W sobotę 25 kwietnia Henryków można było nazwać stolicą dolnośląskiego sportu. Dawny cysterski klasztor otoczony malowniczym parkiem gościł ponad 300 młodych ludzi, którzy przybyli na IX Spartakiadę Liturgicznej Służby Ołtarza o Puchar Księdza Arcybiskupa
Na zaproszenie skierowane do wszystkich ministrantów w archidiecezji odpowiedziało 17 parafii, wystawiając zawodników w różnym przedziale wiekowym, od 8-latków po licealistów. Przyjechali stali uczestnicy sportowych zmagań ministranckich, np. drużyna z Kątów Wrocławskich, z Krośnic czy z parafii św. Rodziny z Wrocławia. Byli też nowicjusze, jak grupa z wrocławskiej parafii na Różance. Przybyli ze swoimi duszpasterzami, katechetami, rodzicami, którzy kibicowali im w koszykówce, piłce nożnej, biegach przełajowych, sztafecie, a nawet w szachach.
Reklama
Ks. Mariusz Leonik, od dwóch lat odpowiedzialny za organizację Spartakiady: – Cieszymy się z każdej grupy. Niektórzy duszpasterze traktują wyjazd na Spartakiadę jako nagrodę czy sposób na integrację ministrantów. Dziś młodzież trzeba koniecznie odrywać od komputerów i telewizorów, podsuwać im wartościowe formy rozrywki. Wiele dobrego można zrobić, jeśli się ich zachęci do rozwoju w dobrym kierunku. To bardzo duży sukces wychowawczy, jeśli duszpasterz wskaże młodzieży, że to właśnie sport może być świetną formą rekreacji i jednocześnie czasem spędzonym z Panem Bogiem. Atrakcji młodzież ma dużo, niestety często wątpliwych. Dlatego Kościół walczy o młodego człowieka i chce w nim zaszczepić dobre ideały. Sport jest dziedziną, która pomaga ćwiczyć wiele dobrych cech. Uczy wytrwałości, odwagi, męstwa. Cieszy nas, kiedy odwiedzając parafie, widzimy wystawione w zaszczytnych miejscach puchary zdobyte na Spartakiadzie.
Drużyna ministrantów z Krośnic, z parafii pw. św. Maksymiliana M. Kolbego, świetnie przygotowana, wyróżniająca się jednolitymi strojami sportowymi: – Przyjeżdżamy na Spartakiadę tradycyjnie od wielu już lat – mówi opiekunka i mama bliźniaków, biorących udział w zawodach. – Chłopcy chętnie przygotowują się do zawodów, mamy licealistów, gimnazjalistów i uczniów szkoły podstawowej. Od trzech lat wygrywaliśmy puchar główny Spartakiady i dziś też mamy sukcesy w poszczególnych konkurencjach. Tradycyjnie mamy laureata w szachach dla SP.
Wrocław Różanka – parafia Matki Bożej Bolesnej: – Przyjechaliśmy w łączonym składzie z ministrantami z sąsiedniej parafii św. Teresy z Osobowic – mówi opiekun grupy ks. Maciej Dębogórski. – Chłopcy dzielnie walczą, wkładają całe swoje siły w konkurencje, świetnie grają zespołowo, chociaż to ich pierwsze takie doświadczenia. Bardzo ich dopinguje i pomaga katechetka Agnieszka Halicka.
Zwycięska drużyna z parafii pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Miłosierdzia z Oleśnicy: – Przyjechaliśmy w składzie 40-osobowym, reprezentujemy dużą parafię. Chłopcy są pełni zapału i wiary w wygraną. Mamy wielu świetnych sportowców, choć nie wszyscy mogli tu z nami dziś być, bo mają inne zawody w swoich szkołach czy klubach – mówi ks. Zbigniew Topolnicki. Bierzemy udział we wszystkich prawie konkurencjach i w wielu wygrywamy – cieszy się ks. Zbigniew.
W najbliższą sobotę 9 maja odbędzie się duchowa Pielgrzymka Służby Liturgicznej do Matki Bożej Ozdoby Paradyża. Z racji pandemii udział w wydarzeniu możliwy będzie wyłącznie za pośrednictwem mediów społecznościowych.
Stałość w wierze jest jedną z najważniejszych cnót. Chodzi o niegasnącą gotowość do kochania Boga i ludzi. Perseverantia to cierpliwe trwanie przy Bogu, we wszelkich przeciwnościach losu. Nie psychologiczny optymizm, ale kurczowe trzymanie Jezusa „za rękę”, duchowe dojrzewanie w otaczającej nas niekiedy ciemności i w czasie próby. W przypadku relacji między ludźmi chodzi o konkretną postawę: bardziej czyn niż słowo (choć ono jest czasem niezastąpione), bardziej długotrwały trud niż efemeryczne poruszenie emocji, czasochłonny wysiłek, a nie ubolewanie. Prorok Ozeasz opisuje postawę Izraela wobec Boga – przyznajmy, że często także naszą. To obraz znikających nagle chmur o świtaniu i porannej rosy w upalny dzień. Gdy chodzimy letnim rankiem po trawie, czujemy przyjemny chłód wilgoci. Jest jej mnóstwo, niczym wody w zbiorniku. A jakież zdziwienie nas ogarnia, gdy po wschodzie Słońca nagle ten bezmiar wilgoci ustępuje miejsca przejmującej suchości, chłód zmienia się w gorąc, a przyjemna miękkość zieleni – w twardość podłoża przypominającego skałę. Jak to możliwe w tak krótkim czasie? – pytamy zaskoczeni. Niemal identycznie dziwi się Ozeasz postawie ludu Bożego wybrania. Wielkie słowa, zapewnienia o wierności Bogu i Jego przymierzu, liczne ofiary, modlitwy, uroczystości oraz święte zwołania... i nagle pustka. Więcej nawet: odwrót! Zwrot ku pogańskiemu kultowi, ku Baalowi, nikczemne zachowanie nielicujące z rangą wybrania i Dekalogiem, złożonymi ślubami i obietnicami. Słomiany zapał – mawiamy w takiej sytuacji, wzruszając ramionami. Konsekwencje stygnięcia wiary Izraela były widoczne w życiu publicznym, gdzie sojusze polityczne były ważniejsze niż zaufanie Bogu. Panował chaos, mnożyły się społeczne konflikty, a moralne zepsucie elit widoczne było gołym okiem. A wszystko to w obliczu niebezpieczeństwa inwazji ze strony potężnej Asyrii. Skąd my to znamy? Wszelkie podobieństwa do sytuacji, w jakiej obecnie się znajdujemy, są nie tylko nieprzypadkowe, ale wręcz ostentacyjnie oczywiste! Kochający swój naród Ozeasz natarczywie napomina, grozi karą Bożą, ale i zachęca swych rodaków do powrotu pod skrzydła Boga. Wprawdzie porównuje Izrael do niewiernej żony, ale jednocześnie przypomina, że Bóg jawi się jako wierny mąż, gotowy do przebaczenia. Jeśli tylko Izrael powróci do lojalności, do głębi, a nie będzie „mydlił oczy” Bogu fałszywym, bo pozbawionym nawrócenia moralnego kultem, On zwróci pogodne oblicze ku swemu ludowi. Pojednanie i odnowienie przymierza możliwe jest w każdej chwili. Czułymi słowami Ozeasz kreśli obraz Boga – jest On pełen miłości, współczucia i cierpienia z powodu zdrady człowieka. Można by powiedzieć, że paradoksalnie upadek każdego z nas Bóg przeżywa jako własną porażkę, bo nas kocha. Poznanie prawdziwego Boga, Ojca Jezusa Chrystusa, a nie boga mojej wyobraźni, ambicji czy aspiracji, jest kluczowe. Wtedy bardziej będziemy wydobywali z siebie miłosierdzie, niż tylko składali ofiary, dawali samych siebie, a nie tylko coś od siebie.
W tym roku XIX Święto Dziękczynienia w Świątyni Opatrzności Bożej przebiega pod hasłem „Dziękujemy za świadectwo wiary”. Do kościoła zostały wprowadzone relikwie bł. Bolesławy Lament – patronki jedności w 35. rocznicę jej beatyfikacji i bł. ks. Józefa Stanka – pallotyna, męczennika II wojny światowej, zamordowanego podczas powstania warszawskiego.
Centralnym punktem obchodów była msza św. z udziałem biskupów w Świątyni Opatrzności Bożej. Liturgii przewodniczył abp Tadeusz Wojda, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
