Niedawno ks. Andrzej, proboszcz parafii, w której mieszkam, poprosił mnie, abym we wrześniu powiedział kazanie nawiązujące do osoby bł. ks. Jerzego Popiełuszki. To w ramach przygotowania parafii, a właściwie parafian, do uroczystości wprowadzenia relikwii kapłana męczennika i poświęcenia jego figury, która ma stanąć na kościelnym cmentarzu. (Dla wyjaśnienia, słowa „cmentarz” używam w starym znaczeniu – w czasach mojej młodości tak mówiło się o placu kościelnym). Mimo że do samego kazania jest jeszcze daleko, zaraz zacząłem z tym chodzić lub, mówiąc bardziej nowocześnie, korporacyjnie – zaczęła się w mojej głowie burza mózgu. Co tu powiedzieć? Od czego zacząć? Wraz z kolejnymi myślami, które przelatywały mi przez głowę, coraz bardziej wyraźnie stawała mi przed oczami wielkość ofiary ks. Jerzego – gdy go bestialsko męczyli, byłem na pierwszym roku w seminarium – oraz jednocześnie narzucające się pytanie: Czy ja sam byłbym zdolny do takiej ofiary dla Boga i Kościoła? Boję się tego pytania, zresztą tak jak chyba każdy, ale przecież podobnej sytuacji, która wymagałaby radykalnego wyboru, nie można wykluczyć. Wydaje się nawet, że dziś staje się ona całkiem realna, coraz bardziej.

Powiedzą nam: sprawdzam

Zmieniający się świat, w którym przyszło nam żyć, dla mnie, chrześcijanina – od tego zacznę, ale chcę powiedzieć: dla nas, chrześcijan – oznaczać może jedno: czas świadectwa. Tak, wiem, to lekko wytarta formuła. Mówimy o tym cały czas. Z kazalnic nawołuje się nieustannie do dawania świadectwa, tyle że mam takie przeczucie, iż idą czasy, w których ktoś powie: sprawdzam. Chodzi o takie czasy, w których nie będzie się można wymiksować, ale trzeba będzie wybierać. Takie, o których Pan Jezus mówił w Ewangelii według św. Łukasza – stanie „ojciec przeciw synowi, a syn przeciw ojcu; matka przeciw córce, a córka przeciw matce; teściowa przeciw synowej, a synowa przeciw teściowej”.

Różne pola świadectwa

Takim polem świadectwa, bardzo trudnym, jest nasza postawa wobec ofiar licznych konfliktów na całym świecie, gdzie trwa III wojna światowa w kawałkach. Pojawiają się też inne pola. Tego dnia, kiedy pisałem ten tekst, przeczytałem we włoskiej gazecie, że przedstawiciele jednej z partii politycznych, dla których naczelną wartością jest naród, postanowili sprawdzić wierność ortodoksji jednego z proboszczów. Ich zdaniem, zachowywał się podejrzanie, bo za wezwaniem Papieża zaopiekował się afrykańskimi uchodźcami. Najpierw wylali na duchownego falę hejtu w Internecie, a później wezwali swych sympatyków, aby w realu, podczas Mszy św., zweryfikowali ortodoksję. Politycy w roli magisterium kościelnego to nowość. Tak m.in. poszerza się pole świadectwa wobec tych, co do których wczoraj wydawało się, że są sprzymierzeńcami.