Książka Jakuba Maciejewskiego nie jest młotem na „czerwone czarownice”. Jest raczej próbą wejrzenia w ich – od protoplastów Marksa, przez samego „brodacza z Trewiru”, aż po jego dzisiejszych kontynuatorów – zaiste mroczną wyobraźnię. Jest ważną przestrogą przed ideologicznym szaleństwem – uważa prof. Andrzej Nowak.
„Ludzie czerwonego mroku. Rewolucja październikowa – kulisy krwawego terroru” to wstrząsający opis ideologii marksistowskiej i jej korzeni, kulisów przewrotu bolszewickiego i krwawego żniwa terroru. Określenie „rewolucja październikowa” to nazwa ukuta przez komunistów – bliższe prawdzie historycznej jest określenie „przewrót bolszewicki”.
Marksizm nie umarł wraz z rozpadem Związku Sowieckiego w 1991 r., a intelektualiści nie porzucili go mimo 100 mln ofiar, które światu przyniosła ideologia komunistyczna.
Właśnie mija 100 lat, odkąd słabi i podzieleni rosyjscy politycy z premierem Aleksandrem Kiereńskim na czele pozwolili Włodzimierzowi Leninowi i garstce bolszewików dokonać w 1917 r. zamachu stanu i przejąć władzę nad potężnym imperium. Ludzi czerwonego mroku da się pokonać, najpierw jednak trzeba ich dobrze poznać. Wpuszczenie do naszego świata marksistowskiego konia trojańskiego nie może się powtórzyć.
* * *
W książce „Ludzie czerwonego mroku. Rewolucja październikowa – kulisy krwawego terroru” autor przytacza biografie postaci ruchu bolszewickiego i teoretyków komunizmu.
Jakub Maciejewski publikuje w miesięczniku „wSieci Historii”, miesięczniku „WPiS – Wiara, Patriotyzm i Sztuka”; jest członkiem redakcji dwumiesięcznika „Arcana”. Interesuje się dwoma skrajnie różnymi epizodami historii – sarmatyzmem i komunizmem.
Ależ skąd! Oczywiście, że lubię! Kocham przecież wszystkich ludzi. Rozumiem jednak, dlaczego padło takie pytanie. „Usprawiedliwię się” za chwilę. Wpierw powiem parę zdań o sobie.
Moje staroniemieckie imię oznacza osobę, która dokonuje wielkich i widocznych czynów gdzieś na północy (nord, czyli „północ” i beraht, czyli „błyszczący”, „jaśniejący”). W pewnym sensie byłem taką osobą. Żyłem na przełomie XI i XII wieku. Urodziłem się w Niemczech w bogatej i wpływowej rodzinie. Dzięki temu od dziecięcych lat obracałem się wśród elit (przebywałem m.in. na dworze cesarza Henryka V). Można powiedzieć, że zrobiłem kościelną karierę - byłem przecież arcybiskupem Moguncji.
Wcześniej, mając 35 lat, cudem uniknąłem śmierci od rażenia piorunem. Wydarzenie to zmieniło moje życie. Przemierzałem Europę, ewangelizując i wzywając do poprawy postępowania. Będąc człowiekiem wykształconym i jednocześnie mającym dar popularyzacji posiadanej wiedzy, potrafiłem szybko zgromadzić wokół siebie grono naśladowców. Umiałem zjednywać sobie ludzi dzięki wrodzonej inteligencji, kulturze osobistej oraz ujmującej osobowości. Wraz z moimi uczniami stworzyliśmy nowy zakon (norbertanie). Poświęciliśmy się bez reszty pracy apostolskiej nad poprawą obyczajów wśród kleru i świeckich.
Powrócę do pytania. Zapewne wielu tak właśnie myśli o mnie. Dzieje się tak, ponieważ jako arcybiskup sąsiadującej z wami metropolii rościłem sobie prawo do sprawowania władzy nad diecezjami w Polsce, które podlegały metropolii w Gnieźnie. Przyznaję, że nie było to zbyt mądre. Jako usprawiedliwienie mogę tylko dodać, że kierowała mną troska o dobro Kościoła powszechnego. Wtedy na Waszych ziemiach chrześcijaństwo jeszcze dobrze nie okrzepło. Bóg jednak wezwał mnie rychło do siebie, a Stolica Apostolska przywróciła bardzo szybko arcybiskupom gnieźnieńskim przysługujące im prawa. Wszystko więc dobrze się skończyło.
W sztuce przedstawia się mnie zwykle w stroju biskupim z krzyżem w dłoni. Moimi atrybutami są najczęściej anioł z mitrą i monstrancja.
Mógłbym jeszcze sporo o sobie powiedzieć, gdyż moje życie obfitowało w wiele wydarzeń. Patrząc jednak na nie z perspektywy tylu stuleci, chcę na koniec gorąco zachęcić wszystkich do realizowania Bożych zamysłów w swoim życiu. Proszę mi uwierzyć, że nawet najgorsze rzeczy Bóg jest w stanie przemienić w dobro. One też mają sens, choć my jeszcze tego nie widzimy z niskiego poziomu naszej ludzkiej egzystencji.
Dziewięciu salezjanów – ks. Jan Świerc i jego towarzysze – zostało włączonych w poczet błogosławionych Kościoła katolickiego. Będą oni wspominani liturgicznie co roku 23 maja.
Uroczystości beatyfikacyjne kapłanów zabitych w czasie II wojny światowej odbywają się w sobotę w Sanktuarium św. Jana Pawła II w Krakowie. Mszy przewodniczy prefekt Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych kard. Marcello Semeraro. Bierze w niej udział m.in. prezydent Karol Nawrocki.
Nasz komentarz - odc. 3 - Pielgrzymka Papieża Leona XIV do Hiszpanii
2026-06-06 17:58
ks. Łukasz
Chat GPT
W trzecim odcinku serii „Nasz komentarz” ks. Łukasz Romańczuk komentuje pielgrzymkę papieża Leona XIV do Hiszpanii. Co oznacza ta podróż? Jakie przesłanie niesie dla Europy i Kościoła? W komentarzu ks. Łukasz Romańczuk analizuje znaczenie tej pielgrzymki i jej duchowy wymiar.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.