Wyświęceni, by służyć

Ks. Adam Stachowicz

Bp Edward Frankowski w otoczeniu nowych diakonów Kościoła sandomierskiego

Bądź na bieżąco!

W kościele św. Stanisława biskupa i męczennika w Modliborzycach bp Edward Frankowski udzielił 9 maja święceń diakonatu sześciu alumnom Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu. We wspólnej modlitwie w intencji alumnów V roku wzięli również udział: przełożeni i wychowawcy oraz alumni sandomierskiego seminarium, proboszczowie i wikariusze kandydatów do diakonatu, siostry zakonne oraz rodziny i przyjaciele. Po wysłuchaniu Ewangelii ks. Jan Biedroń, rektor WSD, poprosił Księdza Biskupa o udzielenie sakramentu. Zostali wywołani: Krystian Kałuża z parafii św. Mikołaja w Szewnej, Łukasz Kołodziej z parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Jeżowem, Daniel Sajdak z parafii św. Stanisława w Modliborzycach, Mariusz Wasil z parafii Matki Bożej Królowej Polski w Andrzejowie, Piotr Wilk z parafii św. Bartłomieja w Majdanie Królewskim i Dominik Żelazko z parafii Matki Bożej Różańcowej w Stalowej Woli. Ksiądz Rektor, przedstawiając kandydatów, zaświadczył o ich odpowiednim przygotowaniu na urząd diakona.

W homilii bp Edward Frankowski podkreślał, iż szczęśliwi są ci, co poszli za Panem. Nawiązywał też do posługi jaką mają pełnic diakoni. Rysując ich przyszłość mówił: – Kościół żyje i niesie w sobie przyszłość świata. Wy, młodzi, jesteście przyszłością Kościoła i ludzkości. Jesteście młodym obliczem Kościoła. On potrzebuje was, by ukazać światu oblicze Jezusa Chrystusa.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Reklama

Po homilii kandydaci złożyli przyrzeczenia: posłuszeństwa biskupowi, celibatu oraz codziennego odmawiania Liturgii Godzin (brewiarza). W czasie liturgicznej posługi diakoni używają właściwego stroju, którym jest dalmatyka.

Nowym diakonom od początku formacji seminaryjnej patronuje bł. ks. Jerzy Popiełuszko, o czym na koniec przypomniał ks. Jan Biedroń składając życzenia.

Diakon Łukasz Kołodziej mówi: – W ubiegłą niedzielę rozpoczęliśmy święty czas rekolekcji przed święceniami diakonatu. Przewodnikiem w ćwiczeniach duchowych był ks. Dariusz Sidor, ojciec duchowny naszego seminarium. Po rekolekcjach w obecności ks. rektora Jana Biedronia, księży przełożonych, kleryków oraz zgromadzonego ludu Bożego złożyliśmy uroczyste wyznanie wiary oraz deklaracje zobowiązań płynących z przyjętych święceń. Miało to miejsce podczas nabożeństwa majowego w naszym kościele seminaryjnym.

2015-05-21 12:26

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Mińsk: pierwsze od czterech lat święcenia diakonatu

catholic.by
/KAI

[ TEMATY ]

diakonat

Mińsk

archidiecezja.pl

W sobotę 4 sierpnia w kościele katedralnym p.w. Najświętszego Imienia Maryi w Mińsku wikariusz generalny archidiecezji mińsko-mohylewskiej bp Jurij Kossobudzki udzielił święceń diakonatu Aleksandrowi Szymańskiemu, magistrowi teologii, absolwentowi Międzydiecezjalnego Wyższego Seminarium Teologicznego w Grodnie. Były to w Mińsku pierwsze święcenia diakonatu od czterech lat.

W uroczystości wzięło udział ponad dwudziestu księży, w tym sekretarz Nuncjatury Apostolskiej w Mińsku ks. prałat Krzysztof Seroka, wspólnota Międzydiecezjalnego Seminarium Duchownego w Grodnie pod przewodnictwem rektora ks. kanonika Witalija Wojciechowskiego, osoby konsekrowane i wierni, w tym krewni kandydata.

CZYTAJ DALEJ

Trwać przy Bogu

2026-06-02 11:44

Niedziela Ogólnopolska 23/2026, str. 22

Ks. Dariusz Kowalczyk

[ TEMATY ]

homilia

Karol Porwich/Niedziela

Stałość w wierze jest jedną z najważniejszych cnót. Chodzi o niegasnącą gotowość do kochania Boga i ludzi. Perseverantia to cierpliwe trwanie przy Bogu, we wszelkich przeciwnościach losu. Nie psychologiczny optymizm, ale kurczowe trzymanie Jezusa „za rękę”, duchowe dojrzewanie w otaczającej nas niekiedy ciemności i w czasie próby. W przypadku relacji między ludźmi chodzi o konkretną postawę: bardziej czyn niż słowo (choć ono jest czasem niezastąpione), bardziej długotrwały trud niż efemeryczne poruszenie emocji, czasochłonny wysiłek, a nie ubolewanie. Prorok Ozeasz opisuje postawę Izraela wobec Boga – przyznajmy, że często także naszą. To obraz znikających nagle chmur o świtaniu i porannej rosy w upalny dzień. Gdy chodzimy letnim rankiem po trawie, czujemy przyjemny chłód wilgoci. Jest jej mnóstwo, niczym wody w zbiorniku. A jakież zdziwienie nas ogarnia, gdy po wschodzie Słońca nagle ten bezmiar wilgoci ustępuje miejsca przejmującej suchości, chłód zmienia się w gorąc, a przyjemna miękkość zieleni – w twardość podłoża przypominającego skałę. Jak to możliwe w tak krótkim czasie? – pytamy zaskoczeni. Niemal identycznie dziwi się Ozeasz postawie ludu Bożego wybrania. Wielkie słowa, zapewnienia o wierności Bogu i Jego przymierzu, liczne ofiary, modlitwy, uroczystości oraz święte zwołania... i nagle pustka. Więcej nawet: odwrót! Zwrot ku pogańskiemu kultowi, ku Baalowi, nikczemne zachowanie nielicujące z rangą wybrania i Dekalogiem, złożonymi ślubami i obietnicami. Słomiany zapał – mawiamy w takiej sytuacji, wzruszając ramionami. Konsekwencje stygnięcia wiary Izraela były widoczne w życiu publicznym, gdzie sojusze polityczne były ważniejsze niż zaufanie Bogu. Panował chaos, mnożyły się społeczne konflikty, a moralne zepsucie elit widoczne było gołym okiem. A wszystko to w obliczu niebezpieczeństwa inwazji ze strony potężnej Asyrii. Skąd my to znamy? Wszelkie podobieństwa do sytuacji, w jakiej obecnie się znajdujemy, są nie tylko nieprzypadkowe, ale wręcz ostentacyjnie oczywiste! Kochający swój naród Ozeasz natarczywie napomina, grozi karą Bożą, ale i zachęca swych rodaków do powrotu pod skrzydła Boga. Wprawdzie porównuje Izrael do niewiernej żony, ale jednocześnie przypomina, że Bóg jawi się jako wierny mąż, gotowy do przebaczenia. Jeśli tylko Izrael powróci do lojalności, do głębi, a nie będzie „mydlił oczy” Bogu fałszywym, bo pozbawionym nawrócenia moralnego kultem, On zwróci pogodne oblicze ku swemu ludowi. Pojednanie i odnowienie przymierza możliwe jest w każdej chwili. Czułymi słowami Ozeasz kreśli obraz Boga – jest On pełen miłości, współczucia i cierpienia z powodu zdrady człowieka. Można by powiedzieć, że paradoksalnie upadek każdego z nas Bóg przeżywa jako własną porażkę, bo nas kocha. Poznanie prawdziwego Boga, Ojca Jezusa Chrystusa, a nie boga mojej wyobraźni, ambicji czy aspiracji, jest kluczowe. Wtedy bardziej będziemy wydobywali z siebie miłosierdzie, niż tylko składali ofiary, dawali samych siebie, a nie tylko coś od siebie.

CZYTAJ DALEJ

Lednica ma sens jeśli staje się miejscem decyzji!

2026-06-07 08:10

Piotr Drzewiecki

Piotr Drzewiecki

Lednica nie jest festiwalem emocji, nie jest tylko koncertem, tańcem i braterskim spotkaniem. Lednica ma sens tylko wtedy, gdy staje się miejscem decyzji, gdy jest miejscem nowego genesis – mówił bp Grzegorz Suchodolski w homilii Mszy św. sprawowanej podczas XXX Ogólnopolskiego Spotkania Młodych na Lednicy.

Tegoroczna Lednica odbywa się pod hasłem „GENESIS”, które zaprasza do powrotu do źródeł – do początku naszej historii, wiary i powołania. Centralnym miejscem każdej Lednicy jest Msza święta sprawowana pod Bramą-Rybą. Eucharystii przewodniczył abp Wojciech Polak, prymas Olski, a homilie wygłosił pomocniczy biskup siedlecki. Nawiązał w niej do historii Lednicy, do wielkich marzeń Ojca Jana Góry – twórcy Lednicy i do kolejnych spotkać na polach lednickich. - Lednica ma sens tylko wtedy kiedy staje się miejscem decyzji. Może właśnie dziś zaczyna się nowa historia. Lednica jego miejscem wyboru, miejscem decyzji, miejscem nowego Genesis. 30 lat temu zrodziło się wielkie marzenie ojca Jana Góry. Wtedy 20 tysięcy ludzi wybrało Pana Jezusa jako swojego Pana i zbawiciela. Większość z was nie pamięta tego co było 30 lat temu…. Przyjechaliście po nowe wyzwania. Ale wielkie Genesis to nie powrót do roku 2000, to tu i teraz! – mówił bp Grzegorz Suchodolski

CZYTAJ DALEJ

Reklama