Z kultu Bożego Miłosierdzia wyrastają dzieła pomocy ubogim i potrzebującym.

W tym roku obchodzimy już po raz 25. „Niedzielę Miłosierdzia Bożego”, ustanowioną na początku wieku przez św. Jana Pawła II. Od tego czasu kult Bożego Miłosierdzia rozszerza się na cały świat i powstają piękne dzieła miłosierdzia; znajdziemy je również w naszej archidiecezji. 

Kult Miłosierdzia

Każdy z nas przy spowiedzi doświadcza bezpośrednio Bożego Miłosierdzia. „Bóg, Ojciec miłosierdzia, który pojednał świat ze sobą przez śmierć i zmartwychwstanie swojego Syna, i zesłał Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów, niech ci udzieli przebaczenia i pokoju przez posługę Kościoła. I ja odpuszczam tobie grzechy w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego” – słyszymy w sakramencie pokuty i pojednania. Poprzez rozgrzeszenie i odpuszczenie grzechów na nowo wchodzimy w świat łaski Bożej. W Lublinie i większych miastach w archidiecezji konfesjonały dostępne są od 6.00 rano aż do godzin późnowieczornych, np. w kościele księży Salezjanów do 21.00.

Pod koniec ubiegłego wieku kult Bożego Miłosierdzia zaczął przejawiać się w tworzeniu dedykowanych parafii i kościołów; powstały w Lublinie, Kraśniku, Puławach, ale i w mniejszych ośrodkach, np. Łucka czy Turka. W Jakubowicach Konińskich utworzono parafię św. Siostry Faustyny Kowalskiej. Popularność zyskuje „Iskra Bożego Miłosierdzia”, czyli koronka odmawiana na ulicach miast 28 września o godz. 15.00; to data beatyfikacji bł. ks. Michała Sopoćko, kierownika duchowego św. s. Faustyny Kowalskiej.

Dzieła miłosierdzia

Z kultu Bożego Miłosierdzia rodzą się inicjatywy kierowane do najbardziej potrzebujących. Ponad sto lat temu działał na tej niwie charyzmatyczny kapłan, bł. ks. Ignacy Kłopotowski, założyciel schronisk dla bezdomnych, zakładów opiekuńczych i kuchni dla ubogich. Nowatorskie działania na rzecz poprawy sytuacji ludzi spychanych na margines społeczny podejmował ks. Antoni Kwiatkowski w Bychawie. Przed drugą wojną światową bp Marian Fulman powołał do życia Towarzystwo Miłosierdzia Chrześcijańskiego im. św. Wincentego, a zaraz po wyzwoleniu Diecezjalny Związek Towarzystw Miłosierdzia Chrześcijańskiego Caritas. Wśród licznych inicjatyw tej organizacji na czoło wysuwała się posługa wobec chorych. Niestety, władze komunistyczne zlikwidowały struktury Caritas w 1950 r.; do swojej misji mogła powrócić dopiero po 40 latach. Ogromną rolę w reaktywacji jej działań odegrał ks. prał. Czesław Szczęsny, długoletni dyrektor Caritas w Lublinie. Z jego inicjatywy rozpoczęła się ogólnopolska akcja „Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom”, łącząca zakup świecy wigilijnej z pomocą dla ubogich dzieci. Obecnie diecezjalna Caritas to wiele inicjatyw wspierających tysiące potrzebujących. Adresatami są dzieci z ubogich rodzin, osoby chore i niepełnosprawne, bezdomni oraz uchodźcy.

Do dzieł inspirowanych miłosierdziem zaliczyć trzeba również Charytatywne Stowarzyszenie Niesienia Pomocy Chorym „Misericordia”, założone przed 30 laty i kierowane do dzisiaj przez ks. prał. Tadeusza Pajurka. Tak samo długą historię ma Bractwo Miłosierdzia im. św. Brata Alberta, utworzone przez ks. Jana Mazura.

Głosić miłosierdzie

Niedawno przez teren naszej diecezji przechodził pan Grzegorz, jeden z „Pielgrzymów Miłosierdzia”; to grupa osób, byłych recydywistów, którzy wędrują do różnych sanktuariów i po drodze „głoszą miłosierdzie stopami”. Sami otrzymali od miłosiernego Jezusa nowe życie, a teraz niosą spotkanym po drodze przesłanie o nieskończonej miłości Boga.

Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią – słyszymy w jednym z ośmiu błogosławieństw. Niech nikogo z nas nie zabraknie wśród czyniących miłosierdzie i głoszących Boże Miłosierdzie.