Reklama

Niedziela Wrocławska

Powstanie na stadionie

1 sierpnia świętujemy 76. rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego. W całej Polsce organizowane są wydarzenia towarzyszące, np. uroczyste apele, koncerty czy spotkania z kombatantami. O godz. 17 zatrzymujemy się na chwilę, kiedy słychać syreny.

Niedziela wrocławska 31/2020, str. VIII

[ TEMATY ]

kibice

Powstanie Warszawskie

upamiętnienie

Jakub Jóźwiak

Oprawa meczowa dotycząca „Inki” na stadionie Lechii Gdańsk

Oprawa meczowa dotycząca „Inki” na stadionie Lechii Gdańsk

Jest pewna grupa społeczna, która też dba o pamięć historyczną. I robi to bardzo odważnie, poruszając często niewygodne tematy. Kibice piłki nożnej, bo o nich mowa w tym artykule, pomimo wieloletnich prób przedstawiania ich jako bandytów, wywiązują się z zadania znakomicie. Niechęć części mediów do tego środowiska sięga mniej więcej dziesięciu lat wstecz, kiedy to właśnie kibice postanowili wytknąć ówczesnej ekipie rządzącej błędy i zaniedbania chociażby w inwestycjach przed EURO 2012. Do tego bojkot wybranych koncernów medialnych w Poznaniu rozlał się na całą Polskę. Środowisko kibicowskie pokazało, że można się zjednoczyć ponad podziałami. Nastał bunt stadionów.

Niech mówią, że klęska, że czcić nie należy. Śląsk Wrocław jest dumny z powstańczych żołnierzy!

Reklama

Oprawy stadionowe to historia z lat 60. Na boiskach we Włoszech pojawiły się pierwsze transparenty i flagi. Dekadę później użyto po raz pierwszy zimnych ogni. Mówi się, że to było przełomowe wydarzenie w polskim ruchu ultras. Obecne oprawy meczowe są dużo bardziej zaawansowane. Używa się ogromnych flag, tzw. sektorówek, machajek (czyli mniejszych flag służących, jak sama nazwa wskazuje, do machania) i wykorzystuje się zaawansowaną pirotechnikę. Oprawy stadionowe to obecnie miniprzedstawienie, które potrzebuje reżysera, aktorów i scenariusza.

Połączmy teraz młody wiek, talent graficzny, zapał i poświęcenie, świadomość historyczną i dobrze pojmowaną miłość do Ojczyzny. Co wyjdzie z tego dodawania? Rzesza ludzi, którzy uczą innych lekcji historii podczas widowiska sportowego. Rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego jest doskonałym pretekstem, aby zaprezentować godną oprawę. Mają w tym doświadczenie także kibice Śląska Wrocław, którzy od wielu lat przygotowują się na ten dzień wyjątkowo. Pamiętam, jak w 2012 r. Śląsk grał ze szwedzkim Helsingborgs IF w rundzie eliminacyjnej do Ligi Mistrzów. Piłkarze na boisku zawiedli, ale fani wrocławskiej drużyny stanęli na wysokości zadania. Na trybunie pojawiła się wielka sektorówka z napisem: „Niech mówią, że klęska, że czcić nie należy. Śląsk Wrocław jest dumny z powstańczych żołnierzy!”, a poniżej kartony, które ułożyły się w napis „1944”. Odśpiewano hymn Polski oraz wznoszono hasła: „Cześć i chwała bohaterom”.

Nie tylko we Wrocławiu dba się o historię. Niekiedy przekaz ze strony kibiców jest bardzo mocny. Widać to było podczas nieustannych publikacji o „polskich obozach zagłady”, kiedy zagraniczne media informowały o takich incydentach. W 2017 r. kibice Legii Warszawa z okazji 73. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego wywiesili bardzo wymowną oprawę. Nawiązującą do zakłamanego przekazu historycznego i tego, co działo się w 1944 r. Przedstawiała ona sylwetkę niemieckiego żołnierza przystawiającego broń do głowy dziecka. A niżej transparent z hasłem w języku angielskim „During the Warsaw Uprising Germans killed 160.000 people. Thousands of them were children”, czyli „Podczas Powstania Warszawskiego Niemcy wymordowali 160 000 osób. Tysiące z nich było dziećmi”. Ten przekaz odnotowały największe media na całym świecie. To była dobra odpowiedź na kłamstwo.

2020-07-28 10:38

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Ojczyzna swemu obrońcy

Niedziela świdnicka 34/2020, str. VIII

[ TEMATY ]

upamiętnienie

gen. bryg. Benedykt Józef Łączyński

Ryszard Wyszyński

Msza św. w wałbrzyskim kościele św. Anny miała kameralny charakter

Msza św. w wałbrzyskim kościele św. Anny miała kameralny charakter

Przedstawiciele władz i instytucji państwowych oraz lokalna społeczność oddała hołd gen. bryg. Benedyktowi Józefowi Łączyńskiemu w 200. rocznicę jego śmierci.

Cmentarz przy kościele św. Anny na wałbrzyskim Szczawienku to miejsce pochówku generała brygady Księstwa Warszawskiego Benedykta Józefa Łączyńskiego, wielkiego patrioty, arystokraty, żołnierza insurekcji kościuszkowskiej, uczestnika wojen napoleońskich, oficera Legionów Polskich we Włoszech, dowódcy pułku jazdy Księstwa Warszawskiego.

Rocznica śmierci

W tym roku mija 200. rocznica śmierci bohaterskiego generała. Podczas wykonywania rozkazu, związanego z powrotem polskich żołnierzy do kraju na mocy ustaleń Kongresu Wiedeńskiego, który kończył epokę wojen napoleońskich, rozchorował się na płuca i musiał odejść z wojska. W 1820 r. zmarł w wieku zaledwie 41 lat podczas kuracji w Bad Salzbrunn, dzisiejszym Szczawnie-Zdroju.

W tamtych czasach Szczawienko było integralną częścią Szczawna-Zdroju i nosiło nazywę Dolnego Szczawna. Tutaj znajdował się jedyny kościół i cmentarz katolicki.

7 sierpnia, w rocznicę śmierci generała, do kościoła św. Anny w Wałbrzychu przybyli: wicewojewoda dolnośląski Jarosław Kresa, wiceprezes Instytutu Pamięci Narodowej oddziału we Wrocławiu Katarzyna Pawlak-Weiss, burmistrz Szczawna-Zdroju Marek Fedoruk, delegacja Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego, mieszkańcy Wałbrzycha i Szczawna-Zdroju, a także parafianie. Mszy św. w asyście żołnierzy Wojska Polskiego z pocztem sztandarowym z Wrocławia przewodniczył ks. Grzegorz Kucharski, który w homilii przedstawił życiorys polskiego bohatera.

Przy grobie bohatera

Druga część uroczystości odbyła się, na przykościelnym cmentarzu, gdzie spoczywa gen. Łączyński. Grób żołnierza okrywa zabytkowy, XIX-wieczny pomnik z charakterystyczną wieżycą i inskrypcją na ścianach nagrobka z opisem i prośbą do potomnych: Jeżeli los w to miejsce sprowadzi Polaka, / niech czułą łzę uroni na grobie rodaka, / co cnoty i Ojczyzny miłość w serce wszczepił / i dla Niej sił starganych tutaj nie pokrzepił.

Centralnym punktem uroczystości było odsłonięcie insygnium (tabliczki z napisem): „Ojczyzna swemu obrońcy”. Jest to wyrazem objęcia dodatkową ochroną grobu bohatera, który został wpisany do programu „Ocalamy”. W ten sposób znalazł się on w regionalnej mapie pamięci narodowej, która jest poświęcona obrońcom ojczyzny i bohaterom walk o niepodległość Polski na Dolnym Śląsku. Pomnik generała, który przetrwał czasy I i II wojny światowej, dzięki staraniom i wsparciu OBUWiM oraz IPN we Wrocławiu został gruntownie odrestaurowany. Tego dnia przy grobie gen. Łączyńskiego wartę pełniła wojskowa asysta honorowa.

Polska pamięć

W okolicznościowym słowie wicewojewoda Kresa powiedział: – Walczący o niepodległość generał zmarł młodo w miejscu, do którego przyjechał podbudować swoje zdrowie, dlatego spoczywa tutaj, daleko od rodzinnych stron. W tym miejscu powinniśmy stawać z wdzięcznością i dumą oraz ze świadomością, że jesteśmy tylko częścią sztafety pokoleń. Dzisiaj, gdy spotykamy się w ramach programu „Ocalamy”, ratujemy także naszą pamięć o bohaterach. Z wdzięcznością tu przybywamy i pięknie się panu generałowi kłaniamy. Polska przyszła do pana i Polska pamięta – podkreślił wicewojewoda.

CZYTAJ DALEJ

Wszystko było inne niż się spodziewałam. Renata Czerwicka o kulisach autobiografii ks. Pawlukiewicza

2020-09-24 07:22

[ TEMATY ]

ks. Piotr Pawlukiewicz

Renata Czerwicka /RTCK

Czwartek 24 września 2020 r. to data wyjątkowa. To właśnie dziś swoją premierę ma, stworzona tuż przed śmiercią ks. Piotra Pawlukiewicza - jedyna na świecie - autobiografia tego wielkiego kaznodziei pt. "Z braku rodzi się lepsze". Książka ma formę rozmowy. O historii, wierze, tajemnicach i nieznanych faktach z ks. Piotrem rozmawiała Renata Czerwicka, redaktor naczelna Wydawnictwa RTCK. W specjalnym wywiadzie dla „Niedzieli” p. Renata zdradza kulisy postawania wyczekiwanej autobiografii.

Damian Krawczykowski: Jak zaznacza Pani na początku książki – kilka lat musiało minąć, aby ks. Pawlukiewicz zgodził się na tę autobiograficzną rozmowę.. Co nareszcie przekonało ks. Piotra aby się przed Panią otworzyć?

Renata Czerwicka: Nie znam tego jednego konkretnego powodu i już się nie dowiem. Myślę, że ten temat pracował w księdzu Piotrze od dłuższego czasu. Może pogarszający się stan zdrowia dawał mu znaki, że warto w końcu się zdecydować… bo nie wiadomo, jak będzie? Na pewno duży wpływ miała płyta Krzyśka Antkowiaka z tekstami ks. Piotra, która miała wyjść razem z książką, a ksiądz Piotr bardzo czekał na tę płytę. A może uznał, że nie wytrzyma już dłużej moich namów i uległ (uśmiech) Znamy się od kilku lat i naprawdę się lubiliśmy.

Czy „wywiad-strumyk” jak nazwał Waszą książkę sam ks. Pawlukiewicz układał się wg Pani planu? Odpowiedzi, których udzielił ks. Piotr, były takie jakich Pani oczekiwała?

Wszystko podczas tego wywiadu było inne niż się spodziewałam. Wszystko. Ksiądz Piotr po pierwsze był w trudnej sytuacji zdrowotnej, poruszał się na wózku, wiele czynności sprawiało mu ból, co w oczywisty sposób odbiło się na rozmowie, podczas której musieliśmy robić liczne przerwy. Nie dało się też rozmawiać długo, rozłożyliśmy nasz wywiad na 5 dni. Rozmowa jednak ewoluowała i to widać w książce, że dość zachowawcze odpowiedzi na początku później stają się o wiele bardziej otwarte, dotykamy głębszych spraw, o których ks. Piotr mówi więcej. Bardzo mnie te pięć dni rozmów zaskoczyło swoją nieoczywistością, notatki przygotowywane przez kilka tygodni okazały się prawie bezużyteczne. To było spotkanie z człowiekiem, takim prawdziwym z krwi i kości, takim z wadami i zaletami, silnym i słabym... I z pewnością ta rozmowa zaskoczy czytelnika, który zna ks. Piotra głównie jako legendę i wspaniałego kaznodzieję.

Czuła Pani, że przy pracach nad książką ks. Piotr uchyla rąbka tajemnicy swojego życia? Z książki możemy dowiedzieć się dotąd nieznanych faktów o „legendzie polskiego kaznodziejstwa”?

„Uchyla” rąbka tajemnicy to dobre określenie, bo tylko czasami, jakby niechcący mówił więcej, niż tylko trochę. To nie przypadek, że ks. Piotr nie wypowiadał się wcześniej o sobie. Na początku rozmowy widać było, że to jest dla niego trudne i że nie jest do tego przyzwyczajony. Każdego dnia pytał mnie, czy to na pewno dobry pomysł, aby robić ten wywiad. Zastanawiał się, czy ludzi chcą go poznać takiego, jakim naprawdę jest, zamiast żyć jego legendą…Na końcu jednak przyznał, że był to dla niego rodzaj terapii, coś, co bardzo dużo mu dało.

Prawda jest taka, że najwięcej o księdzu Piotrze dowiemy się z książki „Z braku rodzi się lepsze…” czytając między wierszami, czytając sercem, z dużą wrażliwością. On był niezwykle wrażliwym i głębokim człowiekiem, choć z drugiej strony, tak bardzo zwyczajnym.

Co Panią najbardziej zaskoczyło w tym wywiadzie? Jakiś szczególny fragment, historia?

Wiedziałam, że muzyka jest dla niego ważna, ale nie wiedziałam, że aż tak. Duża część naszych rozmów łączyła się ze wspólnym słuchaniem jego ulubionych piosenek. Kiedy włączałam piosenki SBB albo Grechuty, całkiem się zmieniał. Dosłownie, fizycznie. Twarz mu promieniała, prostował się na kanapie, uśmiechał. Kiedy słuchał muzyki, zatapiał się w nią, jednoczył wręcz. Coś niezwykłego. Chyba nigdy nie spotkałam kogoś, kto tak przeżywałby muzykę… Jak o tym myślę teraz, to chyba jednak wizja powstania płyty muzycznej z jego tekstami była dla niego dużą motywacją do tego wywiadu. Nie zdążył posłuchać całej płyty Krzyśka „Zostanie mi muzyka…”, ale na pewno bardzo by się nią cieszył. Na pewno. Marzył, aby ktoś zrobił taką płytę. Sądzę, że bardzo warto sięgnąć po jego biografię właśnie razem z tą płytą, bo w jego tekstach i kompozycjach Krzyśka Antkowiaka można odnaleźć jeszcze więcej księdza Piotra.

A jaki był Ksiądz Piotr podczas tworzenia tej książki? Wiemy, że było to na niedługo przed śmiercią. Czy znane mu poczucie humoru nadal mu towarzyszyło? Widać było że jego wiara wraz z rozwojem choroby się zmienia? Pogłębia, pogarsza?

I znów nie mogę odpowiedzieć w prosty sposób. Myślę, że dla samego księdza Piotra jego stan ducha był zagadką i wyzwaniem. Relacja z Chrystusem i to jak ją przeżywał była dynamiczna, zmieniała się, tak o tym mówił, choć nie dosłownie. Jak sam przyznał, Parkinson nie przymnożył mu wiary, ale powiększył pole do przemyśleń. To co mnie zaskoczyło, to że ani razu nie próbował Boga nazwać prosto, opisać jednym zdaniem i zamknąć w krótkiej definicji. Uderzało to, jak bardzo zachwycał się Jego majestatem. W jednym miejscu powiedział:

„Teraz szykuję sprytny manewr. Jak już wrócę na ambonę, mam ochotę powiedzieć: Ludzie, Pan Bóg jest tak inny, tak fanta­stycznie przerastający nasze pojmowanie, że… nie ma o czym gadać. Co tu gadać…? Nie możemy ogarnąć rozumem ko­mórek nowotworowych, a Boga chcemy zrozumieć?!”

Poczucie humoru, z którym ksiądz Piotr jest tak bardzo kojarzony oczywiście się nie zmieniło, ale tym razem znacznie więcej było wzruszeń, poważnych min i wspólnego milczenia, niż śmiechu.

Moją rolą w tym wywiadzie, oprócz zadawania pytań i rozmowy w dużej mierze było także uszanowanie granic księdza Piotra. Tego o czym chciał mówić i o czym nie chciał. Wiele wątków nie dokończyliśmy, niektóre przerwaliśmy... Kiedy odszedł, nie wiedziałam, jak ogarnąć temat nad tekstem. Ale wyszło naturalnie… Co niedopowiedziane, zostało niedopowiedziane. I to dobrze, bo człowiek nie jest prostym zbiorem pytań i odpowiedzi, ale najbardziej skomplikowanym stworzeniem na ziemi. I zawsze jest i pozostaje jakąś tajemnicą… Ja osobiście czułam, że podczas tej rozmowy miejscami obcowałam z pewną mistyką, czymś, co mnie przerastało. Nigdy tej rozmowy nie zapomnę… Nigdy.

Na koniec krótko: Ks. Piotr Pawlukiewicz jest dla mnie….

Tajemnicą… Inspiracją.

Dziś tytuł książki „Z braku rodzi się lepsze…” nabiera zupełnie nowego wymiaru. W książce widać, że wszystko co najlepsze w życiu ks. Piotra, rodziło się z jakiejś słabości, jakiegoś braku… Dziś brak księdza Piotra. Co lepszego się tego urodzi?... Bardzo jestem ciekawa. A że tak będzie – nie mam wątpliwości.

_____________________________________________________

Ks. Pawlukiewicz /fragmenty z autobiografii:

Czy jest coś, co chciałby Ksiądz powiedzieć teraz ludziom, którzy będą czytać tę książkę?

(Zamyśla się..)

Chciałbym powiedzieć: Trzymajcie się swoich księży w para­fiach. Trzymajcie się tradycyjnego duszpasterstwa i uważajcie na takich księży, jak Pawlukiewicz. Bo tu łatwo o chęć błysku i popisu.

______________________

Przede wszystkim trzeba kochać. Kocham człowieka, jeśli za­leży mi na tym, żeby on poszedł do Nieba. Myślę sobie, że przed każdymi rekolekcjami ksiądz powinienem usiąść i skon­centrować się, czy chce, żeby te zakonnice czy ci księża, czy ci świeccy poszli do Nieba. Czy zależy mu na nich, czy na tym, żeby zabłysnąć.

Zachwycić ludzi można dość łatwo. Można skleić z Ewangelii jakiś tekścik całkiem tęgi intelektualnie, ale czy ja chcę, żeby ci moi słuchacze poszli do Nieba?

Ktoś przyjeżdża z głoszenia rekolekcji i mówi: „Ale miałem rekolekcje! Tysiące ludzi przychodziło”. Ale czy ty, brachu, chciałeś, żeby oni poszli do Nieba, czy tylko chciałeś ich przekonać o nieomylności Kościoła albo potrzebie głębokiej modlitwy? No właśnie. Nie szarżuj. Nie szarżuj, bo możesz zagubić główny cel nauczania, jakim jest doprowadzenie ludzi do bram Nieba.

_______________________________

Więcej o książce: Zobacz

RTCK

CZYTAJ DALEJ

Prokuratura zażądała kary dożywocia dla zabójcy gen. Marka Papały

2020-09-29 13:36

[ TEMATY ]

sąd

PAP

Prokuratura zażądała przed warszawskim sądem okręgowym kary dożywotniego pozbawienia wolności dla Igora M., ps. Patyk, oskarżonego m.in. o zabójstwo b. szefa policji Marka Papały. Proces w tej sprawie skończył się we wtorek po blisko pięciu latach.

Według łódzkiej prokuratury M. (dawniej - Ł., jest on świadkiem koronnym od lat współpracującym z organami ścigania; był wcześniej karany) zastrzelił Papałę w trakcie próby kradzieży jego daewoo espero o wartości "co najmniej 31 tys. zł". Wraz z M. oskarżono sześć osób, którym zarzucono kradzieże w końcu lat 90. kilkudziesięciu samochodów osobowych. Trzem z nich zarzucono także usiłowanie dokonania rozboju wobec Papały.

Akt oskarżenia do stołecznego Sądu Okręgowego trafił w maju 2015 r. Ustalenia prokuratury oparte były na zeznaniach świadka koronnego Roberta P. - b. członka tej grupy przestępczej. Proces pierwotnie ruszył w październiku 2015 r.; w kwietniu 2016 r. - wobec choroby ławnika - musiał się zacząć od nowa.

We wtorek - po blisko pięciu latach - sędzia zamknął przewód sądowy. Mowy końcowe trwające ponad trzy godziny wygłosiła strona prokuratorska. Przed sądem wypowiedzieć się jeszcze muszą obrońcy oraz sami oskarżeni.

W swojej mowie prok. Jarosław Szubert przekonywał, że Igor M. działał z bezpośrednim zamiarem pozbawienia życia człowieka, nie mając jednak świadomości, że chodzi o funkcjonariusza policji, a tym bardziej b. szefa KGP. Zdaniem prokuratury nieścisłości w zeznaniach obciążającego go Roberta P. wynikają z upływu czasu i nie podważają jego wiarygodności. Według prokuratorów nie ma również żadnego dowodu, by P. rzucał oskarżenia z zemsty.

Za kilka zarzucanych mu czynów, wśród których jest zabicie Papały, prokuratura zażądała wobec Igora M. kary łącznej dożywotniego pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 27 tys. zł. Wobec pozostałych trzech oskarżonych zażądano kar po 15 lat więzienia, natomiast wobec trzech kolejnych - kar 7, 5 oraz 3 lat pozbawienia wolności. (PAP)

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję