W świetle wiary życie człowieka jest uczestniczeniem w życiu samego Boga, który powiedział o sobie, definiując swoją istotę: „Jestem, Który Jestem” (Wj 3, 14). Wszyscy, którzy uczestniczą w owym Boskim istnieniu, także cieszą się darem życia, człowiek żyjący mówi: „ja jestem”, co jest podobne do Boskiego: „Jestem, Który Jestem”. Uderzenie zatem w ludzkie: „ja jestem, ja żyję” jest największym atakiem przeciwko człowiekowi.
Reklama
Dlatego bronimy ludzkiego życia. Kościół mocno stawia tę sprawę, mówiąc, że każdy człowiek ma prawo do życia od poczęcia do naturalnej śmierci, bo to życie jest w ręku Boga. Ale – jak zauważamy – trwa wielka walka o życie, bo jednocześnie podlega ono wielu uwarunkowaniom związanym z zabezpieczeniem materialnym, bytowym, i tym szermują ci, którzy próbują w nie ingerować. Powszechne stało się już zagrożenie życia nienarodzonych – są kraje i narody, gdzie grzech zabijania nienarodzonych stał się dozwolony prawem, tzw. aborcja jest niekiedy legalna przez cały czas życia płodowego dziecka. Tak dzieje się w Kanadzie, w niektórych stanach Ameryki Północnej, aborcja na szerszą skalę wykonywana jest w Europie Zachodniej, w Rosji, na Ukrainie. Okrutne jest, że decyzje o zabiciu dziecka podejmują jego własna matka, ojciec i lekarze, którzy powinni to życie ratować i czuwać nad ludzkim zdrowiem. Nierzadko zdarza się, że to właśnie lekarze z wielką natarczywością nalegają, by uśmiercić nienarodzone dziecko.
Wielki płacz łączy się z przykazaniem: Nie zabijaj. Ten płacz słyszymy, gdy pokazywane nam są obrazy telewizyjne, jak dżihadyści w Iraku, Syrii, Nigerii, Pakistanie zabijają chrześcijan, jak giną niewinni ludzie na Ukrainie, młodzi chłopcy używani do wojskowych rozgrywek politycznych. Skąd tyle u ludzi nienawiści do życia? Dlaczego ludzie zabijają siebie nawzajem? V przykazanie: Nie zabijaj to krzyk samego Boga, w sposób dosadny przestrzegającego człowieka przed tym czynem, a potem już łagodnie pouczającego: Będziesz miłował Pana Boga i bliźniego swego, który jest twoim bratem i siostrą. To chrześcijańskie przykazanie stanowi największe dobro ludzkości i jest najpiękniejszym obowiązkiem, jaki Bóg zostawił człowiekowi. To obowiązek budujący cywilizację życia i miłości.
Trzeba pamiętać, że Bóg bardzo umiłował człowieka i polecił mu: I ty masz miłować.
Spotkali się, by przypomnieć o podstawowej wartości, jaką jest ludzkie życie i konieczność jego obrony, od poczęcia do naturalnej śmierci. Pod hasłem „Idźcie i głoście” w Święto Młodzianków, 28 grudnia, ulicami Rzeszowa przeszedł XIII Marsz za Życiem
Święto nawiązuje do zbrodni Heroda na dzieciach, a współcześnie przypomina o wielkim problemie, czyli braku szacunku dla ludzkiego życia, którego przejawami są: aborcja, stosowanie środków poronnych, in vitro czy eutanazja. Poprzez marsz obrońcy życia zamanifestowali swoje przywiązanie do życia i zachęcali do refleksji na ten temat. W tym roku na czele orszaku niesione były relikwie Młodzianków, które na co dzień znajdują się w Sanktuarium Matki Bożej Zawierzenia w Tarnowcu. Marsz poprowadził bp Jan Wątroba. „Każde życie jest piękne, wartościowe. I chcemy to podkreślać” – powiedział ks. Jan Kobak, duszpasterz rodzin naszej diecezji. „Dzisiejsze święto przypomina nam o tym, że w każdej epoce i każdym czasie ludzkie życie było i jest nadal zagrożone” – dodał. „Także dziś giną niewinne dzieci, musimy to zauważać i temu przeciwdziałać. Ciągle są ludzie, którzy dążą do niszczenia życia, przede wszystkim tego najmniejszego, najbardziej bezbronnego. Chcemy także zwrócić uwagę na piękno życia i jego głębię, radość z narodzin każdej, także tej chorej, niepełnosprawnej, odrzuconej czy niekochanej małej istoty” – dodał ks. Jan Kobak.
Przychodzi zawsze nagle, niespodziewanie, z zaskoczenia i jakby za wcześnie. Nie zapraszana, a jednak nieustannie wkrada się w nasze codzienne życie. Nikt jej nie szuka, większość jej unika, nie chce o niej rozmawiać. Odsuwa się ją na margines, jakby można było o niej zapomnieć. A ona ciągle powraca, przypomina o sobie. Przeciwniczka życia. Czasem przychodzi powoli, jakby chciała przygotować, dać czas, oswoić. Próbujemy się z nią jakoś ułożyć, pogodzić, a nawet ją uosobić, jakby można było wejść z nią w dialog, coś jeszcze wynegocjować. A przecież z każdym dniem jesteśmy jej bliżsi. Towarzyszy nam od urodzenia. Pojawia się na horyzoncie wtedy, gdy wydaje się, że można by jeszcze żyć. Jakby stała gdzieś za rogiem, skrywająca się na ulicach miast i wsi. Jakby czeka na szpitalnych korytarzach. Zabiera radość, nadzieję, rozrywa miłość. Pozostawia ból, żal, samotność i pustkę. Wpisana w ludzkie życie, pozostaje jednak w nieświadomości. Wspólne chwile zapisują się w pamięci, na kartach fotografii i albumów. Pozostaje pustka, której niczym nie da się zapełnić. Dotyka tego, kto odchodzi i tych, którzy zostają.
ZOBACZ --> Czytania liturgiczne na 25 marca 2026; Rok A, II
Są chwile, kiedy człowiek przestaje pytać, dokąd zmierza świat, a zaczyna pytać, czy świat nie postanowił już chodzić na głowie. Sprawa wyróżnienia Gizeli Jagielskiej przez „Wysokie Obcasy” nie jest bowiem wyłącznie medialną kontrowersją ani kolejną odsłoną wojny kulturowej. Jest znakiem czegoś znacznie głębszego: kryzysu języka, który przestaje nazywać rzeczy po imieniu, oraz sumienia poddawanego nieustannej presji.
Nagroda „Superbohaterki” dla osoby kojarzonej z aborcją dziecka w zaawansowanej fazie ciąży nie jest po prostu decyzją „kontrowersyjną”. Kontrowersji w mediach nie brakuje. Tym razem chodzi o coś więcej: o publiczne, uroczyste i symboliczne odwrócenie pojęć. O moment, w którym śmierć zaczyna być opowiadana językiem odwagi, a moralny wstrząs - językiem postępu.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
