Wyszedł na ryby i już trzy lata go nie ma – mogłaby pomyśleć teściowa Piotra, gdy ten został powołany do grona Apostołów i rozpoczął swą wędrówkę u boku Mistrza z Nazaretu. Mogłaby, gdyby prawdą okazały się stereotypy krążące wokół sceny powołania uczniów: „Gdy Jezus przechodził obok Jeziora Galilejskiego, ujrzał dwóch braci: Szymona, zwanego Piotrem, i brata jego, Andrzeja, jak zarzucali sieć w jezioro; byli bowiem rybakami. I rzekł do nich: «Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi». Oni natychmiast zostawili wszystko i poszli za Nim” (Mt 4, 18-20).

To, że bracia poszli za Jezusem, wcale nie oznacza, że zaniedbywali swoje rodziny lub przestali się troszczyć o najbliższych. Aby zburzyć ten stereotyp, wystarczy spojrzeć na mapę dawnej Galilei. Znajdziemy tam Tyberiadę i Kafarnaum, Tabghę i Magdalę, Korozain i Górę Błogosławieństw. Wszystkie one oddalone są od siebie o kilka lub kilkanaście kilometrów. Nawet Tabor, Kana czy rodzinne miasto Jezusa – Nazaret są w zasięgu jednego dnia drogi. Należy przypuszczać, że Apostołowie zasadniczo mieszkali w swych domach i trudnili się swymi zawodami, dbali też o własne rodziny. A to wcale nie przeszkadzało im często spotykać Jezusa i słuchać Jego nauk. Na dłuższe wyprawy wybierali się pod wodzą Mistrza zapewne do Jerozolimy. Każdy pobożny Żyd winien – zgodnie z nakazem Prawa – trzykrotnie w ciągu roku uczestniczyć w takiej pielgrzymce: na Święto Paschy, Pięćdziesiątnicę i Święto Namiotów.

Gdy więc Ewangelista stwierdza, że Apostołowie „zostawili wszystko”, by pójść za Jezusem, może wcale nie ma na myśli ich rodzin i dobytku? Może chodzi raczej o odcięcie się od wszystkiego, co w najmniejszym choćby stopniu przeszkadza w kroczeniu za Panem?