Trwa rzeź chrześcijan na Bliskim Wschodzie. Barbarzyńcy z Państwa Islamskiego wcale nie zamierzają ustąpić. Czy chrześcijanie powinni się im przeciwstawić z bronią w ręku? Czy wojna przeciw radykałom islamskim, o których kard. Timothy Dolan powiedział niedawno, że mają tyle wspólnego z islamem, co IRA z katolicyzmem, mogłaby być usprawiedliwiona przez Kościół? Te pytania stają się coraz bardziej naglące i coraz więcej chrześcijańskich duchownych pochwala zbrojny opór. Tematem coraz częściej zajmują się także media na zachodzie. Francuski tygodnik „Le Point” pytał niedawno na okładce, jak Kościół powinien zareagować na zagrożenie ze strony dżihadystów z IS. Kto ocali Koptów zagrożonych eksterminacją ze strony islamistów? – pytali dziennikarze.
Niektórzy chrześcijanie z terenów objętych działaniami Państwa Islamskiego już sami chwytają za broń i tworzą chrześcijańskie milicje. W połowie lutego br. taki oddział powstał w Mosulu – za broń chwyciło tam 2 tys. chrześcijan. Otrzymali błogosławieństwo abp. Yohanny Petrosa Mouche, który powiedział: – Jestem dumny z waszej odwagi i wierności wierze oraz ojczyźnie. Są tacy, którzy krytykują te ruchy, nazywają je powrotem do czasu krucjat. Patriarcha Kościoła syrokatolickiego Ignace Joseph III Younan powiedział w wywiadzie dla periodyka „Vie”, że chrześcijańskie milicje są mniejszym złem. Zresztą jaka jest alternatywa? – zapytał retorycznie hierarcha, podkreślając, że chrześcijanie stają w obronie niewinnych.
Duchowni z terenów barbarzyńskiej działalności islamistów wzywają Zachód do interwencji w imię ideałów zachodnich demokracji i są wspierani przez część zachodnich intelektualistów, którzy dowodzą, że ta wojna byłaby wojną sprawiedliwą. Amerykański jezuita Richard Ryscavage z Fairfield University podkreśla, że od czasów Jana XXIII, a szczególnie jego encykliki „Pacem in terris”, w nauczaniu społecznym Kościoła zakrólował pacyfizm, ale doktryna o wojnie sprawiedliwej nigdy nie została odrzucona. Jego zdaniem, ten przypadek obrony chrześcijan na Bliskim wschodzie przed agresją dżihadystów spełnia kryteria wojny sprawiedliwej.
Papież jutro, 13 października, przed południem uda się do szpitala, gdzie ma przejść operację usunięcia guzka w płucu. Informację o terminie hospitalizacji przekazał dyrektor Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej Matteo Bruni. O konieczności przeprowadzenia zabiegu Papież poinformował osobiście podczas niedzielnej modlitwy Anioł Pański, prosząc wiernych o modlitwę.
Papież we wtorek, 13 października, przed południem uda się do szpitala Gemelli, gdzie ma przejść operację usunięcia guzka w płucu. Informację o terminie hospitalizacji przekazał dyrektor Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej Matteo Bruni. O konieczności przeprowadzenia zabiegu Papież poinformował osobiście po zakończeniu niedzielnej modlitwy Anioł Pański, prosząc wiernych o modlitwę.
Paweł sięga po historię dwóch synów Abrahama i czyta ją metodą, którą sam nazywa po imieniu: „wydarzenia te mają jeszcze sens alegoryczny” (gr. hatina estin allēgoroumena). To jedyne miejsce Nowego Testamentu, gdzie pada termin „alegoria”. Egzegeza duchowa otrzymuje tu swój biblijny list uwierzytelniający. Hagar, niewolnica, rodzi „według ciała”. Sara, wolna, rodzi „na skutek obietnicy”. Dwie matki to dwa przymierza. Hagar odpowiada górze Synaj i „rodzi ku niewoli”, a wolna odpowiada „górnemu Jeruzalem”, które „jest wolne i ono jest naszą matką”. Zdanie o matce stało się jednym z najczulszych tytułów eklezjologii: Jerusalem, quae sursum est, mater nostra. Cyprian przekuje je w aksjomat. Nie może mieć Boga za Ojca, kto nie ma Kościoła za matkę. Liturgia i Ojcowie będą mówić o Ecclesia mater rodzącej dzieci w chrzcielnym łonie. Cytat z Iz 54,1, „wesel się, niepłodna”, dopowiada paradoks płodności. Ta, która po ludzku nie mogła rodzić, ma dzieci liczniejsze niż zamężna. Łaska rodzi tam, gdzie natura ustaje. Wniosek Pawła jest deklaracją statusu: „tak to, bracia, nie jesteśmy dziećmi niewolnicy, ale wolnej”. Zaraz potem przechodzi w imperatyw, który otwiera piąty rozdział jak fanfara: „ku wolności wyswobodził nas Chrystus. A zatem trwajcie w niej i nie poddawajcie się na nowo pod jarzmo niewoli”. Wolność jest darem do ustrzeżenia. Można ją oddać dobrowolnie, wracając pod jarzmo. Dla Galatów jarzmem była wymuszona litera Prawa. Każde pokolenie zna własne jarzma, w które ucieka się przed ryzykiem wolności dzieci Bożych. Stare adagium mówi, że łaska zakłada naturę. Paweł dopowiada, że łaska wyzwala naturę, i że wyzwolonych obowiązuje trwanie.
Dziś, aby podzielić się treścią religijną, wystarczy nagrać krótki film, opublikować post albo przygotować podcast. Internet daje możliwości, o których jeszcze kilkadziesiąt lat temu trudno było marzyć. Ewangelizacja nie zaczęła się jednak wraz z rozwojem nowych technologii. W XIX wieku, w zupełnie innych warunkach, swoją misję prowadził bł. Honorat Koźmiński. Nie miał do dyspozycji mediów społecznościowych, a mimo to potrafił docierać do ludzi i pomagać im odkrywać powołanie.
Działalność Honorata przypadła na czas zaborów, kiedy władze carskie ograniczały swobodę życia religijnego, a po kasacie wielu klasztorów życie zakonne w Królestwie Polskim znalazło się w trudnej sytuacji. W takich okolicznościach kapucyn szukał sposobów, by nadal służyć ludziom.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
