Reklama

Kościół

Polskie serce w sercu Indii

Od 30 lat adres dr Heleny Pyz to Jeevodaya, stan Chhattisgarh, Indie. Na pytanie, jak znaleźć to miejsce na mapie subkontynentu indyjskiego, dr Pyz odpowiada: – Trzeba szukać w sercu Indii, czyli u góry i lekko po lewej stronie

Niedziela Ogólnopolska 28/2019, str. 14-15

[ TEMATY ]

misje

©Cheryl Casey – stock.adobe.com

Obie hinduskie nazwy łatwiej będzie przyswoić, gdy poznamy ich wymowę: Jeevodaya wymawiamy „Dżiwodaja”, natomiast Chhattisgarh – „Czatisgar”. Stolicą stanu jest odległy o 30 km półtoramilionowy Raipur.

Jeevodaya to Ośrodek Rehabilitacji Trędowatych założony 50 lat temu przez ks. Adama Wiśniewskiego – polskiego pallotyna, który jako lekarz pragnął służyć najuboższym chorym i odrzuconym, ludziom z najniższego szczebla hinduskiej drabiny społecznej.

Świt życia

Reklama

Po próbach utworzenia ośrodka na południu kraju ks. Wiśniewski zakupił pół wieku temu ziemię w okolicy wsi Gatapar, gdzie w trzech wojskowych namiotach urządził przychodnię i szkołę. Dzięki pomocy charytatywnej, m.in. Polonii z różnych krajów świata, w ośrodku stopniowo zaczęły powstawać budynki. Ks. Adam prowadził ośrodek przez 18 lat.

Tak jak wtedy – i dziś Jeevodaya działa w oparciu o trzy założenia. Pracownicy mieszkają w ośrodku razem z podopiecznymi, tworzą z nimi jedną wielką rodzinę. Leczenie jest całkowicie bezpłatne. Trzecia fundamentalna zasada wynika z obserwacji, którą ks. Adam zapisał w pamiętniku: „Każdy trędowaty boi się samego siebie z powodu zniekształcenia, jakie spowodował trąd na jego twarzy, na rękach i nogach. Boi się również ludzi, bo ci wykluczyli go ze swojej społeczności. To powoduje urazy psychiczne, które trzeba leczyć z wielką troską i z taką samą miłością, jak leczy się trąd”. Dlatego celem ośrodka jest rehabilitacja pacjentów, mająca na celu nie tylko usprawnienie ich okaleczonych chorobą ciał, ale też sprawienie, by poczuli się pełnowartościowymi ludźmi. Stąd nazwa Jeevodaya, która oznacza „świt życia” – czyli początek nowego życia dla naznaczonych trądem i społecznie wykluczonych.

Lekarz z multispecjalizacją

Dr Helena Pyz, lekarz specjalista chorób wewnętrznych, pracowała w warszawskiej przychodni. Do Jeevodaya przyjechała 17 lutego 1989 r. Kilkanaście miesięcy wcześniej przypadkowo usłyszała o ośrodku, o ciężkiej chorobie ks. Wiśniewskiego i o tym, że ośrodkowi grozi likwidacja. Odczytała to jako wyzwanie dla siebie. Zgłosiła gotowość wyjazdu na placówkę, potem zaczęła się starać o paszport i wizę. Jednocześnie szukała informacji o tamtejszym społeczeństwie, o religii, zwyczajach i chorobach. Dziś wiedzę, którą zdobywała z książek i od znajomych, znajdziemy w ciągu kilku minut w internecie. Wtedy kilkanaście godzin lotu do Delhi i 30 godzin jazdy pociągiem było podróżą w nieznane.

Reklama

W ośrodku było już wówczas trudno, a chwilami głodno. Ks. Adam Wiśniewski zmarł. Dwa tysiące dolarów, które dr Pyz otrzymała od prymasa Józefa Glempa, zużyła na zakup żywności, bo skończyły się zapasy. Z dnia na dzień musiała się zająć podopiecznymi i uporządkowaniem spraw ośrodka. Z czasem nauczyła się języka hindi i poszerzyła zakres medycznej specjalizacji, stała się nie tylko internistą, ale też pediatrą, dermatologiem, chirurgiem, położnikiem, by służyć mieszkańcom okolicznych wiosek, których nie stać na inną opiekę medyczną.

– Nie przyjechałam z gotowym programem, nastawiałam się na naukę wszystkiego, co będzie potrzebne – wspomina dr Pyz. – Przez pierwsze lata mocno odczuwałam samotność. Co prawda Instytut Prymasa Wyszyńskiego, do którego należę, nie zostawił mnie bez pomocy, ale łączność z Polską była słaba, korespondencja szła długo. Trudno też było przekazać środki finansowe – system bankowy dopiero raczkował. Panie z sekretariatu za każdym razem musiały składać do prezesa NBP podanie z prośbą o zgodę na wysłanie pieniędzy.

Przeciwko izolacji

Z czasem problemy znajdowały rozwiązanie, praca zaczęła przynosić owoce. – W 1997 r. udało się nawiązać współpracę z indyjskimi pallotynami – wspomina dr Pyz. – To było ważne. Bo i ks. Adam, i ja mieliśmy utrudnione relacje z miejscowymi urzędami. Jako cudzoziemcy nie mieliśmy podstaw, aby załatwiać sprawy formalne, a tutejsza biurokracja jest straszna. Dopiero kiedy przyszli indyjscy pallotyni, można było zarejestrować szkołę na prawach państwowych czy pozyskać z budżetu środki, które należą się biednym ludziom.

Szokiem, w pozytywnym znaczeniu, było, kiedy podopieczni dr Pyz zaczęli przychodzić do niej ze swoimi dziećmi. To był dowód, że stanęli na własnych nogach, osiągnęli pewną rangę, że ich życie zmieniło się na lepsze. – Bardzo ważną sprawą było też pozyskanie – tuż przy granicy ośrodka – działek budowlanych dla wyleczonych pacjentów. Cieszyłam się, że nie poszli na żebrany chleb – mówi dr Pyz. – Na działkach wybudowali, z naszą pomocą, domki, dzięki temu pozostali w ośrodku, aby pomagać innym.

Kamieniem milowym okazała się też szkoła integracyjna. Wcześniej tutejsza szkoła była placówką zamkniętą, służyła prawie wyłącznie dzieciom rodziców dotkniętych trądem z wielu miejskich slumsów – dzieci te umieszczano w internatach w ośrodku. Kiedy powstał nowy, okazały budynek i ogłoszono, że do szkoły będą przyjmowane także dzieci z zewnątrz, okoliczne wsie zasypały dyrekcję zgłoszeniami. W proporcjach wygląda to obecnie tak, że ok. 1/3 uczniów to dzieci z ośrodka, a 2/3 dochodzi lub dojeżdża z zewnątrz. – To jasny sygnał, że nie jesteśmy już izolowani, że okolica przestała się bać trądu, że przełamujemy mity, a nasza praca przynosi owoce – mówi dr Pyz.

Adopcja dla każdego

Chociaż dr Pyz leżało na sercu przede wszystkim leczenie chorych i przywracanie im poczucia godności, to musiała się zajmować także finansami ośrodka. Jeevodaya to jedno z pierwszych miejsc na świecie, gdzie podjęto adopcję serca. – W korespondencji, którą porządkowałam po śmierci ks. Wiśniewskiego, znalazłam list Polki z Kanady, która pisała, że finansowała naukę osieroconego chłopca, ale ponieważ skończył szkołę, chciałaby się zająć innym dzieckiem. Opowiedziałam tę historię założycielce Towarzystwa Przyjaciół Trędowatych, z którą w 1993 r. spotkałam się w Polsce. To doprowadziło nas do idei adopcji serca, która polega na systematycznej pomocy konkretnemu dziecku, modlitwie w jego intencji i napisaniu do niego od czasu do czasu kilku słów. Bo w takiej adopcji nie chodzi o rzucenie groszem bez świadomości, komu on posłuży. Bardzo ważne dla obu stron jest to, że są sobie wzajemnie życzliwe i potrzebne – podkreśla dr Pyz.

Do tej pory z rodzinnej formy pomocy skorzystało ok. 1,2 tys. dzieci. Niektóre poznały swoich rodziców adopcyjnych, bo przyjechali do Jeevodaya. Niektóre spotkały ich w Polsce – bo kilkoro podopiecznych podjęło u nas studia, kilkanaścioro było na Światowych Dniach Młodzieży w Krakowie lub pielgrzymkach pomocników i przyjaciół Jeevodaya na Jasną Górę. Idea adopcji serca jest wciąż aktualna i każdy może ją podjąć (Więcej na: www.jeevodaya.org).

Podać rękę, popatrzeć w oczy

Kontakty z Jeevodaya to także pobyty wolontariuszy. Gdy przed przyjazdem wolontariusze pytają dr Pyz, jak mają się przygotować, odpowiada, że tak naprawdę to nie da się przygotować. Co prawda informacje o klimacie, jedzeniu i chorobach są dziś powszechnie dostępne w sieci, ale rzecz jest w czymś innym. – Ważne, aby być otwartym na nowe warunki, bo tutaj panuje zupełnie inna kultura, a mnie nawet dziś niektóre rzeczy zaskakują. Dlatego mówię wolontariuszom: nie przyjeżdżajcie z gotowym programem, nastawcie się na naukę i miejcie otwarte serca. Przy okazji poznawania tutejszych warunków będziecie mogli zrobić coś dobrego przede wszystkim swoją życzliwością, uśmiechem, podaniem ręki – o ile trędowaty wyciągnie swoją, bo nie wszyscy to robią. W kontakcie z naszymi podopiecznymi nie trzeba patrzeć na ich ręce i nogi, trzeba patrzeć im w oczy, a serdeczny gest jest czasem ważniejszy niż pigułka.

Wśród myśli, które ks. Adam Wiśniewski zapisał w pamiętniku, jest zdanie: „Życie prosi nas o konkretną miłość, to jest taką, która uwzględniając potrzeby schorowanego ducha ludzkiego, widzi, docenia i świadczy pomoc cierpiącemu człowiekowi”. Ta myśl sprawiła, że ks. Wiśniewski zamieszkał z trędowatymi, by leczyć ich choroby i rany serca. Jego dzieło podjęła 30 lat temu dr Helena Pyz, która zawsze podkreśla, że największą nagrodą w jej pracy jest poprawa zdrowia i bytu, a przede wszystkim integracja społeczna osób dotkniętych trądem.

2019-07-10 09:40

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Misyjne drogi

2020-09-23 09:47

Niedziela lubelska 39/2020, str. VI

[ TEMATY ]

misje

misjonarze

Archiwum AKM

Studentów z Poznania w podlubelskim Natalinie gościli ojcowie biali

Studentów z Poznania w podlubelskim Natalinie gościli ojcowie biali

Pierwszym terenem misyjnym jest serce człowieka.

Akademickie Koło Misjologiczne im. Wandy Błeńskiej to organizacja działająca przy Wydziale Teologicznym Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Należą do niej studenci różnych kierunków z różnych uczelni. Co roku w wakacje wyruszają na „doświadczenie misyjne” w dalekie strony świata. Byli już w Kazachstanie, Republice Zielonego Przylądka, Ziemi Świętej, Rwandzie, Indonezji i Ghanie. Tym razem, ze względu na epidemię, nie mogli wyjechać za granicę, ale koronawirus nie zdołał pokrzyżować im misyjnych planów. Przyjechali do Lublina.

CZYTAJ DALEJ

Apokalipsa ks. Dolindo. Czasy ostateczne oczami wielkiego mistyka z Neapolu

2020-09-25 09:56

[ TEMATY ]

Pismo Święte

o. Dolindo

esprit.com.pl

„Apokalipsa ks. Dolindo. Czasy ostateczne oczami wielkiego mistyka z Neapolu” to nowość Wydawnictwa Esprit, przekazująca komentarze ks. Dolindo do ostatniej księgi Nowego Testamentu. Co najbardziej chciał nam przekazać autor słynnej modlitwy „Jezus, Ty się tym zajmij”?

Książka o sposobie komentowania Apokalipsy św. Jana, ostatniej i najtrudniejszej księgi Nowego Testamentu, odsłaniającej Boży sens historycznych wydarzeń, w których żyje Kościół i które będą miały wpływ na jego przyszłość, została napisana przez katolickiego dziennikarza, który na co dzień zajmuje się omawianiem w mediach aktualnych doniesień z kraju i ze świata.

Jan Paweł II uważał, że Kościół potrzebuje dziennikarzy, którzy będą potrafili odczytać sens zdarzeń w duchu wiary. Zresztą, nie chodzi tu tylko o dziennikarzy. Wybitny biblista Alfred Cholewiński SJ lubił powtarzać, że dzisiejszy chrześcijanin i głosiciel Ewangelii nie powinien nigdy wypuszczać z jednej ręki Pisma Świętego, a z drugiej gazety.

Był to obrazowy sposób powiedzenia, że Bóg jest Panem historii przemawiającym do nas przez konkretne wydarzenia. Potrzebujemy uważnego wsłuchania się w głos Biblii, by zrozumieć, że Bóg wciąż rozmawia z nami nie tylko przez starożytne teksty, lecz także przez aktualne dzieje świata oraz okoliczności życia. Wiedział o tym ks. Dolindo Ruotolo, który pozostawił nam trzydzieści trzy tomy komentarzy do całego Pisma Świętego, z których ostatni, napisany w 1944 roku, a wydany trzydzieści lat później, dotyczył Księgi Apokalipsy.

Grazia Ruotolo, żyjąca krewna ks. Dolindo i kustosz jego pamięci, podczas mojego pierwszego z nią spotkania w Neapolu powiedziała mi, że najgorętszym pragnieniem ks. Dolindo było to, by Biblia powróciła materialnie do rąk wszystkich katolików. Ksiądz Dolindo był w tym względzie absolutnym prekursorem Soboru Watykańskiego II, którego jednym z podstawowych postulatów było przywrócenie słowu Boga należnego mu centralnego miejsca w liturgii i życiu wiernych:

W księgach świętych Ojciec, który jest w niebie, spo­tyka się miłościwie ze swymi dziećmi i prowadzi z nimi rozmowę. Tak wielka zaś tkwi w słowie Bo­żym moc i potęga, że jest ono dla Kościoła podporą i siłą żywotną, a dla synów Kościoła utwierdzeniem wiary, pokarmem duszy oraz źródłem czystym stałym życia duchowego.

„Chrześcijaństwo jest religią słowa Bożego” – napisał Benedykt XVI w adhortacji Verbum Domini [nr 7] i dodał: „Realistą jest ten, kto w słowie Bożym rozpoznaje fundament wszystkiego” [nr 10]. Słowo Boga zawarte w Piśmie Świętym jest tak ważnym pokarmem duchowym dla chrześcijanina, iż, jak się wyraził papież Benedykt, niekorzystanie z tej łaski winno być wyznawane jako grzech na spowiedzi.

Apokalipsa jest podręcznikiem przetrwania dla synów i córek Bożych. Życie nasze przesuwa się po drukowanych stronicach Pisma Świętego. Nie są to jedynie litery, układające się w zwykłe, choćby najpiękniej brzmiące słowa, ale to Słowo Życia. Bóg przynagla: „Stań się czujnym i umocnij resztę, która miała umrzeć” [Ap 3, 2]. Apokalipsa jest księgą pocieszenia, ale i ostrzeżenia. Swój szczyt osiąga w Chrystusowym zapewnieniu: „Przyjdę niebawem” [Ap 22, 20].

Ta ostatnia księga Nowego Testamentu, choć obfituje w opisy wojen, gróźb ze strony Boga i zapowiedzi nieszczęść, jest przede wszystkim przesłaniem Apostoła Miłości, św. Jana, który podczas ostatniej wieczerzy spoczywał na piersi Jezusa i poznał z bliska bicie Jego serca. Spisana przezeń księga jest opowieścią o miłości Chrystusa do Kościoła, swej mistycznej Oblubienicy. Wizje w niej zawarte miały pocieszyć uczniów Zmartwychwstałego poddawanych próbom i prześladowaniom.

Znamienne, że owe „próby i prześladowania” Katechizm Kościoła katolickiego umieszcza w aktualnych czasach, ostrzegając:

Przed przyjściem Chrystusa Kościół ma przejść przez końcową próbę, która zachwieje wiarą wie­ lu wierzących. Prześladowanie, które towarzyszy jego pielgrzymce przez ziemię, odsłoni „tajemnicę bezbożności” pod postacią oszukańczej religii, da­jącej ludziom pozorne rozwiązanie ich problemów za cenę odstępstwa od prawdy. Największym oszu­stwem religijnym jest oszustwo Antychrysta, czyli oszustwo pseudomesjanizmu, w którym człowiek uwielbia samego siebie zamiast Boga i Jego Mesja­ sza, który przyszedł w ciele [nr 675].

Świat liberalnej demokracji to świat zsekularyzowanego mesjanizmu. Wielu uważa, że zwycięstwo dobra nad złem dokona się w nim na drodze ewolucji bądź rewolucji opartych na wierze w człowieka, który potrafi zbawić sam siebie. „Dzieci, jest już ostatnia godzina” – woła św. Jan [1 J 2, 18]. Szatan wydaje się nie tylko uwolniony z łańcuchów, w które zakuto go po odkupieniu człowieka, lecz sprawia wręcz wrażenie posiadania pełni władzy nad tym światem.

_______________________

Artykuł zawiera fragmenty wstępu ks. Roberta Skrzypczaka do książki Jakuba Jawłowiczora "Apokalipsa ks. Dolindo. Czasy ostateczne oczami wielkiego mistyka z Neapolu", wyd. Esprit 2020. Zobacz więcej: Zobacz

CZYTAJ DALEJ

Bierzmowanie w Polskiej Misji Katolickiej w Munster

2020-09-28 00:12

ks. kan. Marian Wagner

Młodzież z Polskiej Misji Katolickiej w Munster, przyjęła z rąk Ks. Abpa Józefa Kupnego, metropolity wrocławskiego, sakrament bierzmowania. Uroczystość ta połączona była z poświęceniem sztandaru misyjnego z wizerunkiem św. Jana Pawła II.

Na początku liturgii proboszcz parafii, młodzież oraz rodzice poprosili ks. Abpa o udzielenie sakramentu zgromadzonej młodzieży.

Podczas homilii, metropolita wrocławski przywołując sakrament Chrztu i I Komunii świętej zachęcił młodych, aby nie bali się otworzyć na działanie Ducha Świętego. Przykładem mogą być Apostołowie, którzy oczekiwali na Zesłanie Ducha Świętego.

Na zakończenie Liturgii Ks. Arcybiskup poświęcił sztandar misyjny ufundowany przez rodziców Szkoły Misyjnej oraz PMK.

ks. kan Marian Wagner

Poświęcenie sztandaru

Poświęcenie sztandaru


CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję