Reklama

Niedziela Częstochowska

Abp Depo na inauguracji w WSD: strategią naszego działania ma być zaufanie Bogu

– Strategią naszego działania ma być zaufanie Bogu i przykładem takiej świadomości wiary i zawierzenia jest św. Jan Paweł II – powiedział w homilii metropolita częstochowski abp Wacław Depo. 1 października przewodniczył on Mszy św. w kościele seminaryjnym Jezusa Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana z okazji inauguracji nowego roku akademickiego w Wyższym Seminarium Duchownym w Częstochowie.

Eucharystię koncelebrował m.in. ordynariusz diecezji sosnowiecki bp Grzegorz Kaszak, wykładowcy i moderatorzy seminarium częstochowskiego i sosnowieckiego oraz proboszczowie alumnów pierwszego roku.

– Inauguracja to czas, w którym chcemy Boga postawić na pierwszym miejscu. Nasza obecność tutaj, kapłaństwo i dążenie do kapłaństwa to przede wszystkim ciągłe stawianie Boga na pierwszym miejscu – powiedział na początku Mszy św. rektor seminarium ks. Grzegorz Szumera.

Ks. Mariusz Frukacz/Niedziela

Reklama

W homilii abp Depo podkreślił, że „św. Teresa od Dzieciątka Jezus powiedziała nam, że odnalazła swoje miejsce w Kościele” i zacytował jej słowa: „Miejsce to wyznaczyłeś mi Ty, Boże mój. W sercu Kościoła, mojej Matki, ja będę miłością. W ten sposób będę wszystkim i urzeczywistni się moje pragnienie”.

Zobacz zdjęcia: Inauguracja nowego roku akademickiego w WSD w Częstochowie.

Metropolita częstochowski wskazał również na postać Hioba, który „ przeszedł długą i trudną drogę zawierzenia Bogu, a wcześniej nawet stawiał samego Boga przed trybunałem ludzkim”. – Znajdował się na skraju rozpaczy, przeżywał ciemności wiary spowijające szczelnie jego zmysły i ducha. Były to najstraszniejsze doświadczenia całego jego życia. W końcu zrozumiał, że Bóg ukrywa się przed człowiekiem po to, aby być odnalezionym – mówił arcybiskup i dodał: „W tym doświadczeniu Hiob wskazuje na tajemnicę Wybawcy, Syna Bożego, Jezusa Chrystusa, który dla ratowania człowieka oddał samego siebie”.

– To nam pozwala zrozumieć, że trudnym tematem życia, a więcej tajemnicą życia ludzkiego jest próba heroicznej miłości. Czując się opuszczonym przez Boga człowiek nie przestaje Go szukać i ku Niemu kierować aktów swojej wierności – kontynuował metropolita częstochowski.

Reklama

Arcybiskup zaznaczył, że „misja, do której Jezus posłał swoich uczniów nie jest zarezerwowana tylko dla owych dwunastu, bo Jezus dostrzegł nasze życie i powołał imiennie każdego z nas do swojej trudnej misji”. – Mamy zadanie prosić o robotników na żniwo – dodał.

– Ze zdumieniem odkrywamy, że na tym polu mamy swoje miejsce wobec braku robotników na żniwo Pańskie. To nie jest tylko problem naszej epoki, ale stał się bardzo dotkliwym w naszym czasie, w naszej Ojczyźnie, archidiecezji podkreślił arcybiskup i wskazał: „Tak wiele zależy od współdziałania zarówno rodzin, szkół i uniwersytetów, które w tym czasie zdają się być utracone jakąś zarazą czy wirusem transhumanizmu”.

– Przychodzimy tutaj z jednym rozwiązaniem – modlitwą Eucharystii, która jest szczytem spotkania dwóch pragnień, Serca Bożego i serca ludzkiego, żeby uzgodnić to, co jest wolą Boga dla nas samych i naszych działań – kontynuował metropolita częstochowski.

Abp Depo przypomniał, że misja Chrystusowa jest nadal niebezpieczna. – Bardzo mocnym tego przykładem jest manipulacja słowami abp. Marka Jędraszewskiego w sprawie tzw. ideologii czy zarazy. Wyrwane z kontekstu wobec oskarżycieli prasowych, czy politycznych miały być one pogardą dla Polaków. A cel ataków jest zawsze ten sam – odebrać autorytet nauczania Kościołowi czyniąc go jednym z głosów areopagu. Zdają się pytać: Kto dał wam mandat przemawiania w imieniu Boga? On też jest po naszej stronie. A jeśli Go nie ma, to po co przyjmować program zbyt trudny dla ludzkich praw i natury. Gdyby się udało zmienić mentalność ludzi można by przeforsować wszystkie programy Europy, świata i Polski w imię transhumanizmu i norm współczesnej moralności – mówił.

– Prosimy Ducha Świętego o Jego światło, o Jego moc. I prosimy o dar pokoju, który jest pierwszym darem zmartwychwstałego Pana. Mamy być zwiastunami daru pokoju we współczesnej sytuacji w Polsce i Kościele – zakończył arcybiskup.

Po liturgii w auli seminaryjnej im. św. Jana Pawła II odbyła się dalsza część inauguracji nowego roku akademickiego. Podczas immatrykulacji siedmiu nowych alumnów odebrało z rąk abp. Wacława Depo i bp. Grzegorza Kaszaka indeksy.

Wykład inauguracyjny nt. „Wyjątkowość postaci kard. Stefana Wyszyńskiego” wygłosiła dr Ewa Czaczkowska z UKSW w Warszawie.

Prelegentka podkreśliła, że kard. Wyszyński „był postacią opatrznościową dla Kościoła i Polski daną w konkretny czas”. – Był człowiekiem wielkiej pokory. Dzisiaj z dokumentów wiemy, że wzbraniał się przyjąć funkcję prymasa – mówiła Czaczkowska.

– Cechowały go odwaga i wiara. Nie godził się na żadne kompromisy światopoglądowe. Miał odwagę do upominania się o prawa człowieka i narodu, jak prawo do prawdy w życiu publicznym. Zabiegał o wzmocnienie w Polakach wolności wewnętrznej. Był duchowym przywódcą narodu. Potrafił sprzeciwiać się wobec polityki wschodniej Stolicy Apostolskiej – kontynuowała.

Ewa Czaczkowska zaznaczyła, że „osobę prymasa cechowała postawa dialogu”. – To był człowiek „non possumus”, ale też rozmawiał z każdym dla dobra Kościoła. Rozmawiał za cenę wielu upokorzeń zwłaszcza ze strony Władysława Gomułki, którego w swoich „Pro memoria” nazywał „moim krzywdzicielem” – podkreśliła.

– Potrafił przebaczać. „Zapiski więzienne” to pokazują. Kochał Ojczyznę. Stawiał dobro Ojczyzny ponad własne. Był wewnętrznie wolny. Oddał się w niewole Maryi – kontynuowała i wskazała na wkład kard. Wyszyńskiego w duchowość pracy.

Prelegentka przybliżyła również postawę kard. Wyszyńskiego wobec kobiet. –

relacje wobec kobiet. Chciał i umiał pracować z kobietami. Potrafił wykorzystać potencjał duchowy i intelektualny kobiet dla dobra Kościoła, m. in. Marii Okońskiej i Marii Winowskiej – powiedziała autorka obszernej biografii kard. Wyszyńskiego.

Bp Grzegorz Kaszak życzył alumnom mądrości i zapału w zgłębianiu wiedzy i pobożności, a wykładowcom, by umieli wskazać na to co jest istotą w przekazie wiary.

Natomiast abp Depo podarował i poświęcił obraz Matki Bożej Częstochowskiej, Jasnogórskiej dla auli seminaryjnej – To jest nasza droga, którą odczytujemy i której mamy być świadkami – powiedział abp Depo.

Bp Teodor Kubina, pierwszy biskup diecezji częstochowskiej utworzył seminarium duchowne w Krakowie, przyłączając je do Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Z woli bp. Stefana Bareły, trzeciego ordynariusza diecezji częstochowskiej rozpoczęto w 1983 r. budowę Wyższego Seminarium Duchownego w Częstochowie. W 1991 r. seminarium przeniosło swoją siedzibę do Częstochowy. Nowy gmach został uroczyście poświęcony przez Jana Pawła II w dniu 15 sierpnia 1991 r. 7 czerwca 1996 r. metropolita częstochowski abp Stanisław Nowak uroczyście poświęcił kościół seminaryjny pw. Jezusa Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana.

Od października 2013 r. w Częstochowie kształcą się także przyszli księża diecezji sosnowieckiej.

2020-10-01 15:48

Ocena: +1 -2

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Inauguracja roku akademickiego

Niedziela świdnicka 43/2020, str. I

[ TEMATY ]

inauguracja

rok akademicki

wsd świdnica

WSD Świdnica

Biskupi świdniccy wraz z przedstawicielami zaprzyjaźnionych seminariów

Biskupi świdniccy wraz z przedstawicielami zaprzyjaźnionych seminariów

Wspólnota Wyższego Seminarium Duchownego w Świdnicy uroczyście rozpoczęła kolejny rok formacji intelektualnej, duchowej i ludzkiej.

Mszą św. koncelebrowaną przez biskupów świdnickich, przedstawicieli seminariów duchownych z Wrocławia, Legnicy i Bagna, oraz pracowników Świdnickiej Kurii Biskupiej, jego studenci i wykładowcy zainaugurowali nowy rok akademicki 2020/2021. Eucharystii sprawowanej w seminaryjnej kaplicy przewodniczył bp Marek Mendyk. W homilii ordynariusz świdnicki zachęcił kleryków i przełożonych do wytrwałej modlitwy. Podkreślił też, że nie ma modlitwy niewysłuchanej. – Kto się modli, nie żyje już więcej dzięki sobie, dla siebie, własną siłą, ale wie, że istnieje Bóg, do którego należy się zwracać – powiedział pasterz diecezji.

Człowiek nie jest absolutnym dysponentem życia i nie może do niego nic dodać ani odjąć.

Uzdolnienia i ograniczenia

W dalszej kolejności w uczelnianej auli odbyła się inauguracyjna akademia. Na początku uroczystości głos zabrał rektor ks. prał. Tadeusz Chlipała, który podziękował Panu Bogu za miniony rok akademicki, w którym Opatrzność Boża pozwoliła przeżyć różne doświadczenia związane z pandemią, niepewnością jutra, problemami wiary w rodzinach i wspólnotach. W nawiązaniu do procesu formacyjnego kleryków rektor zwrócił uwagę, że seminarzysta ukazuje się jako „tajemnica sama w sobie”, w której splatają się dwa aspekty jego człowieczeństwa: z jednej strony uzdolnienia ukształtowane przez łaskę oraz z drugiej strony ograniczenia i słabości. – Zadaniem seminaryjnej formacji jest stworzenie dojrzałej, spójnej osobowości i odkrycie nowego imienia kandydata do święceń – powiedział rektor i dodał, że poznanie samego siebie, własnych uczuć i lęków, służy także nauczeniu się rozeznawania woli Boga. – Umiejętność ta jest niezbędna dla współczesnych kapłanów. A to zakłada odwagę mówienia sobie samemu prawdy i dokonywania odważnych wyborów, w przeciwieństwie do wygodniejszych i redukujących rzeczywistość dróg rygoryzmu czy przyzwolenia sobie na wszystko – zaznaczył.

Życie jest krótkie

W wykładzie inauguracyjnym ks. dr hab. Sławomir Stasiak powiedział o długości życia człowieka i jego uwarunkowaniach według Biblii. Podkreślił, że życie człowieka, które nie zależy od jego woli, jest narażone na niebezpieczeństwo zgaszenia w każdej chwili. W rzeczywistości życie jest krótkie, niczym dym lub cień. Jest wręcz nicością. – Człowiek nie jest absolutnym dysponentem życia i nie może dodać ani odjąć nawet jednego dnia do długości przewidzianej przez Stwórcę – zaznaczył wykładowca.

Do formacji seminaryjnej i jej kontynuacji w życiu kapłańskim odniósł się w słowie końcowym bp Mendyk. – Prowadzimy pogłębioną formację intelektualną i duchową, może nawet bardziej duchową niż intelektualną, żeby odkryć to wszystko, co jest w nas, aby siebie dobrze poznać, żeby wejść w zażyłość z tym obszarem, który wymaga zagospodarowania i przeformatowania.

CZYTAJ DALEJ

Zmarła Alicja Gawlikowska-Świerczyńska, była więźniarka Ravensbrueck

2020-12-04 11:20

[ TEMATY ]

zmarły

Yotube.com

Alicja Gawlikowska-Świerczyńska

Alicja Gawlikowska-Świerczyńska

"Żeby przeżyć, obóz trzeba było polubić" - mówiła w wywiadzie-rzece wydanym w 2014 r. pn. "Czesałam ciepłe króliki" Alicja Gawlikowska -Świerczyńska, która cztery lata spędziła w Ravensbrueck. W piątek Wydawnictwo Czarne przekazało informację o jej śmierci.

"Z wielkim żalem przyjęliśmy informację o odejściu Pani Alicji Gawlikowskiej-Świerczyńskiej – lekarki, byłej więźniarki obozu w Ravensbrueck. Będzie nam brakowało jej fenomenalnego optymizmu i radości życia, którą zarażała od pierwszej chwili każdego, kto miał szczęście ją spotkać. Pani Alicja pozostanie w naszej wdzięcznej pamięci i na kartach książki +Czesałam ciepłe króliki+. Rodzinie i bliskim składamy wyrazy najgłębszego współczucia" - napisano na profilu facebookowym Wydawnictwa Czarne.

Alicja Gawlikowska-Świerczyńska urodziła się w 1921 roku w Warszawie. Gdy miała dwanaście lat – umarła jej matka, jako 16-latka straciła ojca. Właśnie zdała maturę i wybierała się na studia dziennikarskie, kiedy wybuchła wojna. Dziewczyna działała w konspiracji, po wpadce trafiła na pół roku do więzienia na Pawiaku, a potem na cztery lata do obozu koncentracyjnego w Ravensbrueck.

Jej wspomnienia z obozu cechuje brak patosu, Gawlikowska nie ma skłonności do rozpamiętywania koszmarów. Mówi wręcz, że aby przeżyć, "trzeba było obóz polubić". "Są ludzie, którzy z wojny i pobytu w obozie wydobywają okropności. Łatwo im to przychodzi. A ja uważałam, że jeżeli jest ciężko - a przecież nie byłam w ekstra warunkach obozowych, tylko w takich, jak większość - to trzeba się bronić. Odpychać od siebie złe odczucia psychiczne i fizyczne. W każdej sytuacji znajdować moment świadczący o tym, że jest nadzieja, że ludzie nie są tacy źli. (...) Nie dopuszczałam do siebie myśli, że nie wytrzymam, że zaraz tu zginę" - mówi dodając, że jej sposobem na przetrwanie było "polubić sytuację". Na pytanie Dariusza Zaborka, jak można polubić obóz koncentracyjny Gawlikowska odpowiada: "Zawsze miałam w głowie, że to, co człowiek robi, powinien polubić. Zwłaszcza, gdy sytuacja jest nie do zmiany".

Zdaniem Gawlikowskiej przeżyć obóz pomógł jej fakt, że przybyła tam stosunkowo wcześnie - na wiosnę 1941 roku, kiedy racje żywnościowe były nieco większe niż później i istniała jeszcze szansa na znalezienie stałej pracy. Najgorzej traktowane były więźniarki, które dopiero co przybyły i dla których co dzień szukano innych zadań. Ona sama także w pierwszych tygodniach pracowała przy dorywczych ciężkich robotach. Czasem było to po prostu przenoszenie cegieł z miejsca na miejsce zarządzane przez Niemców, aby dać wszystkim więźniarkom zajęcie. Była już bardzo wyczerpana, gdy dostała pierwszą znośną pracę.

"Na parę miesięcy dostałam się do hodowli królików angora. Czesałam króliki, szorowałam klatki, karmiłam. Króliki były ciepłe. Trzymałam je i mnie grzały, były piękne, miłe. Potem z mężczyznami z małego obozu jeździłam do lasu po zieleninę, kosili trawę, schła, a my jadłyśmy jagody. Wieczorem wracaliśmy, w obozie był głód, a króliki miały dobre kartofle gotowane z otrębami, a nie zgniłe, tak jak my. Można było pojeść z królikami" - wspomina Gawlikowska. Potem znalazła pracę m.in. w "warsztatach artystycznych", gdzie więźniarki produkowały sandały ze słomy, potem - w magazynach. W jej wspomnieniach Polki w obozie na tle kobiet innych narodowości wyróżniała wzajemna solidarność.

Na więźniarkach Ravensbrueck przeprowadzano eksperymenty medyczne. "+Królikom+ wszczepiano na przykład bakterie do nacięć na nogach, łamano kości, wycinano mięśnie, do ran wkładano odłamki szkła, drewna, metalu, to się nie goiło. Te dziewczyny miały w nogach okropne ubytki, dziury, te, które przeżyły, były okaleczone na całe życie". Niektórym z ofiar tych eksperymentów udało się przeżyć dzięki koleżankom, które je ukrywały, na przykład pod numerami więźniarek, które zmarły wcześniej. Gawlikowska ocenia, że udało się uratować około 80 takich kobiet.

Operacjom poddawano niemal wyłącznie Polki, one także najczęściej były ofiarami rozstrzeliwań. Zdaniem Gawlikowskiej działo się tak dlatego, że tylko w Polsce była tak masowa konspiracja. Więźniarki nigdy nie doszły, wedle jakiego klucza wybierano ofiary. Gawlikowska zapamiętała pożegnania koleżanek, które szły na śmierć. "Zawsze mówiłyśmy, że mają ładnie wyglądać. Czesałyśmy je, żeby nie pokazywały przed Niemcami, że się boją. Chodziło o to, żeby zachować twarz. Pożegnanie tych, które szły na rozstrzelanie, utkwiło mi w pamięci na całe życie. Z naszego transportu około 70 Polek. Za każdym razem czułam, że następna mogę być ja. Zwłaszcza jeśli te kobiety też trafiły za sprawę polityczną, myślałam, że to może być mój ostatni dzień" - wspomina.

Udało się jej jednak przeżyć. Po wojnie Gawlikowska-Świerczyńska została lekarką: pulmonologiem i anestezjologiem.

Książka "Czesałam ciepłe króliki. Rozmowa z Alicją Gawlikowską-Świerczyńską" ukazała się w 2014 roku nakładem wydawnictwa Czarne. (PAP)

autor: Katarzyna Krzykowska, Agata Szwedowicz

ksi/ aszw/

CZYTAJ DALEJ

#7 - Adwentowy Budzik

2020-12-05 06:00

ks. Łukasz Romańczuk

Codziennie o 6 rano na naszym kanale YouTube będą umieszczane filmiki, które będą duchowym przygotowaniem do świąt Narodzenia Pańskiego.

W sobotni poranek ks. Łukasz i ks. Piotr zastanowią się, co nas może paraliżować.

CZYTAJ DALEJ
Przejdź teraz
REKLAMA: Artykuł wyświetli się za 15 sekund

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję