Reklama

Kościół

Dzień Dziecka Utraconego

15 października przypada Dzień Dziecka Utraconego. W całym kraju w okolicy tego dnia odbywają się pochówki dzieci utraconych, modlitwy przy ich grobach oraz spotkania rodzin, które doświadczają żałoby. Dzień ten skłania też do refleksji nad tym, jak prawnie i psychologicznie wspierać rodziców.

[ TEMATY ]

Dzień Dziecka Utraconego

spotkania rodzin

Tomasz Lewandowski

Pomnik Dziecka Utraconego na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu

Pomnik Dziecka Utraconego na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Dlaczego 15 października?

Dzień Dziecka Utraconego obchodzony jest w wielu krajach i w Polsce 15 października. Data nie jest przypadkowa: gdyby ciąża rozpoczęła się 1 stycznia, jej rozwiązanie przypadłoby mniej więcej właśnie około połowy października. Po raz pierwszy dzień ten został ustanowiony w Stanach Zjednoczonych w 1988 r. Pomysłodawczynią upamiętniania dzieci utraconych przed narodzinami była Robyn Bear, która sama kilkakrotnie poroniła, a jedno z jej dzieci zmarło właśnie 15 października. W Polsce Dzień Dziecka Utraconego obchodzony jest od 2006 r.

Ten dzień to nie tylko okazja do upamiętnienia dzieci, które się nie narodziły, ale także do zwrócenia uwagi na żałobę, jaką po utracie dziecka przeżywają rodzice. Symbolem tego dnia i znakiem dobrze znanym rodzicom przedwcześnie zmarłych dzieci jest niebiesko-różowa wstążka.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

15 października warto też pamiętać o tych, którzy dla rodziców zmagających się z bólem po stracie dziecka, są wsparciem i pomocą – lekarzach i psychologach z hospicjów perinatalnych.

Jedną z organizacji, która oferuje wsparcie psychologiczne oraz przejście przez procedury prawne związane z pochówkiem Utraconego Dziecka jest Fundacja Donum Vitae ze Szczecina. Fundacja współorganizuje też lokalne obchody Dnia Dziecka Utraconego.

Reklama

W dniach 15-17 października zaprasza do wspólnego wspomnienia Dzieci Utraconych na cmentarzach w Szczecinie i Policach. W środę 15 października o godz. 15.00 odmówiona zostanie Koronka do Bożego Miłosierdzia przy Grobowcu Dzieci Utraconych na Cmentarzu Zachodnim (ul. Bronowicka). Godzinę później - modlitwa różańcowa przy Pomniku Dziecka Utraconego na Cmentarzu Centralnym (ul. Ku Słońcu, kwatera 80 F). Z kolei o godz. 18.00 rozpocznie się Msza św. w intencji rodziców po stracie dziecka (niezależnie od wieku i okoliczności śmierci) w siedzibie Fundacji Donum Vitae na ul. Parkowej 1/3 w Szczecinie. Po Eucharystii odbędzie się spotkanie.

Dzień później o godz. 14.15 odbędzie się pożegnanie Dzieci przed kremacją w kaplicy bocznej nr 2 na Cmentarzu Centralnym, a w piątek 17 października o godz. 8.30 celebrowana będzie Msza św. w kaplicy cmentarnej i pogrzeb na Cmentarzu Zachodnim (ul. Bronowicka).

Fundacja Donum Vitae zaprasza też do wysłuchania podcastu „Historie nie-utracone” na platformie Spotify. Rodzice dzielą się w nim swoimi wzruszającymi opowieściami, dając nadzieję na odzyskanie pokoju i znalezienie sposobów na przeżywanie żałoby. Każdy odcinek zawiera komentarz ekspertki zapewniającej wsparcie. Link do podcastu: „Historie nie-utracone”

Ponadto 22 października o godz. 17.30 odbędzie się akcja „Rodzice Rodzicom”, polegająca na wspólnym przygotowaniu „Pudełeczek wspomnień” dla szpitali. Pudełeczka te są pamiątką dla rodziców mierzących się z utratą dzieci nienarodzonych i krótko po narodzeniu, pomagającą zachować choć małą część chwil spędzonych z maleństwem. Spotkanie przy kawie i składanie pudełeczek odbędzie się w siedzibie Fundacji Donum Vitae (ul. Parkowa 1/3, Szczecin).

Jak wspierać po stracie?

W październiku rusza również pierwsza w Szczecinie grupa wsparcia dla rodziców po stracie dziecka w wyniku poronienia, martwego urodzenia i śmierci okołoporodowej. Spotkania poprowadzi Agnieszka Wodzyńska, absolwentka psychoonkologii i familiolog, która sama doświadczyła straty.

Reklama

Grupa chce oferować szerokie wsparcie. Jest to przede wszystkim zrozumienie i akceptacja - potwierdzenie, że dziecko każdego rodzica było ważne i zasługuje na żałobę. Jest to także wsparcie w przeżywaniu żałoby - pomoc w przepracowaniu trudnych emocji. Ponadto chodzi o przestrzeń do dzielenia się doświadczeniami, w tym możliwość spotkania z innymi rodzicami, co pomaga przełamać poczucie osamotnienia. Istotne jest wreszcie przygotowanie do dalszego życia, wsparcie w odnalezieniu nadziei i siły.

Terminy spotkań (godz. 17.00 - 19.00, ul. Parkowa 1/3, Szczecin). Udział w grupie jest bezpłatny. Zapisy dostępne są pod adresem: https://www.utrata.donumvitae.pl/aktualnosci/grupy-wsparcia

Fundacja posiada telefon zaufania, pod którym rodzice w trudnej sytuacji mogą otrzymać wsparcie. Kontakt w godz. 8.00 - 17.00 pod nr tel. 889 871 805 lub adres e-mail: utrata@donumvitae.pl

Każdy może finansowo wesprzeć działania Fundacji Donum Vitae i pomóc rodzicom po stracie.

Członkowie organizacji wspierających rodziców po stracie dziecka często tłumaczą na czym konkretnie taka pomoc może polegać. Wciąż bowiem społeczeństwie tacy rodzice bywają „etykietowani”, dlatego potrzeba rzetelniejszej edukacji społecznej, aby uczyć ludzi, jak być z rodzicem, który cierpi.

Kobieta na każdym etapie zakończenia ciąży ma prawo pochować swoje dziecko, jednak niezależnie od prawa czy procedur panujących w szpitalach najważniejsza jest empatia. A kobiety bardzo często boją się zapytać, czy mogą pochować swoje dziecko, które miało np. zaledwie 8 tygodni. Zaobserwować jednak można wzrost świadomości i wyjście tematu straty dziecka ze sfery tabu.

– Najważniejsze jest to, aby rodzicom nie negować ich uczuć i potrzeb. Rodzice muszą poczuć, że mają prawo do rozpaczy i żałoby. Jeśli nie wiesz, co powiedzieć, nie jesteś teologiem, psychologiem, stań z takim rodzicem w prawdzie. Przyznaj się mu, że nie wiesz, co mu powiedzieć: „nie rozumiem tego bólu, bo go nie przeszłam, natomiast widzę, jak cierpisz, widzę Twoje łzy, powiedz mi, co mogę dla Ciebie zrobić, jestem z Tobą”. To jest najważniejsze i najtrudniejsze dla ludzi, czyli być z drugim człowiekiem

Podziel się cytatem

– tłumaczyła w ub. roku w rozmowie z KAI Agnieszka Wodzyńska z Fundacji Donum Vitae.

Zmiany prawne dla rodziców po utracie dziecka

Reklama

Od 6 sierpnia 2025 r. obowiązują nowe zasady dotyczące urlopu macierzyńskiego i zasiłku pogrzebowego. Nowe przepisy zniosły obowiązek określenia płci dziecka po poronieniu jako warunku uzyskania zasiłku pogrzebowego i skróconego urlopu. Rozporządzenia w tej sprawie podpisała Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej Agnieszka Dziemianowicz-Bąk. Nowe regulacje mają uprościć procedury i zapewnić realny dostęp do świadczeń osobom, które doświadczyły straty na wczesnym etapie ciąży.

Prawo do skróconego urlopu macierzyńskiego w wymiarze 8 tygodni przysługuje po zmianie przepisów każdej kobiecie, która doświadczyła poronienia niezależnie od długości trwania ciąży. Zniesiony został wymóg oznaczenia płci dziecka, co w przypadku wczesnych poronień wiązało się z koniecznością wykonania badań genetycznych na określenie płci dziecka na koszt własny (badania te nie są refundowane).

Zgodnie ze zmienionym par. 9 pkt 2 tego rozporządzenia, dokumentem niezbędnym do przyznania i wypłaty zasiłku macierzyńskiego za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu macierzyńskiego jest odpis skrócony aktu urodzenia dziecka, a w przypadku, gdy nie został sporządzony akt urodzenia dziecka – zaświadczenie: lekarza posiadającego tytuł specjalisty w dziedzinie położnictwa i ginekologii, albo lekarza w trakcie odbywania specjalizacji w tej dziedzinie, albo też położnej o martwym urodzeniu, bez względu na czas trwania ciąży. Zaświadczenie to wydawane jest na podstawie dokumentacji medycznej. Przepisy nie określają minimalnego czasu trwania ciąży, który uprawniałby do wystawienia tego zaświadczenia.

Wymienione powyżej zaświadczenie będzie też podstawą do możliwości pochowania nienarodzonego dziecka z prawem do zasiłku pogrzebowego, pomimo braku określenia płci dziecka. W tym wypadku rodzice mogą również przedstawić kartę zgonu.

2025-10-14 12:37

Ocena: +3 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Pełnia miłości

Niedziela toruńska 44/2023, str. IV

[ TEMATY ]

Dzień Dziecka Utraconego

Agata Mieczkowska

Zgromadzeni pokazali, że kochają życie

Zgromadzeni pokazali, że kochają życie

Wiele razy zastanawiamy się, co to znaczy mieć idealne życie, co trzeba zrobić, aby tego doświadczyć. Okazuje się, że wystarczy kochać i być kochanym.

Tak mówią rodzice, którzy pomimo cierpienia swoich dzieci potrafią powiedzieć, że miały one idealne życie, ponieważ 100% swojego ziemskiego czasu spędziły w miłości. Dzień Dziecka Utraconego, który obchodzimy 15 października, jest czasem pamięci o dzieciach i ich rodzinach. W związku z tym 14 października w Wyższym Seminarium Duchownym w Toruniu zorganizowano spotkanie „Kocham cię, życie!”, podczas którego mogliśmy poszerzyć wiedzę na temat hospicjów perinatalnych. Było to wydarzenie bardzo potrzebne, ponieważ, jak podkreślała dyrektor Centrum Opieki Perinatalnej św. Łazarza w Bydgoszczy, Małgorzata Bronka, niewiele osób wie, że istnieje takie miejsce, które chce pomóc rodzinom doświadczonym stratą.
CZYTAJ DALEJ

Modlitwa św. Jana Pawła II o pokój

Boże ojców naszych, wielki i miłosierny! Panie życia i pokoju, Ojcze wszystkich ludzi. Twoją wolą jest pokój, a nie udręczenie. Potęp wojny i obal pychę gwałtowników. Wysłałeś Syna swego Jezusa Chrystusa, aby głosił pokój bliskim i dalekim i zjednoczył w jedną rodzinę ludzi wszystkich ras i pokoleń.
CZYTAJ DALEJ

Dopóki nie spotkam Boga, jestem niewidomy

2026-03-09 11:09

[ TEMATY ]

rozważania

O. prof. Zdzisław Kijas

Emmanuel Tzanes/pl.wikipedia.org

Dopóki nie spotkam Boga, jestem niewidomy, żyję życiem połowicznym. Odradzam się do pełni życia dopiero wtedy, kiedy spotkam się z Bogiem, kiedy stanę przed Nim w prawdzie, pokażę Mu się takim, jaki jestem, niczego nie ukrywając. Bóg jest światłością świata – i moją. Pokaże to noc paschalna, która zajaśnieje pełnią światła.

Jezus, przechodząc, ujrzał pewnego człowieka, niewidomego od urodzenia. Uczniowie Jego zadali Mu pytanie: «Rabbi, kto zgrzeszył, że się urodził niewidomy – on czy jego rodzice?» Jezus odpowiedział: «Ani on nie zgrzeszył, ani rodzice jego, ale stało się tak, aby się na nim objawiły sprawy Boże. Trzeba nam pełnić dzieła Tego, który Mnie posłał, dopóki jest dzień. Nadchodzi noc, kiedy nikt nie będzie mógł działać. Jak długo jestem na świecie, jestem światłością świata». To powiedziawszy, splunął na ziemię, uczynił błoto ze śliny i nałożył je na oczy niewidomego, i rzekł do niego: «Idź, obmyj się w sadzawce Siloam» – co się tłumaczy: Posłany. On więc odszedł, obmył się i wrócił, widząc. A sąsiedzi i ci, którzy przedtem widywali go jako żebraka, mówili: «Czyż to nie jest ten, który siedzi i żebrze?» Jedni twierdzili: «Tak, to jest ten», a inni przeczyli: «Nie, jest tylko do tamtego podobny». On zaś mówił: «To ja jestem». Mówili więc do niego: «Jakżeż oczy ci się otworzyły?» On odpowiedział: «Człowiek, zwany Jezusem, uczynił błoto, pomazał moje oczy i rzekł do mnie: „Idź do sadzawki Siloam i obmyj się”. Poszedłem więc, obmyłem się i przejrzałem». Rzekli do niego: «Gdzież On jest?» Odrzekł: «Nie wiem». Zaprowadzili więc tego człowieka, niedawno jeszcze niewidomego, do faryzeuszów. A tego dnia, w którym Jezus uczynił błoto i otworzył mu oczy, był szabat. I znów faryzeusze pytali go o to, w jaki sposób przejrzał. Powiedział do nich: «Położył mi błoto na oczy, obmyłem się i widzę». Niektórzy więc spośród faryzeuszów rzekli: «Człowiek ten nie jest od Boga, bo nie zachowuje szabatu». Inni powiedzieli: «Ale w jaki sposób człowiek grzeszny może czynić takie znaki?» I powstał wśród nich rozłam. Ponownie więc zwrócili się do niewidomego: «A ty, co o Nim mówisz, jako że ci otworzył oczy?» Odpowiedział: «To prorok». Żydzi jednak nie uwierzyli, że był niewidomy i że przejrzał, aż przywołali rodziców tego, który przejrzał; i wypytywali ich, mówiąc: «Czy waszym synem jest ten, o którym twierdzicie, że się niewidomy urodził? W jaki to sposób teraz widzi?» Rodzice zaś jego tak odpowiedzieli: «Wiemy, że to jest nasz syn i że się urodził niewidomy. Nie wiemy, jak się to stało, że teraz widzi; nie wiemy także, kto mu otworzył oczy. Zapytajcie jego samego, ma swoje lata, będzie mówił sam za siebie». Tak powiedzieli jego rodzice, gdyż bali się Żydów. Żydzi bowiem już postanowili, że gdy ktoś uzna Jezusa za Mesjasza, zostanie wyłączony z synagogi. Oto dlaczego powiedzieli jego rodzice: «Ma swoje lata, jego samego zapytajcie». Znowu więc przywołali tego człowieka, który był niewidomy, i rzekli do niego: «Oddaj chwałę Bogu. My wiemy, że człowiek ten jest grzesznikiem». Na to odpowiedział: «Czy On jest grzesznikiem, tego nie wiem. Jedno wiem: byłem niewidomy, a teraz widzę». Rzekli więc do niego: «Cóż ci uczynił? W jaki sposób otworzył ci oczy?» Odpowiedział im: «Już wam powiedziałem, a wy nie słuchaliście. Po co znowu chcecie słuchać? Czy i wy chcecie zostać Jego uczniami?» Wówczas go obrzucili obelgami i rzekli: «To ty jesteś Jego uczniem, a my jesteśmy uczniami Mojżesza. My wiemy, że Bóg przemówił do Mojżesza. Co do Niego zaś, to nie wiemy, skąd pochodzi». Na to odpowiedział im ów człowiek: «W tym wszystkim dziwne jest to, że wy nie wiecie, skąd pochodzi, a mnie oczy otworzył. Wiemy, że Bóg nie wysłuchuje grzeszników, ale wysłuchuje każdego, kto jest czcicielem Boga i pełni Jego wolę. Od wieków nie słyszano, aby ktoś otworzył oczy niewidomemu od urodzenia. Gdyby ten człowiek nie był od Boga, nie mógłby nic uczynić». Rzekli mu w odpowiedzi: «Cały urodziłeś się w grzechach, a nas pouczasz?» I wyrzucili go precz. Jezus usłyszał, że wyrzucili go precz, i spotkawszy go, rzekł do niego: «Czy ty wierzysz w Syna Człowieczego?» On odpowiedział: «A któż to jest, Panie, abym w Niego uwierzył?» Rzekł do niego Jezus: «Jest nim Ten, którego widzisz i który mówi do ciebie». On zaś odpowiedział: «Wierzę, Panie!» i oddał Mu pokłon. A Jezus rzekł: «Przyszedłem na ten świat, aby przeprowadzić sąd, żeby ci, którzy nie widzą, przejrzeli, a ci, którzy widzą, stali się niewidomymi». Usłyszeli to niektórzy faryzeusze, którzy z Nim byli, i rzekli do Niego: «Czyż i my jesteśmy niewidomi?» Jezus powiedział do nich: «Gdybyście byli niewidomi, nie mielibyście grzechu, ale ponieważ mówicie: „Widzimy”, grzech wasz trwa nadal».
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję