Reklama

Niedziela na Podbeskidziu

Koniec pięknego rozdziału

Z s. Ines Domszy, wieloletnią dyrektorką Szkoły Podstawowej i Liceum Ogólnokształcącego Zgromadzenia Córek Bożej Miłości im. Franciszki Lechner w Bielsku-Białej, rozmawia Mariusz Rzymek.

Niedziela bielsko-żywiecka 27/2020, str. IV

[ TEMATY ]

wywiad

szkoła

MR

S. dyrektor żegna się z Bielskiem-Białą

S. dyrektor żegna się z Bielskiem-Białą

Mariusz Rzymek: Od kiedy związała siostra swoje losy z bielską szkołą przy ulicy Broniewskiego?

S. dyrektor Ines Domszy: Od maja 2002 r. Trwała wtedy rekrutacja do liceum, którego zostałam dyrektorem. Kilka miesięcy później zaczęłam też pełnić obowiązki dyrektora gimnazjum. Edukację rozpoczęliśmy w budynku, który został zwrócony naszemu zgromadzeniu w 2001 r. Wtedy też wystartowało gimnazjum, a dwie pierwsze klasy liceum rok później.

Co robiła siostra zanim dostała przydział do Bielska-Białej?

Przez pięć lat pracowałam jako wychowawca w przedszkolu w Krakowie. W sumie w tym mieście spędziłam dziesięć lat. W tym czasie odbyłam formację zakonną oraz zakończyłam studia w tamtejszym Wyższym Instytucie Katechetycznym i w Wyższej Szkole Pedagogicznej.

Jakie cele przełożeni nakreślili przed siostrą, gdy chodzi o tę szkołę?

Pojechałam w nieznane jak Abraham, a wyzwanie było ogromne. Miałam za zadanie stworzyć szkołę katolicką od początku. Żeby to urzeczywistnić, musiałam nauczyć się prowadzenia dokumentacji, budowania relacji i kontaktów z innymi, zarządzania. Do tego byłam dość nieśmiałą osobą, co bardzo szybko wychwycili rodzice. Na jednym z zebrań jeden z nich zapytał, jak zakonnica o delikatnej strukturze psychologicznej poradzi sobie z takim wyzwaniem, jakim jest szkoła. Odpowiedziałam wtedy, że skoro znajdujemy się na terenie parafii Bożej Opatrzności, to z pewnością Boża Opatrzność poprowadzi moje decyzje i wszystko pójdzie dobrze. Trzeba tylko jej zaufać.

Start liceum to także czas kompletowania załogi. Według jakiego klucza dobierała siostra dyrektor kadrę nauczycielską?

Przez cały czas ją kompletowałam i nie brakowało przy tym różnych rotacji. Od początku byłam przekonana, że grono nauczycielskie jest fundamentem szkoły. Jeżeli to będzie grono ludzi wierzących, kompetentnych, potrafiących ze sobą współpracować i pozyskiwać do współpracy uczniów, to szkoła będzie się pięknie rozwijać. Niekiedy rotacje wywoływały niepokoje rodziców. Z czasem jednak chwalili oni te decyzje i przyznawali, że przyjęci nauczyciele są lepsi niż ich poprzednicy. Wszystkie ruchy kadrowe były przeze mnie poprzedzone modlitwą.

Jak siostrze udawało się pozyskiwać wartościowych nauczycieli?

Na początku robiłam to tylko na podstawie złożonych dokumentów. Z czasem, dzięki dobrym kontaktom z różnymi dyrektorami, dowiadywałam się, że taki a taki nauczyciel właśnie poszukuje etatu. Innym razem rozpuszczałam informacje o tym, że kogoś bym zatrudniła. Taką wiedzę mieli np. kapłani prowadzący różne wspólnoty. Bardzo byłam im wdzięczna za pomoc, bo dzięki nim pozyskiwałam osobę ukształtowaną duchowo. Raz złożyłam ofertę pracy mamie przy okazji rozmowy rekrutacyjnej jej dziecka. Ten Boży człowiek przemodlił ją i dołączył do naszej kadry. Jest z nami zresztą do dziś.

Czym wyróżnia się katolicka szkoła Córek Bożej Miłości na tle innych placówek?

Przede wszystkim rodzinną atmosferą. Ojciec Święty Jan Paweł II mówił, że każda szkoła powinna być poszerzonym domem rodzinnym i my próbujemy się do tego stosować. Nas wyróżnia troska o życie duchowe uczniów. Dlatego w poniedziałek i wtorek jest Msza św., sakrament pokuty, są trzydniowe rekolekcje, konkursy religijne, licealna wigilia na sali gimnastycznej oraz liczne spotkania z ciekawymi ludźmi, którzy dbają o wzrost swej wiary i mogą dać tego świadectwo.

Czy owocem takiej linii programowej szkoły są powołania kapłańskie i zakonne?

Jak najbardziej. Br. Ambroży w Tyńcu to pierwszy nasz absolwent, który zdecydował się na życie konsekrowane. Do klasztoru benedyktynów wstąpił zaraz po maturze w 2005 r. Pięć lat później miał śluby wieczyste, w których uczestniczyłam wraz z innymi jego nauczycielami. Oprócz niego z naszej szkolnej społeczności wyszło jeszcze czterech kapłanów, z których ostatnim jest ks. Kamil Piwowarczyk. Do tego mamy jedną siostrę zakonną.

Przed jakimi wyzwaniami stoi teraz szkoła?

Tym podstawowym wyzwaniem jest zachowanie jej katolickiego charakteru. Niestety, styl myślenia współczesnej młodzieży coraz częściej odbiega od tego, który jest bliski ludziom wierzącym. I z tym się musimy uporać. Na innym biegunie są wyzwania związane ze sprawami technicznymi. Od wewnątrz, czyli od piwnic, po strych i dach szkoła jest generalnie wyremontowana. Te wakacje będą pierwszymi od wielu lat, podczas których w budynku nie zostaną przeprowadzone żadne prace modernizacyjne, bo nie ma takiej potrzeby. Przed nami rysuje się za to konieczność wykonania elewacji. Pewna dokumentacja jest już sporządzona. Z racji tego, że mamy do czynienia z zabytkiem, być może udałoby się pozyskać na ten cel jakąś dotację. Sprawą wymagającą rozstrzygnięcia jest również kurcząca się przestrzeń lokalowa, która blokuje przyjęcie większej ilości uczniów. Nie jesteśmy w stanie ze względu na rygorystyczne przepisy zaadaptować pomieszczeń przyklasztornych. Za dużo by to kosztowało. Ostatecznych rozstrzygnięć: budować czy adaptować, a może wynajmować, jeszcze nie ma. Wciąż otwarta jest sprawa parkingu. Na zaproponowaną przez nas lokalizację przy ul. Broniewskiego nie zgodził się konserwator zabytków. Skoro parkingu nie może tam być, to myślimy, żeby ten teren zagospodarować na szkolny plac rekreacyjny. A co do samego parkingu, to liczymy, że dla naszych nauczycieli i rodziców oficjalnie otwarty zostanie parking przy miejskim stadionie. Wciąż o to zabiegamy.

Ile obecnie liczy szkolna społeczność?

Edukację w roku szkolnym 2019/2020 podjęło u nas 352 uczniów, w tym 154 licealistów. Kilka lat temu naszych podopiecznych było ponad 400, bo klasy mogły liczyć po 30 osób. Teraz ze względu na edukację wczesnoszkolną nie pozwalają na to przepisy.

Po 18 latach zwalnia siostra stanowisko dyrektora szkoły. Gdzie teraz siostrę będzie można spotkać?

Powracam do przedszkola. I to niedaleko, bo do Wilkowic. Będę tam wychowawcą i dyrektorem. Placówka jest niewielka, bo może przyjąć zaledwie 41 dzieci.

Kiedy dowiedziała się siostra o przeprowadzce?

Od ub. roku docierały do mnie sygnały, że będę zmieniona. Dlatego jak najwięcej spraw chciałam uporządkować. 18 lat w jednym miejscu to rzadkość w życiu siostry zakonnej. Oficjalną decyzję dostałam dzień przed Bożym Ciałem. Na moje miejsce przyjdzie wieloletnia katechetka s. Justyna Lampa z Krakowa.

2020-06-30 12:26

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Śląskie: Pożar poddasza przyklasztornej szkoły

2020-09-24 10:11

[ TEMATY ]

szkoła

pożar

Adobe Stock

Zdjęcie ilustracyjne

Zdjęcie ilustracyjne

Nikt nie ucierpiał w czwartkowym pożarze poddasza przyklasztornej Szkoły Podstawowej im. Edyty Stein w Lublińcu (Śląskie). Strażacy nadal walczą z ogniem – poinformował aspirant sztabowy Rafał Romanek z lublinieckiej straży pożarnej.

Ogień pojawił się po godz. 6.30 na poddaszu szkoły, będącej częścią kompleksu, obejmującego również kościół oblatów. Ze względu na wczesną porę w budynku nie było jeszcze dzieci, czwartkowe zajęcia jednak na pewno się nie odbędą.

Strażacy zdołali wynieść książki z biblioteki oraz sprzęt z pracowni komputerowej. Na miejsce akcji zadysponowano 3 drabiny oraz wysokociśnieniowy agregat gaśniczy.

Jak przekazał asp. Romanek, w budynku nie toczyły się żadne prace remontowe. Przyczyny pożaru określą biegli. Ocena skali zniszczeń i określenie, czy budynek będzie nadawał się do dalszego użytkowania, będą możliwe dopiero po ugaszeniu ognia. Wiadomo, że w wyniku działań gaśniczych ucierpiały sale lekcyjne na najwyższym piętrze. (PAP)

autorka: Anna Gumułka

lun/ jann/

CZYTAJ DALEJ

Wszystko było inne niż się spodziewałam. Renata Czerwicka o kulisach autobiografii ks. Pawlukiewicza

2020-09-24 07:22

[ TEMATY ]

ks. Piotr Pawlukiewicz

Renata Czerwicka /RTCK

Czwartek 24 września 2020 r. to data wyjątkowa. To właśnie dziś swoją premierę ma, stworzona tuż przed śmiercią ks. Piotra Pawlukiewicza - jedyna na świecie - autobiografia tego wielkiego kaznodziei pt. "Z braku rodzi się lepsze". Książka ma formę rozmowy. O historii, wierze, tajemnicach i nieznanych faktach z ks. Piotrem rozmawiała Renata Czerwicka, redaktor naczelna Wydawnictwa RTCK. W specjalnym wywiadzie dla „Niedzieli” p. Renata zdradza kulisy postawania wyczekiwanej autobiografii.

Damian Krawczykowski: Jak zaznacza Pani na początku książki – kilka lat musiało minąć, aby ks. Pawlukiewicz zgodził się na tę autobiograficzną rozmowę.. Co nareszcie przekonało ks. Piotra aby się przed Panią otworzyć?

Renata Czerwicka: Nie znam tego jednego konkretnego powodu i już się nie dowiem. Myślę, że ten temat pracował w księdzu Piotrze od dłuższego czasu. Może pogarszający się stan zdrowia dawał mu znaki, że warto w końcu się zdecydować… bo nie wiadomo, jak będzie? Na pewno duży wpływ miała płyta Krzyśka Antkowiaka z tekstami ks. Piotra, która miała wyjść razem z książką, a ksiądz Piotr bardzo czekał na tę płytę. A może uznał, że nie wytrzyma już dłużej moich namów i uległ (uśmiech) Znamy się od kilku lat i naprawdę się lubiliśmy.

Czy „wywiad-strumyk” jak nazwał Waszą książkę sam ks. Pawlukiewicz układał się wg Pani planu? Odpowiedzi, których udzielił ks. Piotr, były takie jakich Pani oczekiwała?

Wszystko podczas tego wywiadu było inne niż się spodziewałam. Wszystko. Ksiądz Piotr po pierwsze był w trudnej sytuacji zdrowotnej, poruszał się na wózku, wiele czynności sprawiało mu ból, co w oczywisty sposób odbiło się na rozmowie, podczas której musieliśmy robić liczne przerwy. Nie dało się też rozmawiać długo, rozłożyliśmy nasz wywiad na 5 dni. Rozmowa jednak ewoluowała i to widać w książce, że dość zachowawcze odpowiedzi na początku później stają się o wiele bardziej otwarte, dotykamy głębszych spraw, o których ks. Piotr mówi więcej. Bardzo mnie te pięć dni rozmów zaskoczyło swoją nieoczywistością, notatki przygotowywane przez kilka tygodni okazały się prawie bezużyteczne. To było spotkanie z człowiekiem, takim prawdziwym z krwi i kości, takim z wadami i zaletami, silnym i słabym... I z pewnością ta rozmowa zaskoczy czytelnika, który zna ks. Piotra głównie jako legendę i wspaniałego kaznodzieję.

Czuła Pani, że przy pracach nad książką ks. Piotr uchyla rąbka tajemnicy swojego życia? Z książki możemy dowiedzieć się dotąd nieznanych faktów o „legendzie polskiego kaznodziejstwa”?

„Uchyla” rąbka tajemnicy to dobre określenie, bo tylko czasami, jakby niechcący mówił więcej, niż tylko trochę. To nie przypadek, że ks. Piotr nie wypowiadał się wcześniej o sobie. Na początku rozmowy widać było, że to jest dla niego trudne i że nie jest do tego przyzwyczajony. Każdego dnia pytał mnie, czy to na pewno dobry pomysł, aby robić ten wywiad. Zastanawiał się, czy ludzi chcą go poznać takiego, jakim naprawdę jest, zamiast żyć jego legendą…Na końcu jednak przyznał, że był to dla niego rodzaj terapii, coś, co bardzo dużo mu dało.

Prawda jest taka, że najwięcej o księdzu Piotrze dowiemy się z książki „Z braku rodzi się lepsze…” czytając między wierszami, czytając sercem, z dużą wrażliwością. On był niezwykle wrażliwym i głębokim człowiekiem, choć z drugiej strony, tak bardzo zwyczajnym.

Co Panią najbardziej zaskoczyło w tym wywiadzie? Jakiś szczególny fragment, historia?

Wiedziałam, że muzyka jest dla niego ważna, ale nie wiedziałam, że aż tak. Duża część naszych rozmów łączyła się ze wspólnym słuchaniem jego ulubionych piosenek. Kiedy włączałam piosenki SBB albo Grechuty, całkiem się zmieniał. Dosłownie, fizycznie. Twarz mu promieniała, prostował się na kanapie, uśmiechał. Kiedy słuchał muzyki, zatapiał się w nią, jednoczył wręcz. Coś niezwykłego. Chyba nigdy nie spotkałam kogoś, kto tak przeżywałby muzykę… Jak o tym myślę teraz, to chyba jednak wizja powstania płyty muzycznej z jego tekstami była dla niego dużą motywacją do tego wywiadu. Nie zdążył posłuchać całej płyty Krzyśka „Zostanie mi muzyka…”, ale na pewno bardzo by się nią cieszył. Na pewno. Marzył, aby ktoś zrobił taką płytę. Sądzę, że bardzo warto sięgnąć po jego biografię właśnie razem z tą płytą, bo w jego tekstach i kompozycjach Krzyśka Antkowiaka można odnaleźć jeszcze więcej księdza Piotra.

A jaki był Ksiądz Piotr podczas tworzenia tej książki? Wiemy, że było to na niedługo przed śmiercią. Czy znane mu poczucie humoru nadal mu towarzyszyło? Widać było że jego wiara wraz z rozwojem choroby się zmienia? Pogłębia, pogarsza?

I znów nie mogę odpowiedzieć w prosty sposób. Myślę, że dla samego księdza Piotra jego stan ducha był zagadką i wyzwaniem. Relacja z Chrystusem i to jak ją przeżywał była dynamiczna, zmieniała się, tak o tym mówił, choć nie dosłownie. Jak sam przyznał, Parkinson nie przymnożył mu wiary, ale powiększył pole do przemyśleń. To co mnie zaskoczyło, to że ani razu nie próbował Boga nazwać prosto, opisać jednym zdaniem i zamknąć w krótkiej definicji. Uderzało to, jak bardzo zachwycał się Jego majestatem. W jednym miejscu powiedział:

„Teraz szykuję sprytny manewr. Jak już wrócę na ambonę, mam ochotę powiedzieć: Ludzie, Pan Bóg jest tak inny, tak fanta­stycznie przerastający nasze pojmowanie, że… nie ma o czym gadać. Co tu gadać…? Nie możemy ogarnąć rozumem ko­mórek nowotworowych, a Boga chcemy zrozumieć?!”

Poczucie humoru, z którym ksiądz Piotr jest tak bardzo kojarzony oczywiście się nie zmieniło, ale tym razem znacznie więcej było wzruszeń, poważnych min i wspólnego milczenia, niż śmiechu.

Moją rolą w tym wywiadzie, oprócz zadawania pytań i rozmowy w dużej mierze było także uszanowanie granic księdza Piotra. Tego o czym chciał mówić i o czym nie chciał. Wiele wątków nie dokończyliśmy, niektóre przerwaliśmy... Kiedy odszedł, nie wiedziałam, jak ogarnąć temat nad tekstem. Ale wyszło naturalnie… Co niedopowiedziane, zostało niedopowiedziane. I to dobrze, bo człowiek nie jest prostym zbiorem pytań i odpowiedzi, ale najbardziej skomplikowanym stworzeniem na ziemi. I zawsze jest i pozostaje jakąś tajemnicą… Ja osobiście czułam, że podczas tej rozmowy miejscami obcowałam z pewną mistyką, czymś, co mnie przerastało. Nigdy tej rozmowy nie zapomnę… Nigdy.

Na koniec krótko: Ks. Piotr Pawlukiewicz jest dla mnie….

Tajemnicą… Inspiracją.

Dziś tytuł książki „Z braku rodzi się lepsze…” nabiera zupełnie nowego wymiaru. W książce widać, że wszystko co najlepsze w życiu ks. Piotra, rodziło się z jakiejś słabości, jakiegoś braku… Dziś brak księdza Piotra. Co lepszego się tego urodzi?... Bardzo jestem ciekawa. A że tak będzie – nie mam wątpliwości.

_____________________________________________________

Ks. Pawlukiewicz /fragmenty z autobiografii:

Czy jest coś, co chciałby Ksiądz powiedzieć teraz ludziom, którzy będą czytać tę książkę?

(Zamyśla się..)

Chciałbym powiedzieć: Trzymajcie się swoich księży w para­fiach. Trzymajcie się tradycyjnego duszpasterstwa i uważajcie na takich księży, jak Pawlukiewicz. Bo tu łatwo o chęć błysku i popisu.

______________________

Przede wszystkim trzeba kochać. Kocham człowieka, jeśli za­leży mi na tym, żeby on poszedł do Nieba. Myślę sobie, że przed każdymi rekolekcjami ksiądz powinienem usiąść i skon­centrować się, czy chce, żeby te zakonnice czy ci księża, czy ci świeccy poszli do Nieba. Czy zależy mu na nich, czy na tym, żeby zabłysnąć.

Zachwycić ludzi można dość łatwo. Można skleić z Ewangelii jakiś tekścik całkiem tęgi intelektualnie, ale czy ja chcę, żeby ci moi słuchacze poszli do Nieba?

Ktoś przyjeżdża z głoszenia rekolekcji i mówi: „Ale miałem rekolekcje! Tysiące ludzi przychodziło”. Ale czy ty, brachu, chciałeś, żeby oni poszli do Nieba, czy tylko chciałeś ich przekonać o nieomylności Kościoła albo potrzebie głębokiej modlitwy? No właśnie. Nie szarżuj. Nie szarżuj, bo możesz zagubić główny cel nauczania, jakim jest doprowadzenie ludzi do bram Nieba.

_______________________________

Więcej o książce: Zobacz

RTCK

CZYTAJ DALEJ

Papież przyjął zrzeczenie się praw kardynała i urzędu przez prefekta kongregacji

2020-09-24 20:38

[ TEMATY ]

Watykan

Włodzimierz Rędzioch

Papież Franciszek przyjął w czwartek rezygnację kardynała Giovanniego Angelo Becciu z urzędu prefekta Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych oraz z praw związanych z godnością kardynała - podało watykańskie biuro prasowe. Powody tej decyzji nie są znane.

W krótkim komunikacie Watykan nie podał żadnej motywacji tego kroku.

W pierwszych komentarzach watykaniści oceniają, że jest to "grom z jasnego nieba". (PAP)

sw/ akl/

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję