Uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny dla parafii św. Jerzego w Goleniowie oraz siedmiu owdowiałych niewiast i ich rodzin będzie na zawsze dniem wyjątkowym. Po ponad 2-letniej formacji podczas Mszy św. w Godzinie Łaski przyjęte zostały do stanu wdów konsekrowanych.
Klęcząc przed ołtarzem, śluby gorliwego pełnienia misji Chrystusa, naśladowania Go w czystości i posłuszeństwie woli Bożej, wypraszania modlitwą miłosierdzia Bożego dla Kościoła i świata oraz czynienia dobra dla bliźnich złożyły: Emilia Ratajczyk, Aleksandra Hryncyszyn, Władysława Bąbka i Anna Dobroszewska z parafii św. Jerzego w Goleniowie, Stanisława Kołodziejczyk z parafii św. Katarzyny w Goleniowie, Teresa Biegańska z parafii Przemienienia Pańskiego w Szczecinie i Zofia Kasjan z parafii św. Józefa w Stargardzie. Śluby przyjął i błogosławieństwa wdowom udzielił abp Andrzej Dzięga, który przewodniczył Eucharystii i wygłosił homilię. W pięknym i wzruszającym akcie poświęcenia się Bogu swoją modlitwą wspierało je kilkanaście wdów konsekrowanych z archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej, kapłani z ich macierzystych parafii, rodziny, znajomi i przyjaciele.
– Prośmy, najmilsi, Ducha Świętego, aby wylał swoje dary na te siostry, tak by ich miłość do Chrystusa, Boskiego Oblubieńca, przez Niego umocniona, była znakiem królestwa Bożego na ziemi – zwrócił się abp Andrzej Dzięga do uczestników Eucharystii po homilii, w której mówił o wyjątkowym miejscu Maryi w Kościele i Jej oddaniu Bogu. Wdowy przystąpiły do ołtarza, wyrażając publicznie swoją wolę ściślejszego zjednoczenia z Panem Bogiem przez wejście do stanu wdów błogosławionych i składając śluby czystości oraz posłuszeństwa woli Bożej. Ksiądz Arcybiskup udzielił im błogosławieństwa, wypowiadając uroczystą modlitwę, w której znalazły się m.in. słowa: „Ojcze nieskończenie dobry, ześlij swoje błogosławieństwo na te wdowy, poświęć je i umocnij darami Ducha Świętego, aby aż do śmierci dochowały wierności złożonym dzisiaj przyrzeczeniom. Niech w pogodzie ducha przyjmują doświadczenie samotności, a dolegliwości i cierpienia podeszłego wieku jednoczą z bolesną męką Odkupienia. (…) Spraw, aby umocnione przykładem i wstawiennictwem Najświętszej Maryi Panny, Matki Twojego Syna, wysławiały Cię pieśniami, adorowały milczeniem, oddawały Ci chwałę swoją pracą i uwielbiły całym życiem, aż osiągną pełnię życia i miłości w zjednoczeniu z Tobą...”. Po błogosławieństwie każdej z niewiast Ksiądz Arcybiskup wręczył znaki stanu wdowieństwa konsekrowanego – krzyż, księgę Liturgii Godzin oraz błękitny szal. Na zakończenie wdowy odmówiły modlitwę za zmarłych mężów.
Do wznowienia wczesnochrześcijańskich praktyk konsekracji wdów zachęcał papież Jan Paweł II w adhortacji „Vita Consecrata” (1996 r.). Pierwszą wdową konsekrowaną w Polsce była p. Lidia Cholewa ze Szczecina. Obecnie, według danych z września 2017 r., są w Polsce 292 wdowy konsekrowane, najwięcej w archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej – 44. 8 grudnia br. przybyło siedem kolejnych, w tym cztery z parafii św. Jerzego. Pierwszą wdową konsekrowaną w Goleniowie była p. Bożena Zaremba z parafii św. Katarzyny.
Dwie pierwsze wdowy konsekrowane w naszej diecezji, 2013 r.
Stało się. Odszedł. Tyle lat wspólnego życia, łamania codziennego chleba przy kuchennym stole, omawiania bieżących spraw, uśmiechów i dąsów, ważnych rozmów i milczenia, a teraz nastała niekończąca się cisza i niekończąca się nieobecność. A właściwie inna obecność, jeśli patrzeć przez pryzmat wiary. Nie fizyczna, lecz duchowa. On nadal żyje – w sercu i pamięci, we wspomnieniach, w dobru i miłości, którą ofiarował, a nade wszystko on nadal żyje, mieszkając u Boga. Ta, która pozostała na ziemi, przyoblekła czerń, przeżyła żałobę, wypłakała morze łez, otarła je i stanęła przed pytaniem: co dalej? Czy istnieje jakieś „dalej” dla wdowy? Owszem, dla kobiety, która utraciła współmałżonka, istnieją zasadniczo trzy drogi. Pierwsza – może pozostać wierna pamięci współmałżonka, pozostając do końca życia samą, druga – może powtórnie wyjść za mąż, wiążąc się z innym mężczyzną, ale istnieje też trzecie rozwiązanie, o którym niewiele się słyszy, a jeszcze rzadziej mówi. Nie akceptacja samotnego wdowieństwa, nie ponowny związek, lecz... konsekracja. W województwie lubuskim żyją obecnie dwie wdowy konsekrowane i jedna kandydatka do tego stanu. Danuta Preisner, wdowa konsekrowana z parafii pw. św. Stanisława Biskupa Męczennika we Wschowie, opowiada o swoim powołaniu oraz drodze do poświęcenia swego życia Bogu w tym szczególnym stanie.
mw-i
MARTA WIATRZYK-IWANIEC: – Czym się charakteryzuje powołanie do wdowieństwa konsekrowanego i czym się różni od wdowieństwa zwykłego?
Liturgia Słowa uwrażliwia nas na posłannictwo nie tylko samego Chrystusa, ale również każdego z nas. Jeszcze brzmią w naszych sercach kolędy obwieszczające Narodzenie Jezusa, my jednak nie możemy zatrzymać się przy żłóbku, musimy zmierzać ku Ogrodowi Oliwnemu i Kalwarii, gdyż tam jest cel i misja naszego pielgrzymowania. I choć mamy obrany cel, to ważna pozostaje również wędrówka, nazwana pielgrzymowaniem, co było tak bardzo podkreślane w Roku Jubileuszowym 2025. Pielgrzymowanie stało się nie tylko znakiem nadziei, ale nade wszystko znakiem wiary oraz miłości do Chrystusa, wyrażonej także w miłości do drugiego człowieka. Jesteśmy zatem tymi, którzy niosą Chrystusa – przez nas Bóg ma być rozsławiany. Po raz kolejny słowo Boga mobilizuje nas do bycia apostołem. Skoro przyjąłeś Jezusa za swojego Mistrza i Zbawiciela, musisz być Jego świadkiem. Bóg, który obdarza cię swoim błogosławieństwem, napełnia cię swoim Duchem, który daje ci siłę do tego, by żyć w całej pełni, ustanawia cię światłem dla tych, którzy pobłądzili we współczesnym świecie. I choć mogłoby się wydawać, że się nie nadajesz lub że nie jesteś godny czy odpowiedni, to On nazywa cię nie sługą, ale światłością dla innych – dla tych, którzy może stali się poganami albo są nimi od dawna. Musisz być tym, który podźwignie, podniesie, który wskaże właściwy sens i cel ziemskiego życia. Może będziemy jedynymi na drodze drugiego człowieka, którego uratujemy i wyrwiemy z obłędu, spirali ciemności grzechu i bezsensu życia.
Po wielu latach krytyki europejskiego kolonializmu prawie cała Europa staje w obronie duńskiej kolonii w Ameryce – tak najkrócej można określić całą awanturę wokół Grenlandii. Czy się komuś to podoba, czy nie, Grenlandia jest arcyważną wyspą z militarnego punktu widzenia, a Dania całkowicie ją zapuściła pod względem obronnym.
Wbrew pozorom ze stolicy Grenlandii do Nowego Jorku jest znacznie bliżej niż do Kopenhagi, bo wyspa leży na zachodniej półkuli i geograficznie należy do Ameryki Północnej. Grenlandczycy przez wieki przyzwyczaili się do Duńskiej dominacji na wyspie, ale nie pałają do nich przesadną sympatią. Także Duńczycy nic ze swojej kolonii nie mają, bo co roku muszą dopłacać do niej ok. 700 mln dolarów. A i tak jest to kropla w morzu potrzeb.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
