historii Ojczyzny, ale skupiali się przede wszystkim na współczesnym rozumieniu postaw patriotycznych. Składali hołd bohaterom, ale nie szczędzili też gorzkich słów współczesnym. Słuchanie tych pięknych, choć czasami trudnych rozważań młodych ludzi o postawach Polaków wobec Ojczyzny, budzi nadzieję, że młode pokolenia wyrosłe w wolnym już kraju odrobią niełatwe lekcje doświadczeń rodziców i dziadków.

Komisja nagrodziła prace trojga uczniów: oprócz wspomnianej laureatki I miejsca Zuzanny Rakowskiej, II miejsce przyznano pracy Tymoteusza Bajerlajna - ucznia V LO im. Adama Mickiewicza w Częstochowie, a III miejsce pracy Dominika Pileckiego - ucznia III LO im. Władysława Biegańskiego w Częstochowie. Wyróżnione zostały prace: Aleksandry Kokoszki, uczennicy V LO im. Adama Mickiewicza w Częstochowie, Josephiny Viscio z Zespołu Szkół Ekonomicznych w Częstochowie i Anny Dryndy z IX LO im. C. K. Norwida w Częstochowie. Wraz z uczniami zostali nagrodzeni nauczyciele, pod kierunkiem których powstawały prace.

Tegorocznej edycji Konkursu Literackiego im. Zofii Martusewicz towarzyszył Konkurs Plastyczny zorganizowany w Liceum Plastycznym im. Jacka Malczewskiego w Częstochowie. Komisja przyznała pierwsze miejsce pracy Weroniki Nawojskiej, drugie miejsce pracy Natalii Kuśmierz, trzecie pracy Kacpra Wąska oraz wyróżnienia dla pracy Joanny Suchańskiej i pracy Marleny Gieleckiej. Wyróżnieni zostali również nauczyciele, opiekunowie prac.

Anna Cichobłazińska
Laureaci konkursu plastycznego z opiekunami i organizatorami

Oba konkursy odbywały się pod patronatem posła do Parlamentu Europejskiego Jadwigi Wiśniewskiej. Pani Poseł na łączach internetowych pogratulowała laureatom konkursów i ich nauczycielom udziału w świętowaniu w ten właśnie sposób 100-lecia odzyskania niepodległości. Słowa uznania skierowała również do organizatorów, którzy podtrzymują tradycję doceniania misji nauczyciela-mistrza, jakim bez wątpienia była imienniczka konkursu. Zaprosiła również laureatów I miejsc w obu konkursach i opiekunów ich prac do odwiedzenia siedziby Parlamentu Europejskiego w Brukseli.

Na uroczystość wręczenia nagród laureatom i ich nauczycielom przybyli 10 grudnia do Muzeum Częstochowskiego uczniowie, wychowankowie i przyjaciele śp. prof. Zofii Martusewicz. Wśród nich Włodzimierz Chwalba i Stefan Rybicki, którzy podzielili się wspomnieniami o Pani Profesor. „Została zapamiętana jako nauczyciel niezwykle wymagający, ale najbardziej wymagała od siebie” – mówił Włodzimierz Chwalba. Wyraził również podziękowanie panu Janowi Szymie za kultywowanie pamięci częstochowskiej polonistki. Dzięki jego staraniom w przyszłym roku Konkurs Literacki im. Zofii Martusewicz będzie miał XX., jubileuszową edycję, w Częstochowie jedna z ulic nosi jej imię, a na cmentarzu św. Rocha ze składek wychowanków postawiony został pomnik na grobie Pani Profesor. „Kłaniają mi się często na ulicy młodzi ludzie. Nie poznaję ich, ale oni mnie tak. Sądzę, że to laureaci tego właśnie konkursu – śmieje się pan Szyma. – W przyszłym roku w gmachu Liceum im. Henryka Sienkiewicza postawione zostaną figury dwojga polonistów częstochowskich: prof. Zofii Martusewicz i prof. Stanisława Wieruszewskiego, ufundowane przez wychowanków”.

Wychowankowie Pani Profesor są też sponsorami nagród w konkursach. Wyjazd do Brukseli funduje laureatom głównych nagród poseł PE Jadwiga Wiśniewska. Dotychczasowe edycje konkursu organizowane były z prywatnych środków wychowanków Pani Profesor, w tym roku w grono organizatorów włączyło się Muzeum Częstochowskie z jego dyrektorem Tadeuszem Piersiakiem, również wychowankiem prof. Martusewicz. Uroczystość wręczenia nagród laureatom świetniły pieśni patriotyczne w wykonaniu chóru Coralmente. Patronami medialnymi konkursu są Tygodnik Katolicki „Niedziela” i „Gazeta Częstochowska”.

Laureaci konkursów i opiekunowie ich prac:

XIX Konkurs Literacki im. Zofii Martusewicz:

I nagroda - Zuzanna Rakowska, opiekun Małgorzata Świerczyńska, IX LO im. C. K. Norwida w Częstochowie

II nagroda - Tymoteusz Bajerlajn, opiekun Krystyna Kosel, V LO im. Adama Mickiewicza w Częstochowie

III nagroda - Dominik Pilecki, opiekun Magdalena Pluskota, III LO im. Władysława Biegańskiego

Wyróżnienie - Aleksandra Kokoszka, opiekun Małgorzata Witek, V LO im. Adama Mickiewicza w Częstochowie

Wyróżnienie - Josephin Viscio, opiekun Maciej Trzmiel Zespół Szkół Ekonomicznych w Częstochowie

Wyróżnienie - Anna Drynda, opiekun Małgorzata Świerczyńska, IX LO im. C. K. Norwida w Częstochowie.

Konkurs plastyczny towarzyszący XIX Konkursowi Literackiemu im. Zofii Martusewicz:

I miejsce - praca graficzna Weroniki Nawojskiej - uczennicy kl. III g wykonana pod opieką p. Agnieszki Tyrman

II miejsce - praca Natalii Kuśmierz – uczennicy kl. Ig wykonana pod opieką p. Elżbiety Siwik i p. Anny Trojanowskiej

III miejsce - praca Kacpra Wąska – ucznia kl. IV a wykonana pod opieką p. Elżbiety Siwik i p. Anny Trojanowskiej

wyróżnienie dla pracy Joanny Suchańskiej - uczennicy kl. Ig wykonanej pod opieką p. Elżbiety Siwik i p. Anny Trojanowskiej

wyróżnienie dla pracy malarskiej Marleny Gieleckiej – uczennicy kl. 3jcm wykonanej pod opieką p. Justyny Olszewskiej-Budzik.

Autor zdjęć: Anna Cichobłazińska

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem