Papież Franciszek często opisuje różne wydarzenia w trzech słowach. Wizytę polskich biskupów w Rzymie można opisać też trzema słowami: MODLITWA – BLISKOŚĆ – WYMIANA.
Modlitwa
Wizyta „Ad limina apostolorum” (Do progów apostolskich) ma charakter pielgrzymki. Dlatego centralnym punktem każdego dnia była Msza św. w bazylikach większych: Matki Bożej, św. Jana na Lateranie, św. Pawła za Murami i św. Piotra w Watykanie, gdzie przy grobie Jana Pawła II Eucharystii przewodniczył i homilię wygłosił kard. Stanisław Dziwisz. Ponadto każdy z uczestników „Ad limina” miał czas na osobistą modlitwę w miejscach uświęconych obecnością Apostołów i wielu świętych. Sam Rzym to przecież miasto, gdzie jest najwięcej na świecie kaplic i kościołów.
W dniu wyboru Jan Paweł II powiedział, że przybywa „z dalekiego kraju, ale jakże bliskiego przez komunię w chrześcijańskiej wierze”. Podobnie i biskupi polscy przybyli z dalekiego kraju, aby być blisko następcy św. Piotra. Każdy z nich miał okazję porozmawiać z papieżem Franciszkiem. Od soboty 1 lutego miały miejsce prywatne audiencje w grupach, które zakończyły się spotkaniem wszystkich biskupów z Ojcem Świętym w piątek 7 lutego. Każde takie spotkanie to znak bliskości biskupów z papieżem i papieża z biskupami, którzy zapewne od dawna myśleli, co chcą powiedzieć papieżowi Franciszkowi i o co go zapytać.
Wymiana
Wizyta „Ad limina” to też wymiana doświadczeń. Dlatego biskupi odwiedzili różne kongregacje watykańskie i rady papieskie, aby podzielić się własnym doświadczeniem i ubogacić doświadczeniem Kościoła powszechnego. Biskupi spotkali się z przedstawicielami różnych urzędów w małych grupach, co sprzyjało dialogowi oraz lepszemu wzajemnemu poznaniu.
Polska wizyta „Ad limina” miała szczególne znaczenie dla papieża Franciszka, bo to przecież spotkanie z biskupami przybyłymi z Ojczyzny Jana Pawła II. Wizyta dała też polskim biskupom możliwość bliższego poznania papieża Franciszka.
W pierwszą niedzielę Wielkiego Postu zawsze jest czytana Ewangelia, która mówi o czterdziestu dniach przebywania Chrystusa na pustyni i o kuszeniu, które nastąpiło zaraz potem. Pytamy więc, dlaczego słyszymy o tym od razu na początku?
Duch wyprowadził Jezusa na pustynię, aby był kuszony przez diabła. A gdy pościł już czterdzieści dni i czterdzieści nocy, poczuł w końcu głód. Wtedy przystąpił kusiciel i rzekł do Niego: «Jeśli jesteś Synem Bożym, powiedz, żeby te kamienie stały się chlebem». Lecz On mu odparł: «Napisane jest: „Nie samym chlebem żyje człowiek, ale każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych”». Wtedy wziął Go diabeł do Miasta Świętego, postawił na szczycie narożnika świątyni i rzekł Mu: «Jeśli jesteś Synem Bożym, rzuć się w dół, napisane jest bowiem: „Aniołom swoim da rozkaz co do ciebie, a na rękach nosić cię będą, byś przypadkiem nie uraził swej nogi o kamień”». Odrzekł mu Jezus: «Ale napisane jest także: „Nie będziesz wystawiał na próbę Pana, Boga swego”». Jeszcze raz wziął Go diabeł na bardzo wysoką górę, pokazał Mu wszystkie królestwa świata oraz ich przepych i rzekł do Niego: «Dam Ci to wszystko, jeśli upadniesz i oddasz mi pokłon». Na to odrzekł mu Jezus: «Idź precz, szatanie! Jest bowiem napisane: „Panu, Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz”». Wtedy opuścił Go diabeł, a oto przystąpili aniołowie i usługiwali Mu.
Do św. Franciszka mam szczególny sentyment. Mój dziadek, członek Franciszkańskiego Zakonu Świeckich przy warszawskim kościele ojców kapucynów, od dzieciństwa czytał mi „Kwiatki św. Franciszka” i wciąż o nim opowiadał podczas rodzinnych spotkań. Od tych opowieści biła jakaś niesamowita radość i prostota, której wtedy nie umiałam nazwać.
Gdy dziś myślę o ludziach, którzy wchodzą do bazyliki św. Franciszka w Asyżu, by zobaczyć doczesne szczątki jednego z najbardziej znanych na świecie świętych, zastanawiam się, co ich tam tak naprawdę prowadzi. Jedni pewnie ściskają różaniec i półgłosem kłócą się z Bogiem, inni przybywają z sercem tak poranionym, że trudno im uwierzyć w jakiekolwiek przesłanie Biedaczyny z Asyżu. Są też zapewne i tacy, którzy chcą po prostu zaspokoić ciekawość - widzieli już ciało o. Pio, więc teraz może „kolej na Franciszka”. A jednak, ostatecznie wszyscy spotykają się w tym samym punkcie: przed ciałem człowieka, który 800 lat temu zaryzykował wiarę, że Ewangelią da się żyć naprawdę, a nie tylko „mniej więcej”.
Sybirackie, katyńskie i smoleńskie rocznice oraz doroczne upamiętnienia nie powinny zamykać naszej pamięci na XX-wiecznych dziejach naszego Narodu.
Dobrze, że służą one zaniedbanemu w peerelowskiej historiografii tworzeniu opracowań i syntez, które starają się wspomóc kształtowanie świadomości historycznej młodego pokolenia. Otrzymujemy także statystycznie podbudowane analizy badaczy archiwów. Jednak warto podkreślić, że losy polskich Sybiraków sięgają ponad 300 lat.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
