Muzeum im. Henryka Sienkiewicza w Oblęgorku bardzo zyskało na wprowadzeniu współczesnych multimediów w przekaz muzealnej wiedzy o naszym bodaj najsłynniejszym literackim Nobliście. Pociąg wiozący ze Szwajcarii ciało autora Trylogii, rekonstrukcja sceny wręczenia Nagrody Nobla czy pióro piszące po ścianie gabinetu – to tylko niektóre nowinki muzealne, wzbogacające tradycyjną ekspozycję.
Muzeum udostępnia zwiedzającym dwie wystawy stałe: na parterze budynku zachowane wnętrza mieszkania Henryka Sienkiewicza, a na piętrze nowoczesną wystawę multimedialną prezentującą wybrane tematy związane z życiem i twórczością pisarza. W pałacyku zgromadzono dużą ilość przedmiotów będących własnością Sienkiewicza oraz wiele związanych z nim dokumentów. Właśnie w Oblęgorku znajduje się największa kolekcja darów, albumów i wydawnictw jubileuszowych, które pisarz otrzymywał. Ciekawy jest zbiór fotografii Henryka Sienkiewicza i jego najbliższych oraz rękopisy utworów Noblisty, a także wiele jego listów.
W 2010 r. zakończył się poważny remont obiektu, czynnego od 1958 r. Ekspozycja wzbogaciła się o nowe multimedialne rozwiązania, które przydają atrakcyjności zwiedzaniu. Na piętrze pałacyku, gdy mieszkał w nim Sinkiewicz, znajdowały się pokoje jego dzieci oraz pomieszczenia dla gości. Obecnie urządzono tam biograficzno-literacką wystawę multimedialną. Jednym z podejmowanych wątków jest np. jubileusz pisarza, który zaowocował przekazaniem mu daru narodowego – majątku w Oblęgorku. Zwiedzający mogą usłyszeć mowę wygłoszoną z tej okazji przez pisarza w Ratuszu w Warszawie. Znaczna część wystawy poświęcona jest zawrotnej liczbie tłumaczeń dzieł pisarza na inne języki (np. chiński czy japoński), a także ich adaptacje i ekranizacje. Spory zasób materiałów dotyczy również pozaliterackiej działalności pisarza, np. w Komitecie Generalnym Pomocy Ofiarom Wojny (wraz z Ignacym Paderewskim), jego wystąpień przeciw germanizacji, starań pojmowanych dla stypendystów czy o wzniesienie pomnika Adama Mickiewicza w Warszawie. Muzeum za pomocą bogatej dokumentacji i multimediów pokazuje także ostatnią pośmiertną drogę Noblisty, którą ten przebył w 1924 r. ze Szwajcarii, gdzie zmarł, do niepodległej już Polski. Ten, który przez lata tworzył ku „pokrzepieniu serc” swojego narodu, powrócił tutaj – pośmiertnie i z honorami – 90 lat temu.
Do Oblęgorka warto zajrzeć teraz, tzn. latem, aby podziwiać pięknie zachowany park z drzewostanem pamiętającym czasy Henryka Sienkiewicza i jego dzieci. A może na „Wieczory u Pana Henryka”...? 6 lipca w ramach „Wieczorów” pokazano spektakl „Skąd pierwsze gwiazdy” w wykonaniu Michała Marca – solisty Teatru Wielkiego w Poznaniu.
Stołeczna prokuratura umorzyła śledztwo ws. przyznania przez ministra kultury 6 mln zł dotacji na budowę muzeum Jana Pawła II i Prymasa Wyszyńskiego przy Świątyni Opatrzności Bożej w Warszawie. "Spodziewaliśmy się takiej decyzji, choć, przypomnę, to nie my byliśmy stroną postępowania" - powiedział KAI ks. Przemysław Śliwiński, rzecznik archidiecezji warszawskiej. Dodał, że archidiecezji zależało na tym, by sprawa dotacji była jasna i nie budziła jakichkolwiek wątpliwości prawnych.
O decyzji Prokuratury Rejonowej Warszawa-Śródmieście Północ poinformował w środę rzecznik Prokuratury Okręgowej w Warszawie Przemysław Nowak. Jak powiedział, śledztwo nie wykazało, by doszło do przestępstwa przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy publicznych z ministerstwa kultury. Prokuratura uznała, że przyznając dotację minister Bogdan Zdrojewski działał na podstawie odpowiedniego rozporządzenia. Prokurator podkreślił, że dotacja przeznaczona była nie na budowę kościoła, ale na "przedsięwzięcie ze sfery kultury polegające na adaptacji nieruchomości na cele działalności kulturalnej i edukacyjnej, w formie muzeum ukazującego wkład Kościoła w dzieje Polski". Decyzja jest nieprawomocna.
Wielki Post to czas, w którym Kościół szczególną uwagę zwraca na krzyż i dzieło zbawienia, jakiego na nim dokonał Jezus Chrystus. Krzyże z postacią Chrystusa znane są od średniowiecza (wcześniej były wysadzane drogimi kamieniami lub bez żadnych ozdób). Ukrzyżowanego pokazywano jednak inaczej niż obecnie. Jezus odziany był w szaty królewskie lub kapłańskie, posiadał koronę nie cierniową, ale królewską, i nie miał znamion śmierci i cierpień fizycznych (ta maniera zachowała się w tradycji Kościołów Wschodnich). W Wielkim Poście konieczne było zasłanianie takiego wizerunku (Chrystusa triumfującego), aby ułatwić wiernym skupienie na męce Zbawiciela. Do dzisiaj, mimo, iż Kościół zna figurę Chrystusa umęczonego, zachował się zwyczaj zasłaniania krzyży i obrazów.
Współczesne przepisy kościelne z jednej strony postanawiają, aby na przyszłość nie stosować zasłaniania, z drugiej strony decyzję pozostawiają poszczególnym Konferencjom Episkopatu. Konferencja Episkopatu Polski postanowiła zachować ten zwyczaj od 5 Niedzieli Wielkiego Postu do uczczenia Krzyża w Wielki Piątek.
Zwyczaj zasłaniania krzyża w Kościele w Wielkim Poście jest ściśle związany ze średniowiecznym zwyczajem zasłaniania ołtarza. Począwszy od XI wieku, wraz z rozpoczęciem okresu Wielkiego Postu, w kościołach zasłaniano ołtarze tzw. suknem postnym. Było to nawiązanie do wieków wcześniejszych, kiedy to nie pozwalano patrzeć na ołtarz i być blisko niego publicznym grzesznikom. Na początku Wielkiego Postu wszyscy uznawali prawdę o swojej grzeszności i podejmowali wysiłki pokutne, prowadzące do nawrócenia. Zasłonięte ołtarze, symbolizujące Chrystusa miały o tym ciągle przypominać i jednocześnie stanowiły post dla oczu. Można tu dopatrywać się pewnego rodzaju wykluczenia wiernych z wizualnego uczestnictwa we Mszy św. Zasłona zmuszała wiernych do przeżywania Mszy św. w atmosferze tajemniczości i ukrycia.
W piątą niedzielę Wielkiego Postu wystawiono jedną z najcenniejszych relikwii Bazyliki św. Piotra - chustę św. Weroniki. Zgodnie z tradycją przekazywaną w związku z Drogą Krzyżową, kobieta otarła chustą twarz Jezusa, a na płótnie pozostało odbicie jego twarzy i ślady krwi - relacjonuje Vatican News.
W niedzielę uroczystemu nabożeństwu przewodniczył archiprezbiter Bazyliki św. Piotra kard. Mauro Gambetti. Kanonicy bazyliki oraz inni duchowni wraz z osobami życia konsekrowanego i wiernymi zgromadzili się przy grobie świętego Piotra. Po obrzędach wstępnych przeszli przez bazylikę w procesji, śpiewając Litanię do Wszystkich Świętych, aż doszli logii św. Weroniki znajdującej się nad jej posągiem. Następnie w tej loggii ukazano chustę św. Weroniki. W tym czasie biły dzwony, a wystawienie odbyło się w atmosferze modlitewnej.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
