W świetle wiary życie człowieka jest uczestniczeniem w życiu samego Boga, który powiedział o sobie, definiując swoją istotę: „Jestem, Który Jestem” (Wj 3, 14). Wszyscy, którzy uczestniczą w owym Boskim istnieniu, także cieszą się darem życia, człowiek żyjący mówi: „ja jestem”, co jest podobne do Boskiego: „Jestem, Który Jestem”. Uderzenie zatem w ludzkie: „ja jestem, ja żyję” jest największym atakiem przeciwko człowiekowi.

Dlatego bronimy ludzkiego życia. Kościół mocno stawia tę sprawę, mówiąc, że każdy człowiek ma prawo do życia od poczęcia do naturalnej śmierci, bo to życie jest w ręku Boga. Ale – jak zauważamy – trwa wielka walka o życie, bo jednocześnie podlega ono wielu uwarunkowaniom związanym z zabezpieczeniem materialnym, bytowym, i tym szermują ci, którzy próbują w nie ingerować. Powszechne stało się już zagrożenie życia nienarodzonych – są kraje i narody, gdzie grzech zabijania nienarodzonych stał się dozwolony prawem, tzw. aborcja jest niekiedy legalna przez cały czas życia płodowego dziecka. Tak dzieje się w Kanadzie, w niektórych stanach Ameryki Północnej, aborcja na szerszą skalę wykonywana jest w Europie Zachodniej, w Rosji, na Ukrainie. Okrutne jest, że decyzje o zabiciu dziecka podejmują jego własna matka, ojciec i lekarze, którzy powinni to życie ratować i czuwać nad ludzkim zdrowiem. Nierzadko zdarza się, że to właśnie lekarze z wielką natarczywością nalegają, by uśmiercić nienarodzone dziecko.

Wielki płacz łączy się z przykazaniem: Nie zabijaj. Ten płacz słyszymy, gdy pokazywane nam są obrazy telewizyjne, jak dżihadyści w Iraku, Syrii, Nigerii, Pakistanie zabijają chrześcijan, jak giną niewinni ludzie na Ukrainie, młodzi chłopcy używani do wojskowych rozgrywek politycznych. Skąd tyle u ludzi nienawiści do życia? Dlaczego ludzie zabijają siebie nawzajem? V przykazanie: Nie zabijaj to krzyk samego Boga, w sposób dosadny przestrzegającego człowieka przed tym czynem, a potem już łagodnie pouczającego: Będziesz miłował Pana Boga i bliźniego swego, który jest twoim bratem i siostrą. To chrześcijańskie przykazanie stanowi największe dobro ludzkości i jest najpiękniejszym obowiązkiem, jaki Bóg zostawił człowiekowi. To obowiązek budujący cywilizację życia i miłości.

Trzeba pamiętać, że Bóg bardzo umiłował człowieka i polecił mu: I ty masz miłować.