Marii Anny Potockiej „150 lat malarstwa polskiego” – zbiór kilkudziesięciu tekstów prezentujących najwybitniejszych polskich artystów, tworzących od połowy XIX wieku do niedawna – to pozycja dla tych, którzy może na co dzień sztuką się nie zajmują, ale na pewno nie dla tych, którzy książkami tylko zapełniają półki, „żeby jakoś chata wyglądała”. Autorka wskazuje esencje twórczości najciekawszych/najważniejszych polskich malarzy ostatnich 150 lat. Dlaczego 150? Potocka tłumaczy, że tak sugerował Mieczysław Porębski, wielki polski krytyk, teoretyk i historyk sztuki, który za pierwszego polskiego malarza – który był w pełni artystą – uznawał Piotra Michałowskiego, rozdartego między miłością do ojczyzny a świadomością polskich wad.

Teksty ukazują tło biograficzne – niekiedy analizę psychologiczną i niuanse twórcze – interpretacje wybranych dzieł sztuki oraz podsumowanie dorobku artystycznego ważnych polskich malarzy. Potocka proponuje nam czasem subiektywne, ale zawsze ciekawe spojrzenie na dorobek artystyczny polskich malarzy od największych/najbardziej znanych po mniej popularnych/mniej znanych – od Jana Matejki, Jacka Malczewskigo, Józefa Chełmońskiego po Jonasza Sterna, Jadwigę Maziarską czy Olgę Boznańską.

„Właściwy sens sztuki zawiera się w twórcy. Dzieła są jedynie tropami, które pozwalają do tego źródła dotrzeć. Odkrywanie człowieka poprzez interpretowanie sztuki to zajęcie fascynujące” – pisze o metodzie podejścia do swoich bohaterów autorka.