Zaczynają do nas napływać uchodźcy z Syrii i Bliskiego Wschodu, gdzie w sposób okrutny od dłuższego już czasu zabijani są zwłaszcza nasi bracia chrześcijanie. Poza Ojcem Świętym, który niestrudzenie przypomina o wielkiej krzywdzie tamtejszych chrześcijan, i niektórymi grupami czy organizacjami chrześcijańskimi świat wydaje się nie reagować na to zło. Dopiero problem wielkiej liczby uchodźców z tych terenów ożywił problem, który stał się dylematem dla świata, a szczególnie Europy. Chrześcijanie na Bliskim Wschodzie są zabijani w setkach tysięcy. Wyznawcom Chrystusa ucina się głowy, giną kobiety i dzieci. Przedstawiciele polityki światowej nie wykazują chęci, by wspomóc te narody. One giną za wiarę, za swoje ideały, są męczennikami XXI wieku i jest ich chyba więcej niż za czasów Nerona w Rzymie. A problemem tym zajmują się właściwie Kościoły, biskupi, organizacje chrześcijańskie, a nie wielka polityka.

Kiedy Jan Karski w Ameryce przedstawiał wielkim tego świata sprawę Holocaustu Żydów w niemieckich obozach w okupowanej Polsce, nie chciano dać wiary jego słowom. Ostatnio wydana książka o Janie Karskim świadczy o niezwykłym zadaniu, jakiego podjął się ten polski bohater. Kiedy już jednak nie dało się dłużej udawać, że się nie słyszy, wielcy świata jakby zaparli się tego, że był ktoś, kto im to przekazywał. Dzisiaj musimy przypominać światu, że na chrześcijanach Bliskiego Wschodu dokonywana jest zbrodnia i że nie wolno przymykać oczu na to, co robią islamiści. Handel, różnego rodzaju koneksje z islamistami i korporacjami ich wspierającymi mają w sobie wymiar moralny. Każdy, kto współpracuje ze zbrodniarzem, także jest uczestnikiem zbrodni. I choć chodzi w garniturze i jest bywalcem salonów politycznych – jeżeli współpracuje ze złem, ponosi za to odpowiedzialność.

Musimy poruszyć wszystkich ludzi dobrej woli, żeby zwrócili uwagę na krzywdę tysięcy chrześcijan, ludzi kultury biblijnej i chrześcijańskiej. Jeżeli mówimy dzisiaj o chadecji w Europie, że zdradziła Ewangelię, to trzeba zauważyć, że jest to ciężki grzech tych ugrupowań partyjnych i poszczególnych ich członków, które kierują się tylko zasadami politycznymi, nie uwzględniając elementów moralnych. Popatrzmy: tam ludzie oddają za wiarę swoje życie, pozostawiają rodziny lub uciekają, narażając się na ogromne niebezpieczeństwa i nieznaną przyszłość, a my uchwalamy swoimi głosami bezbożne ustawy, otwieramy prawne furtki złu, które wlewa się do życia naszego narodu.

Dlaczego tak trudno w dobrobycie – większym lub mniejszym – o radykalizm wiary, o wyrazistość moralną, a tak łatwo o zły kompromis. Chyba nadszedł czas i zaistniała pilna potrzeba odwagi politycznej, by bronić mordowanych braci. Pojedyncze mocne przykłady z pewnością otrzeźwią i pociągną za sobą myślenie innych.