Reklama

Niedziela Wrocławska

Neoprezbiterzy 2020

Jestem z Tym, którego kocham

Świadectwa kapłanów po odprawieniu pierwszej w życiu Mszy św. – radość, wzruszenie i wdzięczność.

Ks. Wojciech Bujak

– Kiedy wstępowałem do seminarium wydawało mi się, że muszą minąć wieki zanim przyjmę święcenia. Okazało się jednak, że to nie trwa tak długo. Rzeczywiście „to już dziś”. Czułem ogromne przejęcie, a z drugiej strony wielką radość, że będę mógł odprawić Eucharystię. Msza prymicyjna przerosła moje najśmielsze oczekiwania. Tego nie da się opisać. To trzeba po prostu przeżyć. Być tak blisko Jezusa, Jego ołtarza i mówić w Jego imieniu... nie jestem tego godzien. Jednak to Jego wybór i On tego pragnie. Piszę to ze wzruszeniem. Poczuciem, że łamię chleb, który stał się Jego Ciałem. Nie dowierzam... patrzę na kielich pełen Jego Krwi i doświadczam, że jestem z Tym, którego kocham.

Ks. Dawid Czarnowski

– Pierwszą Mszę św. sprawowałem w parafii pw. św. Józefa Rzemieślnika w Zambrowie. Z racji pandemii i panujących restrykcji w kościele stworzyła się wręcz domowa atmosfera. Emocje jakie towarzyszyły podczas sprawowanej Eucharystii to głównie stres, aby czegoś nie pominąć. Fakt przyjścia samego Boga, który ukryty jest pod postaciami chleba i wina wzmagał emocje, ale też tchnął nowe pokłady wiary w wielką tajemnicę Eucharystii. Najwięcej emocji wzbudziło samo podziękowanie. Nie ukrywam, że popłynęły łzy radości z tego, co stało się w sobotę, a teraz dzieje się w moim rodzinnym kościele, w którym się wychowałem, w którym też rozwijało się moje powołanie.

Ks. Marcin Józefczyk

Reklama

Każda Eucharystia jest niesamowitym przeżyciem, zwłaszcza kiedy nowo wyświęcony kapłan przewodniczy jej po raz pierwszy. Największe emocje towarzyszyły mi w momencie wejścia do kościoła. To było dla mnie bardzo ważne, że są obok mnie księża, których świadectwo życia w jakimś stopniu wpłynęło na moją decyzję o wstąpieniu do seminarium. Na pewno długo i ze wzruszeniem będę wspominał swoją Mszę świętą prymicyjną. Cieszę się bardzo, że mimo ograniczeń, jakie wciąż obowiązują, mogła się odbyć. To wielka radość, że mogłem złożyć Najświętszą Ofiarę w swojej rodzinnej parafii, ale jednocześnie to dla mnie wyzwanie, by do każdej Eucharystii w życiu przystępować z taką samą pobożnością i skupieniem jak do tej pierwszej.

Ks. Jan Kutkowski

Msza święta prymicyjna to radość, modlitwa, skupienie, wzruszenie. Radość – bo nadszedł ten dzień, w którym mogłem stanąć przy stole Ofiary Pańskiej w swoim kościele parafialnym. Modlitwa – bo to wszystko co nosiłem w sercu, wszystkie intencje, powierzałem Bogu. Widząc tak wielu ludzi z parafii i okolic, dziękowałem za nich i prosiłem o błogosławieństwo dla nich. Skupienie – ono towarzyszyło mi podczas Mszy św. Chciałem jak najściślej zjednoczyć się z Tym, który powołał mnie do swojej służby, by ofiara, którą składam była owocna. Wzruszenie – nie sposób nie zapłakać. Zbyt dużo wspomnień, zbyt dużo dobrych, oddanych i życzliwych osób spotkałem na wszystkich etapach swojego życia, żeby nie wzruszyć się przy podziękowaniach. Dzień święceń i prymicji z pewnością zapamiętam do końca życia.

Ks. Krzysztof Majder

Mszę świętą prymicyjną i związane z nią przeżycia musiałbym podzielić na dwie płaszczyzny: duchową i ludzką, które razem stanowią pełnię ludzkiego „ja”. Duchowa była bardzo mocnym i emocjonującym doświadczeniem, po raz pierwszy stanąłem po „drugiej” stronie ołtarza jako prezbiter. Pozostaną mi w pamięci słowa konsekracji i ukazanie ludowi Ciała i Krwi Chrystusa – stałem się Jego narzędziem, prowadzącym ludzi do spotkania z Nim. Płaszczyzna duchowa buduje na tej drugiej, gdyż wymiar ludzki, związany chociażby z organizacją i przygotowaniami uroczystości, mógł wprowadzić wszystkich obecnych na „wyższy poziom”. W niedzielę podczas Mszy świętej prymicyjnej te dwie płaszczyzny połączyły się idealnie, dzięki czemu mogłem w pokoju ducha celebrować Eucharystię, za co jestem Panu Bogu wdzięczmy.

Ks. Sylwester Łaska

Reklama

Sprawowanie Mszy świętej prymicyjnej jest niesamowitym przeżyciem. Miałem wrażenie, że uczestniczę w Liturgii, która wykracza poza sferę ludzką, jest w pewnym sensie przeżyciem mistycznym. W sprawowaniu Mszy św. towarzyszyło mi wielkie wzruszenie i radość. Chyba najtrudniejszym momentem były podziękowania rodzicom. Długo zastanawiałem się co im powiem. Za każdym razem łzy same cisnęły się do oczu. Eucharystia jest czymś niesamowitym i może i dobrze, że pozostanie dla nas wielką tajemnicą. Pozostaje nam tylko i aż wiara w jej niesamowitą moc.

Ks. Michał Staszak

Swoją Mszę świętą prymicyjną przeżyłem jako najważniejszy moment w moim życiu. Wiem, że będę do tej chwili wracał i będzie mnie to umacniać i podnosić na duchu w trudnych chwilach. Odczuwam przede wszystkim ogromną wdzięczność wobec Pana Boga, za Jego wielki, niezasłużony dar jakim jest kapłańskie powołanie. Sama Eucharystia była wyjątkowa, z piękną oprawą. Nie brakowało wzruszających i bardzo osobistych momentów. Na ile tylko mogłem, starałem się skupić na głębokim przeżyciu celebracji liturgicznej, uwielbieniu w tym Pana Boga. Bo przecież to On był w tym dniu najważniejszy i oby w każdym kolejnym również tak było.

Ks. Bogusław Wojnarowski

W te kilka dni po święceniach kapłańskich, trudno cokolwiek powiedzieć, a tym bardziej opisać… Radość i wdzięczność – to dwa uczucia, które najbardziej grają w moim sercu. Radość, bo czekałem na tę chwilę tak wiele lat, przygotowywałem się przez studia i praktyki. Radość, bo Chrystus stał mi się jeszcze bliższy. Radość, bo od kilku dniu jestem tak blisko Niego, że bliżej już się nie da. Wdzięczność dla Kościoła i ludzi, których spotkałem na drodze powołania i którzy obdarzali mnie swoją modlitwą. W dzień święceń kapłańskich i prymicji, również byli ze mną, nie tylko fizycznie, ale w łączności duchowej. Świadomość, że to dopiero początek mojej drogi kapłańskiej sprawia, że czuję się taki niegodny, a równocześnie powołany do tak wielkiej przygody z Chrystusem. Niech każdy dzień mojego życia będzie wielkim śpiewem radości i wdzięczności za wielkie dzieła, które Pan Bóg uczynił w moim życiu.

Ks. Tomasz Zalwowski

Wpływ na emocje towarzyszące podczas pierwszej sprawowanej przeze mnie Mszy prymicyjnej miała atmosfera poprzedzająca to wydarzenie. Kilka dni przed długo oczekiwaną uroczystością pojawił się pierwszy stres, który z każdym następnym dniem nieco ustępował i przeobrażał się w wewnętrzny pokój, owoc modlitwy wielu bliskich mi osób. W chwili przeistoczenia chleba i wina w Ciało i Krew Pańską towarzyszył mi wewnętrzny pokój. Z pewnością uroczystość prymicyjna do końca życia pozostanie w mojej pamięci. Szczególnie w pamięć zapadły mi słowa homilii, wygłoszone przez księdza rektora naszego Metropolitalnego Wyższego Seminarium Duchownego, w których podkreślił, że życie kapłana to nie tylko radość i wesele, ale również ofiara z siebie związana często z wyrzeczeniem, z bólem i cierpieniem dla większej chwały nieba.

2020-06-03 08:45

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Wybrani przez Chrystusa #5

[ TEMATY ]

powołanie

neoprezbiterzy

Karolina Krasowska

Ks. Paweł Mikołajczak pochodzi z parafii św. Józefa Oblubieńca NMP we Wschowie

Ks. Paweł Mikołajczak pochodzi z parafii św. Józefa Oblubieńca NMP we Wschowie

Dzisiaj kończymy cykl z naszymi neoprezbiterami. Przedstawiamy świadectwo kapłańskiej drogi ks. Pawła Mikołajczaka z parafii pw. św. Józefa Oblubieńca NMP we Wschowie.

ks. Paweł Mikołajczak: "Powołanie jest dla mnie odpowiedzią na Boże wezwanie, na Jego wolę w moim życiu. A głęboko wierzę w to, że to jest najlepszy plan na moje życie. Jest to pójście za tym, czego Bóg ode mnie chce, a zatem wierzę, że największym szczęściem jakie może mnie w życiu spotkać. Jest to bycie na swoim miejscu i bycie w pełni w tym co uważam, że będzie dla mnie szczęściem, bo jest to też nie tylko moja wola, ale i Boga. Mam też świadomość, że był taki moment w moim życiu, w którym Pan Bóg powiedział „Pójdź za Mną” i że jest to wypełnienie tego, co On chce. I to mi daje olbrzymią radość, poczucie bezpieczeństwa i spełnienia".

CZYTAJ DALEJ

Zmarł ks. Ryszard Głowacki, b. przełożony generalny chrystusowców

2020-09-22 09:24

[ TEMATY ]

zmarły

Marcin Boduszek

W Domu Zakonnym w Puszczykowie zmarł 21 września ks. Ryszard Głowacki, w latach 2013-2019 przełożony generalny Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej. Informacje dotyczące uroczystości pogrzebowych zostaną podane po ich ustaleniu.

"Z wielkim bólem przyjąłem wiadomość o śmierci ks. Ryszarda Głowackiego, byłego przełożonego generalnego Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej" - napisał przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski abp Stanisław Gądecki w kondolencjach po śmierci b. generała chrystusowców.

"Odszedł kapłan wybitnie zasłużony dla Kościoła w Polsce, zwłaszcza poprzez jego pracę dla Polonii zagranicznej" - podkreślił abp Gądecki.

Ks. Ryszard Głowacki TChr urodził się 11 kwietnia 1956 r. w Stargardzie Szczecińskim. Do Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej wstąpił 14 sierpnia 1975 r. Kanoniczny nowicjat rozpoczął 28 września 1975 r. Pierwszą profesję zakonną złożył 29 września 1976 r. w Kiekrzu, zaś wieczystą 29 kwietnia 1981 r. w Poznaniu. Święcenia kapłańskie przyjął 25 maja 1982 r. w archikatedrze poznańskiej z rąk abp. Emmanuele Clarizio.

Po przyjęciu święceń kapłańskich pracował jako wikariusz w parafii pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Goleniowie (1982-1983), w parafii pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Szczecinie (1983-1984). W 1984 r. został skierowany do pracy duszpasterskiej wśród Polaków w Republice Federalnej Niemiec.

Był duszpasterzem w: Kolonii, Essen, Brunszwiku. W latach 1990-2002 był przełożonym prowincji pw. św. Józefa obejmującej Niemcy, Holandię, Włochy i Węgry. W latach 2007-2013 wypełniał urząd radnego generalnego.

W lipcu 2013 r. został wybrany przełożonym generalnym Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej na 6-letnią kadencję. Po jej zakończeniu rezydował w domu zakonnym w Puszczykowie. W lipcu 2020 r. miał podjąć pracę duszpasterską w parafii pw. św. Józefa w Stargardzie, jednak choroba uniemożliwiła realizację tych zamierzeń.

Zmarł 21 września 2020 r. w domu zakonnym w Puszczykowie.

CZYTAJ DALEJ

Warszawa: w sobotę wyruszy pielgrzymka rowerowa 2020

2020-09-22 16:50

[ TEMATY ]

pielgrzymka

kolarstwo

Antranias/pixabay.com

Wciąż trwają zapisy na sobotnią pielgrzymkę rowerową „Dookoła Archidiecezji Warszawskiej”, która odbędzie się w najbliższą sobotę, 26 września. Celem inicjatywy jest wyrażenie podziękowania Bogu za ocalenie Warszawy i Polski w 1920 roku.

Pasjonaci kolarstwa rozpoczną swoją pielgrzymkę 26 września od Mszy świętej o 9.00 w kościele na Wrzecionie oraz w Warce. Następnie ruszą jedną z czterech proponowanych tras: Wrzeciono – Wilanów (ok. 20 km), Wrzeciono – Grodzisk Mazowiecki (ok. 110 km),Warka – Wilanów (ok. 60 km), Warka – Grodzisk Mazowiecki (ok. 120 km). Przemierzając w ten sposób teren niemal całej Archidiecezji Warszawskiej.

„W 2020 r. chcemy objechać na rowerach naszą warszawską archidiecezję, dziękując Bogu za ocalenie Warszawy i Polski w 1920 roku. Cztery grupy przejadą trasy liczące od 20 do 120 kilometrów tego samego dnia: 26 września 2020. Pielgrzymkę zaczniemy Mszami świętymi w dwóch lokalizacjach (kościół Niepokalanego Poczęcia NMP na Wrzecionie i kościół św. Mikołaja w Warce), a zakończymy grillem integracyjnym na mecie każdej z tras (parafia Opatrzności Bożej na Wilanowie i parafia Przemienienia Pańskiego w Grodzisku Mazowieckim)” – zapowiada ks. Grzegorz Pakowski.

Uczestnicy maratonu spodziewani są w Wilanowie koło godziny15.00, a do Grodziska Mazowieckiego przyjadą ok 18.00. Na zakończenie pielgrzymki odbędzie się grill integracyjny, podczas którego rowerzyści będą mogli porozmawiać o wrażeniach z pokonanej trasy. Każdy pielgrzym otrzyma pamiątkową bransoletkę przypominającą o intencji, w jakiej wszyscy jechali.

“Dwieście lat temu wynaleziono rower. Sto lat temu Polacy stanęli odważnie do walki z potężną armią bolszewicką. Cud nad Wisłą – nazwa bitwy warszawskiej 1920 r. pokazuje, że Pan Bóg czuwał nad naszym narodem. Chcemy Mu za to podziękować, korzystając z wynalazku sprzed 200 lat więc zapraszamy na pielgrzymkę rowerową!” – zachęcają organizatorzy rowerowej pielgrzymki z wydziału duszpasterstwa dzieci i młodzieży warszawskiej kurii.

Udział w pielgrzymce jest bezpłatny. Na każde miejsce startu i mety można dojechać pociągiem lub metrem.

Na pielgrzymkę można się zapisać za pośrednictwem strony internetowej:

https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLScAB4lL5ohO2YLJeYwhysYpCRIFD5Bwt1Mt9kwXNz5nT2rOIQ/viewform

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję