Reklama

Franciszek

Najważniejsza i najtrudniejsza

33 to dla chrześcijanina liczba bliska i wyjątkowa, bo Pan Jezus żył na ziemi 33 lata. Tak się złożyło, że pierwsza po kilkunastu miesiącach pandemii zagraniczna pielgrzymka Franciszka była 33. podróżą zagraniczną obecnego następcy św. Piotra. Okazało się, że była wyjątkowa. Najtrudniejsza i najważniejsza – tak powszechnie ją oceniano.

O Iraku mówi się i pisze na świecie tylko w jednym kontekście: kiedy wybuchnie bomba na targu, spadnie rakieta na instalacje wojskowe czy zdarzy się inne nieszczęście. Tak jakby światowa opinia publiczna przyzwyczaiła się, że z tego regionu nic dobrego już nie przyjdzie. Do tego realnego ryzyka doszła kolejna fala zachorowań na COVID-19. Mimo zagrożenia Franciszek był bardzo zdeterminowany, żeby do Iraku jednak polecieć, choć wielu, i to do ostatniej chwili, odradzało podróż jako zbyt ryzykowną. – Nie mogę zawieść tych ludzi – powiedział papież i dodał, że to obowiązek wobec męczeństwa chrześcijan w Iraku i w całym regionie. 5 marca 2021 r. o godz. 7.35 naszego czasu Ojciec Święty wsiadł do samolotu i razem ze swoim otoczeniem oraz 74 dziennikarzami – wszyscy zostali wcześniej zaszczepieni – poleciał w 4,5-godzinną podróż do ziemi, w której są korzenie trzech największych monoteistycznych religii. Dodatkowo ziemi mocno zroszonej w ostatnich latach męczeńską krwią chrześcijan. Poleciał jako pielgrzym nadziei i pokoju.

Ziemia męczenników

Przed pielgrzymką zastanawiano się co jest jej głównym celem: wsparcie dla chrześcijan czy dialog międzyreligijny jako narzędzie światowego braterstwa. Obecni na tych terenach od prawie 2 tys. lat, czyli od samego początku, chrześcijanie – niektórzy do dziś mówiący tym samym dialektem aramejskim, co Pan Jezus – gorąco, i to od lat, oczekiwali następcy św. Piotra. W 2000 r., gdy było ich znacznie więcej, mieli nadzieję, że odwiedzi ich św. Jan Paweł II. Papież z Polski bardzo tego pragnął. Niestety, marzenia rozwiał iracki dyktator Saddam Husajn. Po 21 latach to marzenie się spełniło, choć sytuacja w Iraku i całym regionie jest dziś zupełnie inna niż przed dwiema dekadami. Przede wszystkim chrześcijan jest dziś znacznie mniej. Część uciekła przed trwającymi w tym czasie niepokojami, a część, szczególnie z północy, została wypędzona w latach 2014-17, kiedy terroryści z tzw. Państwa Islamskiego opanowali Równinę Niniwy i wypędzili wszystkich wyznawców Chrystusa. Nie można też pominąć tych, którzy stracili życie w zamachach terrorystycznych. Jeden z najtragiczniejszych miał miejsce w katedrze katolickiego Kościoła obrządku syryjskiego w Bagdadzie. Po standardowym powitaniu z władzami było to pierwsze miejsce, do którego udał się papież. Spotkał się tam z setką przedstawicieli duchowieństwa – pielgrzymka odbywała się w ścisłym rygorze sanitarnym i niewielu Irakijczyków mogło zobaczyć Franciszka „na żywo”. Co im powiedział papież? – Chciałbym powrócić teraz do naszych braci i sióstr, którzy zginęli w zamachu terrorystycznym w tej katedrze 10 lat temu i których proces beatyfikacyjny jest w toku. Ich śmierć przypomina nam dobitnie, że podżegania do wojny, postaw nienawiści, przemocy i rozlewu krwi nie da się pogodzić z nauczaniem religii – mówił Franciszek, wskazując drogę obecnym wyznawcom Chrystusa. Zachęcił, aby pamięć o ich ofierze była inspiracją dla wszystkich chrześcijan do „odnawiania naszej ufności w moc krzyża i jego zbawczego orędzia przebaczenia, pojednania i odrodzenia”.

Mądrość krzyża

Reklama

Pielgrzymka nie była łatwa nie tylko z powodu zagrożeń, ale także – i u papieża było to wyraźnie widoczne – z powodu świadomości małości słów ludzkich wobec cierpienia przeszłego i obecnego, którego doświadczają słuchacze. Cóż tu powiedzieć człowiekowi, który „nosi rany wojny i przemocy, rany widoczne i niewidoczne”, rany przeszłe oraz – niewykluczone i prawdopodobne – rany przyszłe. W takiej sytuacji można dać tylko Chrystusa, który „jest mocą i mądrością Bożą” – przypomniał Franciszek, cytując św. Pawła w pierwszych słowach homilii w Irbilu – która to moc objawia się przez „miłosierdzie i przebaczenie”.

Tylko Bóg może przynieść pokój

Zadanie jest, jak wspomniano, niełatwe. Ba, wielu może się zdawać, że po ludzku niemożliwe do osiągnięcia, że to coś w rodzaju „sprowadzenie nieba na ziemię”. Dlatego papież sporo mówił o cierpliwości. O potrzebie cierpliwego dialogu wspomniał w przemówieniu podczas spotkania z władzami Iraku i duchownymi w Bagdadzie. O cierpliwości, jako jednej z głównych cech miłości, która jest w istocie jedyną formą świadectwa chrześcijańskiego, mówił do katolików podczas Mszy św. w chaldejskiej katedrze św. Józefa w Bagdadzie w drugim dniu wizyty. W niedzielę, w dzień Zmartwychwstania Pana i trzeci dzień wizyty, mówił o tym najbardziej udręczonym wyznawcom Chrystusa z Równiny Niniwy, którzy najwięcej ucierpieli ze strony fundamentalistów z tzw. ISIS: – Droga do pełnego uzdrowienia może być jeszcze długa, ale proszę was, nie zniechęcajcie się. Konieczna jest umiejętność przebaczania, a jednocześnie odwaga do walki. Wiem, że jest to bardzo trudne. Wierzymy jednak, że Bóg może przynieść pokój na tę ziemię.

Budowanie sojuszu

Świat szczególnie uważnie przyglądał się drugiemu dniowi pielgrzymki, który był poświęcony głównie dialogowi międzyreligijnemu. Franciszek rozpoczął go od spotkania z ajatollahem Al-Sistanim w świętym mieście szyitów An-Nadżaf. Tym, czym dla chrześcijan jest Jerozolima, tym dla szyitów jest An-Nadżaf. Spotkanie odbyło się w cztery oczy, oczywiście nie licząc tłumaczy. Jego waga polegała na tym, że papież spotkał się z autorytetem wśród szyitów – drugiego wielkiego odłamu islamu po sunnitach. Powszechnie odczytywano to jako uzupełnienie tego, co przed dwoma laty zdarzyło się w Abu Zabi w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, gdzie Franciszek podpisał dokument o ludzkim braterstwie z autorytetem świata sunnickiego – wielkim imamem kairskiego Al-Azharu Ahmedem al-Tayyebem. Tym razem wspólnego dokumentu nie było. Obydwie strony wydały tylko lakoniczne komunikaty, ale na pewno nie było to „spotkanie przy kawie”. Jego znaczenie dla Iraku, regionu i świata odczujemy pewnie w przyszłości.

Reklama

Wszyscy oczekiwali także papieskich słów wypowiedzianych w Ur – miejscowości, z której wyruszył Abraham i do której odwołują się chrześcijanie, Żydzi oraz muzułmanie. „Wracamy do domu” – mówił Franciszek, jakby nawiązując do Ewangelii dnia w liturgii Kościoła – przypowieści o synu marnotrawnym. Papieskie przemówienie miało cechy budowania sojuszu, „dzwonów z minaretami” – jak się wyraził jeden z obserwatorów, ale nie sojuszu przeciw komuś, co papież jednoznacznie potępił, lecz sojuszu dla czegoś: dla świata bardziej sprawiedliwego, pełnego pokoju, dla świata idealnego. Franciszek nie ukrywał, że to zadanie niełatwe, że „droga jest wyboista”, ale wzorem jest właśnie Abraham, który potrafił mieć nadzieję wbrew wszelkiej nadziei. – W dziejach często dążyliśmy do celów nazbyt doczesnych i każdy z nas podążał na własną rękę, jednak z Bożą pomocą możemy zmienić się na lepsze. To my, dzisiejsza ludzkość, a przede wszystkim my, wyznawcy każdej religii, musimy przekształcić narzędzia nienawiści w narzędzia pokoju – zaznaczył Ojciec Święty. Charakterystyczny, choć mało uwzględniony w przekazach medialnych, był apel Franciszka o wspólny cel misyjny, a mianowicie: – My, potomkowie Abrahama i przedstawiciele różnych religii, czujemy, że mamy przede wszystkim następujące zadanie: dopomóc naszym braciom i siostrom, aby wznieśli spojrzenie i modlitwy ku Niebu.

W Iraku papież kilkakrotnie potępiał nadużywanie i instrumentalizację religii przez terrorystów, bo „religia ze swej natury ma służyć pokojowi i braterstwu”. Po raz kolejny twardo i zdecydowanie potępił również sprzedaż broni: – Niech będzie ograniczone jej rozprzestrzenianie tu i wszędzie! Niech skończą się partykularne interesy – owe zewnętrzne interesy, w których nikogo nie obchodzi ludność lokalna.

Warunki realizacji planu

Do realizacji planu przebaczenia, pojednania i wprowadzenia pokoju potrzeba autentycznej i głębokiej wiary oraz uznania „najgłębszej tożsamości, jaką posiadamy – tożsamości dzieci jedynego Boga i Stwórcy, a także modlitwy: „Spraw, byśmy zrozumieli, że tylko bezzwłoczne wprowadzenie w życie tego planu miłości pozwoli odbudować to miasto i ten kraj i uleczyć serca rozdarte bólem”. Inaczej się nie da.

2021-03-09 12:27

Ocena: +2 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Irak: papież otworzył w Bagdadzie Szkołę Sportu dla Pokoju

[ TEMATY ]

szkoła

Irak

Franciszek w Iraku

Vatican Media

W pierwszym dniu swego pobytu w Iraku 5 marca Franciszek przyjął w nuncjaturze apostolskiej w Bagdadzie przedstawicieli międzynarodowego programu wychowawczego Scholas Ocurrentes wraz z grupą zaangażowanych w niego młodych Irakijczyków.

Na zakończenie spotkania papież udzielił błogosławieństwa jego uczestnikom, co oznaczało także oficjalne rozpoczęcie działalności Szkoły Sportu dla Pokoju. Będzie ona działała w tym kraju przy poparciu miejscowego Ministerstwa Młodzieży i Sportu oraz Zawodowej Ligi Piłki Nożnej Hiszpanii i ma sprzyjać rozwojowi tego sportu na szczeblu podstawowym w Iraku.

CZYTAJ DALEJ

Papież: akceptujemy bolesną rzeczywistość, że nie wszyscy żyją na równi

2021-09-27 15:51

[ TEMATY ]

papież Franciszek

Grzegorz Gałązka

Franciszek wskazał, że dramatyczne doświadczanie pandemii jest doskonałą okazją do uświadomienia sobie, iż od dawna „akceptujemy bolesną rzeczywistość, że nie wszyscy ludzie żyją na równi, a ich zdrowie nie jest chronione w ten sam sposób”. Papież upomniał się o bezpłatną służbę zdrowia i przestrzegł przed podążaniem drogą odrzucenia, której najstraszniejszą formą jest aborcja i eutanazja.

Ojciec Święty przestrzegł, że nie wystarczy jedynie mówić o prawach wynikających z niezbywalnej godności człowieka, ale trzeba angażować się w przezwyciężanie istniejących nierówności. Mówił o tym w czasie audiencji dla uczestników sesji plenarnej Papieskiej Akademii Życia. Z powodu na ograniczenia sanitarne część z nich nie mogła przybyć do Rzymu i uczestniczyła w spotkaniu online. Nawiązując do tematu sesji „zdrowie publiczne w horyzoncie globalizacji” Papież podkreślił, że pandemia „dała usłyszeć krzyk ziemi i wołanie ubogich”, a my nie możemy na nie pozostać głusi. Wskazał, że „należy podjąć refleksję nad tym, co się wydarzyło, by dostrzec drogę ku przyszłości lepszej dla wszystkich”.

Podziel się cytatem

CZYTAJ DALEJ

Wyczekiwany obiekt otwarty

2021-09-28 15:16

[ TEMATY ]

Częstochowa

Carias Archidiecezji Częstochowskiej

prysznicownia

Beata Pieczykura/Niedziela

Pierwsza i jedyna w Częstochowie prysznicownia i przebieralnia dla osób ubogich i bezdomnych 28 września została otwarta i poświęcona z inicjatywy Caritas Archidiecezji Częstochowskiej.

– Łaźnia jest niezbędna. Umożliwia udzielenie podstawowej pomocy drugiemu człowiekowi, który przebywa w miejscach niemieszkalnych. Taką osobę będziemy mogli zabrać z ulicy i przyprowadzić do łaźni, wykąpać i przebrać. Warto wiedzieć, że tacy ludzie są często w złym stanie fizycznym, psychicznym i wizualnym. Stąd możemy ich skierować do placówek – powiedziała „Niedzieli” Monika Borkowska-Dłużniak, streetworker, czyli pedagog ulicy, kierownik prysznicowni i przebieralni dla osób ubogich i bezdomnych Caritas Archidiecezji Częstochowskiej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję