Reklama

Niedziela Podlaska

Boży snycerz znad Buga

Lucjan Boruta to człowiek, który nie tylko wpisał się na trwałe w dzieje Drohiczyna, ale stał się jego „cząstką”. 21 maja br. minęła 30. rocznica jego śmierci.

Niedziela podlaska 21/2020, str. I

[ TEMATY ]

wystawa

Drohiczyn

muzeum

Muzeum Diecezjalne

Ks. Zenon Czumaj

Nowa ekspozycja Lucjana Boruty w Muzeum Diecezjalnym w Drohiczynie

Nowa ekspozycja Lucjana Boruty w Muzeum Diecezjalnym w Drohiczynie

Urodził się 6 sierpnia 1929 r. w Drażniewie – wiosce, położonej na lewym brzegu Buga, w parafii Rusków. Ojciec był sołtysem i krawcem. Matka nawet nie potrafiła pisać i czytać, ale przekazała synowi to, co najważniejsze – wychowanie w głębokiej wierze w Boga.

Życie

Z zawodu podobnie jak ojciec był krawcem, potem pracował jako drwal, a wreszcie zakrystianin. Upadek z dużej wysokości sprawił, że w wieku 37 lat stał się kaleką. Jednak nie uważał tego za tragedię, a datę tego zdarzenia – 23 maja 1966 r. – nazwał najważniejszym dniem w swoim życiu. Odtąd miał czas na rzeźbienie. Spod jego rąk wyszło ponad 300 dzieł. Znajdują się w domach prywatnych, w miejscach publicznych, w kościołach. Największe – około 2,5 m wysokości – są na Kalwarii w sanktuarium w Krasnobrodzie k. Zamościa.

Reklama

Najważniejszym punktem dnia była dla niego Msza św. – moment, gdy wierzący człowiek ma możliwość już na ziemi dotknąć wieczności. A poza tym: lektura Pisma św. i literatury duchowej oraz modlitwa. Dla niego modlitwą było sprzątanie, gotowanie, rozmowa z drugim człowiekiem i struganie, a w ostatnich latach życia także poezja.

O tym, że pisze wiersze, początkowo wiedziało niewiele osób. Zaczął tworzyć niespełna pięć lat przed śmiercią. W rozwoju warsztatu poetyckiego pomagały mu Barbara Mioduszewska z Drohiczyna i znana publicystka Barbara Wachowicz. Znalazł się również w siedleckiej Grupie Poetyckiej KANON.

Zmarł 21 maja 1990 r. w szpitalu w Białymstoku. Zgodnie z jego wolą pochowano go na drohiczyńskim cmentarzu, na który patrzył z okna swego ostatniego mieszkania, stwierdzając: „Piękny widok…”.

Ponad 300 rzeźb wyszło spod ręki Lucjana Boruty.

Pamięć i dziedzictwo

Reklama

Po śmierci poety, staraniem wspomnianych pań oraz ks. inf. Eugeniusza Borowskiego, spowiednika Boruty, ukazały się dwa tomiki jego poezji (1994 r. i 1997 r.). W 2015 r. Muzeum Diecezjalne w Drohiczynie, chcąc uczcić 25. rocznicę śmierci poety, wydało trzeci tomik pt. „Nadbużański Psałterz”, zawierający wszystkie utwory – także te, dotychczas pozostające w rękopisie (razem 150). Książeczka od pięciu lat rozchodzi się jak „świeże bułeczki”. W przyszłości planowane jest wydanie jego duchowych rozważań. Z kolei Miejski Ośrodek Kultury zbiera wspomnienia tych, którzy mieli okazję spotkać się z tym niezwykłym człowiekiem.

Rzeźby Lucjana Boruty w Drohiczynie są w miejscach publicznych (m.in. w miejscowym Muzeum Regionalnym) i w wielu domach prywatnych. W drohiczyńskim Muzeum Diecezjalnym niemal od jego powstania istniała ekspozycja poświęcona tej niezwykłej postaci – najpierw gablota, a od 2012 r. własna nieduża salka. W 30. rocznicę śmierci pan Lucjan otrzymał nową, przestronniejszą „kawalerkę”, z widokiem na kościół pofranciszkański, gdzie niegdyś pracował. Oprócz rzeźb można zobaczyć m.in. rękopisy jego wierszy, dziennik duchowy, fotografie czy ostatnią kartkę różańcową (należał do Żywego Różańca). Są tu również pochodzące z jego pracowni kawałki drewna, których nie zdążył przemienić w rzeźby. Dzisiaj możemy się tylko domyślać, co w nich widział oczyma artysty, którym był nie dla siebie, a dla Boga i drugiego człowieka.

2020-05-20 11:39

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

W służbie Bogu, Kościołowi i ludziom

Niedziela podlaska 40/2020, str. IV

[ TEMATY ]

wywiad

Drohiczyn

WSD

Ks. Bartosz Ojdana

Wyższe Seminarium Duchowne w Drohiczynie

Wyższe Seminarium Duchowne w Drohiczynie

Początek nowego roku akademickiego jest okazją, by przyjrzeć się Wyższemu Seminarium Duchownemu w Drohiczynie. W ciągu sześciu lat formacji przygotowuje ono kandydatów do pełnienia kapłańskiej posługi.

Kościół wskazuje na cztery obszary formacji seminaryjnej: ludzką, intelektualną, duchową i duszpasterską. Zobaczmy, w jaki sposób są one realizowane w seminarium drohiczyńskim.

To, co ludzkie

Powołany do kapłaństwa służebnego jest z ludzi wzięty i dla ludzi bywa ustanawiany w sprawach odnoszących się do Boga (por. Hbr 5, 1). W formacji tej należy troszczyć się o ducha podmiotowości, godności osoby ludzkiej, wrażliwości na drugiego człowieka, miłości i wzajemnej służby. Należy w tej formacji zwrócić uwagę na wierność słowu, uczciwość, rzetelność w każdej sprawie. Niezmiernie ważna w tej formacji jest dojrzałość uczuciowa i kształtowanie dojrzałej wolności. Formacja ludzka alumnów wyraża się przede wszystkim w budowaniu ducha wspólnoty pomiędzy profesorami, moderatorami i alumnami. Ważne są różnego rodzaju spotkania, mające na celu wytworzenie odpowiedniej komunii, która ma wielki wpływ na wzajemne codzienne relacje między alumnami oraz z innymi osobami, z którymi spotykają się na co dzień. W formacji ludzkiej alumnów należy również zwrócić baczną uwagę na rozumienie i praktykowanie tolerancji, czyli tworzenia szacunku dla wolności osobistej. Należy także wskazać rozwijanie własnych talentów i dzielenie się nimi dla dobra całej wspólnoty. Przede wszystkim należy wychowywać do umiłowania dobra wspólnego.

Potrzeba studiowania

Studia filozoficzno-teologiczne w seminarium trwają przez sześć lat w systemie stacjonarnym. Pierwsze dwa lata obejmują przedmioty filozoficzne, a kolejne cztery lata teologiczne. Formacja intelektualna przyszłego prezbitera opiera się przede wszystkim na studium świętej teologii, dzięki czemu przyszły prezbiter wnika głębiej w Słowo Boże, umacnia się w życiu duchowym i przygotowuje się do lepszego wypełnienia posługi kapłańskiej.

Program dydaktyczny studiów w seminarium obejmuje również przedmioty psychologiczne, pedagogiczne, pastoralne, a ponadto: ćwiczenia, seminaria naukowe oraz lektoraty. Niezmiernie ważnym elementem studiowania w Wyższym Seminarium Duchownym jest umiejętność samodzielnej lektury filozoficznej i teologicznej.

Bardzo ważne miejsce w formacji intelektualnej stanowią ćwiczenia, które są swego rodzaju uzupełnieniem wykładów. Z jednej strony są to ćwiczenia polegające na badaniu źródeł i mające charakter konwersatoriów i dyskusji na konkretne tamaty z poszczególnych przedmiotów, a z drugiej strony są to ćwiczenia praktyczne, związane głównie z przedmiotami pastoralnymi, a zwłaszcza z katechetyki, homiletyki oraz liturgiki.

Studia seminaryjne kończy egzamin ex universatheologica, który wieńczy studia teologiczne. Każdy z alumnów zobowiązany jest do przedstawienia pracy magisterskiej i obronienia jej na szóstym roku na Papieskim Wydziale Teologicznym, Sekcji św. Jana Chrzciciela w Warszawie, do którego jest afiliowane nasze seminarium.

Moc ducha

Formacja życia duchowego w seminarium to nic innego jak troska o zjednoczenie z Bogiem i poszukiwanie Jezusa Chrystusa jako najlepszego Nauczyciela. Chodzi w niej o przyjaźń z Jezusem Chrystusem, podporządkowanie całego życia Duchowi Świętemu oraz wyrobienie u alumna postawy służby, miłości pasterskiej, ducha ofiary, zrozumienie radykalizmu ewangelicznego, czyli posłuszeństwo, życie w celibacie, ubóstwo ewangeliczne i miłość, oraz ducha misyjnego i maryjnego. Dokonuje się to przez rozważanie Słowa Bożego, modlitwę, święte milczenie, Eucharystię, Liturgie Godzin, sakrament pokuty i pojednania. Celebracja Eucharystii ma być w centrum całego życia seminaryjnego, żeby w ten sposób alumni mogli jak najwięcej czerpać sił duchowych do przyszłej pracy kapłańskiej i do rozwoju swojego powołania.

Ważne miejsce w tej formacji zajmują różnego rodzaju nabożeństwa liturgiczne: Różaniec, wystawienie Najświętszego Sakramentu, Droga Krzyżowa, wspólnie celebrowana Liturgia Godzin, adoracje wspólnotowe i osobiste nawiedzanie Najświętszego Sakramentu. W formacji duchowej wielką rolę odgrywają konferencje ascetyczne ojca duchownego, codzienne rozmyślanie przed Eucharystią, systematyczne rozmowy z ojcem duchownym. Alumni przeżywają dwa razy w roku ćwiczenia rekolekcyjne na początku nowego roku akademickiego, w okresie Wielkiego Postu oraz przed przyjęciem święceń diakonatu i prezbiteratu. Ponadto ważne miejsce w formacji duchowej alumna stanowi ożywianie kultu Matki Bożej, przypominając o odmawianiu Różańca, uczestniczeniu w różnych nabożeństwach maryjnych. Do formacji duchowej należy również zaliczyć troskę o rozwijanie kultu błogosławionych i świętych z terenu naszej diecezji bądź z nią związanych.

Podejście pastoralne

Celem praktyk duszpasterskich jest przygotowanie alumnów jako przyszłych kapłanów do przeżywania swojej misji jako pasterza powierzonej im wspólnoty Kościoła. Cała formacja duszpasterska ma prowadzić do zrozumienia ich posłannictwa jako służby Bogu i ludziom. W celu gruntownego przygotowania alumnów do pracy duszpasterskiej w seminarium istnieją różnego rodzaju formy działalności o charakterze formacyjno-duszpasterskim.

Czteropłaszczyznowe spojrzenie na formację seminaryjną ma na celu przygotowanie do jak najowocniejszego pełnienia posługi kapłańskiej.

Najważniejsze grupy formacyjne istniejące na terenie seminarium to: Ruch Światło-Życie, Caritas, Koło Trzeźwościowe „Ignis Ardens”, Koło Misyjne i grupa Różańca Misyjnego, Klerycki Krąg Harcerski, Seminaryjny Zespół Sportowy, Klub Honorowych Dawców Krwi, grupa medialna, grupa teatralna, grupa pielgrzymkowa itp. Wyższe Seminarium Duchowne w Drohiczynie zobowiązuje alumnów do następujących praktyk: katechetycznych, homiletycznych, liturgicznych, kancelaryjnych, sądowych, w Muzeum Diecezjalnym, Archiwum. Godną podkreślenia jest praktyka pastoralna naszych alumnów wśród ludzi chorych i cierpiących, dzieci z rodzin patologicznych. Ponadto alumni odbywają następujące praktyki pastoralne oraz naukowe podczas wakacji: Oaza, Caritas, obozy letnie KSM, Akcja Katolicka, obozy harcerskie, Piesza Pielgrzymka Drohiczyńska na Jasną Górę, do Loretto, kolonie letnie dla dzieci w różnych ośrodkach naszej diecezji, w których klerycy są opiekunami, Szkoła Nowej Ewangelizacji – kurs ewangelizacyjny Paweł, kurs Filip, Szkoła Animatorów Misyjnych, kursy trzeźwościowe różnych stopni w Zakroczymiu.

Diakoni zaś w ramach praktyk duszpasterskich posyłani są do parafii. Podczas tych praktyk zapoznają się z pracą parafialną, prowadzą katechezy, głoszą homilie, angażują się w różnego rodzaju ruchy religijne istniejące na terenie danej parafii. Pracują z ministrantami oraz zapoznają się z pracą kancelaryjną.

To czteropłaszczyznowe spojrzenie na formację seminaryjną ma na celu przygotowanie do jak najowocniejszego pełnienia posługi kapłańskiej. Wymaga jednak ona jeszcze jednego, istotnego elementu: modlitwy całej wspólnoty Kościoła o powołania i za powołanych.

CZYTAJ DALEJ

Ks. Jacek Grzybowski biskupem pomocniczym diecezji warszawsko-praskiej

2020-11-26 12:08

[ TEMATY ]

diecezja warszawsko‑praska

BP KEP

Ks. Jacek Grzybowski, diecezjalny duszpasterz akademicki diecezji warszawsko-praskiej, został mianowany biskupem pomocniczym tejże diecezji. Decyzję Ojca Świętego Franciszka ogłosiła dziś w południe Stolica Apostolska.

Ks. Jacek Grzybowski urodził się 11 sierpnia 1973 r. w Wołominie.

Od lat młodzieńczych związany z formacyjnym Ruchem Światło-Życie (Oaza).

W latach 1992-1998 odbywał formację filozoficzno-teologiczną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Inkardynowany do diecezji warszawsko-praskiej. Święcenia kapłańskie przyjął 30 maja 1998 r. w Warszawie.

W latach 1998-2000 pracował jako wikariusz w parafii św. Jana Chrzciciela i św. Stanisława w Stanisławowie.

W latach 2000-2003 był wikariuszem parafii św. Trójcy w Ząbkach.

W latach 2003-2004 był kapelanem w Zgromadzeniu Sióstr Dominikanek Misjonarek Jezusa i Maryi w Zielonce.

Podjął też studia specjalistyczne na Uniwersytecie Kard. Stefana Wyszyńskiego, gdzie w 2004 r. uzyskał tytuł doktora filozofii.

W latach 2004-2013 był prefektem w Wyższym Seminarium Duchownym diecezji warszawsko-praskiej w Warszawie-Tarchominie i dyrektorem Biblioteki Seminaryjnej.

W 2013 r. uzyskał tytuł doktora habilitowanego nauk humanistycznych w dziedzinie filozofii, a od 2014 r. jest profesorem nadzwyczajnym UKSW.

W latach 2013-2017 był rezydentem w parafii św. Łukasza Ewangelisty na warszawskim Tarchominie.

Od 2017 r. jest członkiem zespołu ekspertów Konferencji Episkopatu Polski ds. bioetycznych, a od 2018 r. członkiem Rady Kapłańskiej diecezji warszawsko-praskiej.

Od 2017 r. jest diecezjalnym duszpasterzem akademickim i dyrektorem Domu Słowa Bożego Arka na Grochowie w Warszawie.

Zna język angielski.

BP KEP

CZYTAJ DALEJ

Diecezja zielonogórsko-gorzowska ma swój herb

2020-11-26 22:09

[ TEMATY ]

herb

diecezja zielonogórsko ‑ gorzowska

Archiwum Kurii Biskupiej w Zielonej Górze

W tym roku mija 75. lat od utworzenia Administracji Apostolskiej Kamieńskiej, Lubuskiej i Prałatury Pilskiej z siedzibą w Gorzowie Wielkopolskim. Pandemia nie pozwoliła na zorganizowanie uroczystości upamiętniającej to wydarzenie. Z tej okazji został jednak ustanowiony herb diecezji. Dekret biskupa zielonogórsko-gorzowskiego Tadeusza Lityńskiego wchodzi w życie w I Niedzielę Adwentu.

Dekret ustanowienia herbu Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej

Kościół na Środkowym Nadodrzu, którego życie religijne koncentruje się wokół takich ośrodków jak Gorzów Wielkopolski, Zielona Góra i Głogów oraz wielu mniejszych miast i miejscowości, dawnych klasztorów i sanktuariów, sięga swoimi korzeniami początków misji chrystianizacyjnej pierwszych Piastów. Na dziedzictwo wiary tych ziem składają się życie i męczeńska śmierć Pierwszych Męczenników Polski w roku 1003 w okolicach Międzyrzecza, apostolska działalność duchownych, osób konsekrowanych i świeckich Diecezji Lubuskiej utworzonej w roku 1124, misje realizowane przez zakony rycerskie oraz cystersów, a także łaski i cuda zdziałane za wstawiennictwem Matki Bożej z jej obrazu w Rokitnie. Powojenna organizacja kościelna nad środkową Odrą i dolną Wartą wyrasta jednak bezpośrednio z powstałej w roku 1945 Administracji Apostolskiej Kamieńskiej, Lubuskiej i Prałatury Pilskiej, która nosiła następnie nazwę Ordynariatu Gorzowskiego, by w roku 1967 zostać podniesioną do rangi Administracji Apostolskiej Gorzowskiej „ad nutum Sanctae Sedis”. Dnia 28 czerwca 1972 r. na mocy bulli papieża Pawła VI Episcoporum Poloniae coetus powstała Diecezja Gorzowska, która 25 marca 1992 r. bullą Jana Pawła II Totus Tuus Poloniae populus została zreorganizowana i przemianowana na Zielonogórsko-Gorzowska. Od kilku lat pojawiały się głosy, aby dla Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej opracować własny herb, który nawiązując do historii Kościoła na Środkowym Nadodrzu, będzie znakiem wyrażającym jej tożsamość. W latach 2017-2020, po licznych konsultacjach, opracowano projekt herbu, który uzyskał pozytywne opinie. Po odpowiednim namyśle, niniejszym zatwierdzam herb dla Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej według podanego poniżej opisu, który stanowi wyłączną jej własność. Herbu należy używać na okrągłych pieczęciach tych instytucji diecezjalnych, które mają prawo nią się posługiwać. Można go także umieszczać na budynkach będących siedzibami instytucji diecezjalnych oraz stanowiących własność diecezji. Opis herbu Herb Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej utworzony został z herbu dawnego biskupstwa lubuskiego oraz patrocinium, czyli patronatu katedry w Gorzowie Wielkopolskim, która dedykowana została Najświętszej Maryi Pannie Wniebowziętej. Herb tworzy tarcza dzielona w słup. Na polu prawym barwy czerwonej, nawiązującym do herbu dawnego biskupstwa lubuskiego, znajdują się dwa skrzyżowane srebrne bosaki oraz powyżej sześciopromienna złota gwiazda. Na lewym polu barwy błękitnej znajduje się srebrna lilia heraldyczna. Tarcza położona jest na złoty krzyż oraz złoty pastorał krzywaśnią na zewnątrz, a u góry ozdobiona jest złotą infułą w dawnym stylu z opadającymi dwiema taśmami. U dołu znajduje się stylizowana srebrna wstęga o wywiniętych końcach, zawierająca dewizę zapisaną majuskułą: „Da pacem Domine in diebus nostris” (Daj, Panie, pokój dniom naszym).

Niniejszy dekret wchodzi w życie w I Niedzielę Adwentu – 29 listopada 2020 r. – w 75. rocznicę utworzenia Administracji Apostolskiej Kamieńskiej, Lubuskiej i Prałatury Pilskiej z siedzibą w Gorzowie Wielkopolskim.

+Tadeusz Lityński

Biskup Zielonogórsko-Gorzowski


CZYTAJ DALEJ

Reklama

Przejdź teraz
REKLAMA: Artykuł wyświetli się za 15 sekund

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję