Relikwiarze, monstrancje, figury, pastorały, kielichy – to tylko niektóre z blisko stu bezcennych zabytków złotnictwa sakralnego, jakie kryje skarbiec archikatedry wrocławskiej. Od 13 czerwca można je oglądać w Muzeum Narodowym we Wrocławiu. – To pierwsza tak obszerna ekspozycja bezcennych zabytków złotnictwa sakralnego, wypożyczonych z katedry św. Jana Chrzciciela we Wrocławiu. Skarbiec tej świątyni pozostaje w dalszym ciągu zarówno jednym z najbogatszych zasobów dawnego złotnictwa sakralnego w naszej części Europy, jak i najmniej rozpoznanym przez naukę materiałem zabytkowym – mówił Jacek Witecki, kurator wystawy. W kolekcji, która ocalała z pożogi wojennej, obejrzeć można m.in. takie ciekawostki, jak laska św. Elżbiety, XVIII-wieczne szpady paradne biskupiej gwardii przybocznej czy biskupie buty.
Reklama
Przed oficjalnym otwarciem ekspozycji muzeum odwiedził abp Józef Kupny, który w rozmowie z Radiem Rodzina podkreślił, jak ważna dla naszego regionu jest to wystawa. – Jestem bardzo zadowolony, że tutaj, w Muzeum Narodowym, prezentuje się przedmioty kultu, prezentuje się to, co przez długi czas było także chlubą Wrocławia. Musimy pamiętać, że pracownie złotnicze stolicy Dolnego Śląska należały do jednych z najwybitniejszych – mówił metropolita wrocławski i dodał, że sam kontakt z dziełami to także okazja, by pomyśleć o Bogu, ponieważ mamy tam prezentowane relikwiarze, czyli doczesne szczątki tych osób, którym oddajemy cześć jako świętym.
Wystawę uzupełniają szaty i elementy stroju liturgicznego, w tym ornat i pluwiał wykonane przez wrocławskie siostry urszulanki w 1792 r. dla uświetnienia jubileuszu 500-lecia opactwa w Krzeszowie. Jednym z jej najważniejszych elementów jest pełnowymiarowa rekonstrukcja słynnego srebrnego ołtarza głównego katedry, który znajdował się w jej prezbiterium przez ok. 350 lat, od 1591 r. – Można go zobaczyć po raz pierwszy od 70 lat. To była prawdziwa chluba Wrocławia, każdy, kto odwiedzał miasto, chciał zobaczyć ołtarz – podkreślał Piotr Oszczanowski, dyrektor Muzeum Narodowego we Wrocławiu.
– Skarbiec wrocławskiej katedry to miejsce, gdzie czas się naprawdę zatrzymał, gdzie poczuć można jeszcze aurę minionych stuleci, gdzie bezpiecznie w swojej majestatyczności przechowywane są precjoza i jakże cenne artefakty, które pieczołowicie przez wieki gromadzono – reasumował ekspozycję Piotr Oszczanowski.
Wystawa „Skarbiec. Złotnictwo archikatedry wrocławskiej” udostępniona będzie do 23 września br. w Muzeum Narodowym we Wrocławiu.
Wyjątkowe spotkanie o poszukiwaniu prawdziwych pragnień i wolności w pracy zawodowej w pryzmacie budowania domu materialnego i duchowego odbyło się dzisiaj w ramach Akademii Pracy Centrum Powołaniowego Światowych Dni Młodzieży. Prelekcję poprowadzili przedstawiciele i sympatycy Stowarzyszenia Architektów Katolickich.
"Chcemy zachęcić młodych, żeby nie bali się myśleć inaczej o pracy, o inwestycji życia, oczywiście z ukierunkowaniem na budowanie domu - co wynika z naszego zawodu, jak i naszych potrzeb. Jest wiele różnych pułapek i ofert świata, które wprowadzają zamieszanie i powodują mylne pojęcie o tworzeniu domu zarówno pod względem materialnym i duchowym" - powiedziała KAI Anna Tempińska, współprowadząca spotkanie.
Kiedy wiele lat temu pierwszy raz jechałem na pielgrzymkę do Rzymu, z niebywałym zachwytem oglądałem liczne miasta położone na bardzo wysokich i wąskich górach. W sposób zachwycający upiększały okolicę oraz świadczyły o geniuszu budowniczych. Słowa podziwu wypowiedzieliby zapewne znawcy arkanów sztuki obronnej oraz architekci krajobrazu. Miasto od zarania dziejów było synonimem dostatku i pełni. Zaspokajało niemal wszystkie ludzkie potrzeby: materialne, duchowe i intelektualne. Dawało poczucie komfortu i bezpieczeństwa, było obiektem marzeń i westchnień. Nieprzypadkowo czytamy w Apokalipsie św. Jana: „I Miasto Święte – Jeruzalem Nowe ujrzałem zstępujące z nieba od Boga, przystrojone jak oblubienica zdobna w klejnoty dla swego męża” (21, 2). Otóż my, chrześcijanie, mamy być jak miasto położone na górze. Miało ono bowiem zawsze i tę właściwość, że lampy uliczne świeciły w nim przez całą noc, dając możliwość odnalezienia się na jego terenie i uchwycenia kierunków. Nie tylko mieszkańcom, także innym. Ono świeciło całej okolicy i dosłownie nie było w stanie się ukryć. Każdy przyjaciel Jezusa jest solą i światłem. Chrześcijanie poprzez wierność Ewangelii chronią prawdziwe wartości przed zepsuciem – podobnie jak każda dobra sól konserwuje żywność, ale także nadają światu smak – tak jak szczypta soli poprawia smak pokarmów, np. sałatki. Jesteśmy dosłownie „konserwatorami” Wartości (pisanych wielką literą) i autentycznymi, a nie sztucznymi „polepszaczami smaku” wspólnoty społecznej. I to nie może się dokonywać wyłącznie w moim prywatnym domu, w czterech ścianach mego pokoju i w „więzieniu” własnej duszy. Dzisiejsza Ewangelia zadaje zdecydowany kłam poglądowi, który od lat jest nam, niekiedy z okrucieństwem, wręcz wpajany, że „wiara to sprawa prywatna”. Nigdy nie była i nigdy nie będzie prywatna, gdyż to jest niemożliwe. Jako najpiękniejsza i największa wartość ma służyć każdemu poszukującemu człowiekowi, zawsze i wszędzie. Jezus Chrystus – Droga, Prawda i Życie – chce dotrzeć do wszystkich ludzi bez wyjątku. Czyni to przez swych uczniów-misjonarzy. Koniecznie musimy przypomnieć tutaj słowa św. Jana Pawła II wypowiedziane w Lubaczowie: „Wiara i szukanie świętości są sprawą prywatną tylko w tym sensie, że nikt nie zastąpi człowieka w jego osobistym spotkaniu z Bogiem, że nie da się szukać i znajdować Boga inaczej niż w prawdziwej wewnętrznej wolności. Ale Bóg nam powiada: «Bądźcie świętymi, ponieważ Ja sam jestem święty!» (Kpł 11, 44). On chce swoją świętością ogarnąć nie tylko poszczególnego człowieka, ale również całe rodziny i inne ludzkie wspólnoty, również całe narody i społeczeństwa” (3 czerwca 1991 r.). Aby to było możliwe, musimy być autentyczni. Sól bywa jednak czasami skażona obcymi domieszkami, a świeca niekiedy bardziej kopci niż świeci. Niestety. Uważajmy na to. W Rzeszowie 2 czerwca 1991 r. papież przestrzegał nas konkretnie: „Bądź chrześcijaninem naprawdę, nie tylko z nazwy, nie bądź chrześcijaninem byle jakim”. I powtórzmy: soli w potrawie bywa naprawdę niewiele, a jednak daje smak!
Kościół w Żórawinie na 1. miejscu w Polsce wśród dotowanych projektów ministerstwa kultury
2026-02-07 21:36
ks. Łukasz
Archiwum Parafii
Kościół pw. św. Trójcy w Żórawinie
Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego ogłosiło wyniki tegorocznego programu dotacji na renowację zabytków. Wśród ponad 2500 złożonych wniosków, na które rząd przeznaczył ponad 160 milionów złotych, najwyżej oceniony projekt pochodzi z Żórawiny — zdobył 99 punktów na 100 możliwych, zajmując pierwsze miejsce w kraju.
To ogromne wyróżnienie dla projektu renowacji kościoła pw. Świętej Trójcy w Żórawinie, jednej z najcenniejszych pereł manieryzmu dolnośląskiego. W ubiegłym roku obiekt został wpisany na prestiżową listę Pomników Historii RP, na której znajdują się najważniejsze zabytki w kraju.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
