W kalendarzu pastoralnym znajdują się obok siebie dwie wyjątkowe daty: 24 marca (Narodowy Dzień Życia) i 25 marca (uroczystość Zwiastowania Pańskiego – Dzień Świętości Życia).
Narodowy Dzień Życia został ustanowiony przez Sejm RP jako czas „refleksji nad odpowiedzialnością władz państwowych, społecznych i opinii społecznej za ochronę i budowanie szacunku do życia ludzkiego, szczególnie ludzi najmniejszych, najsłabszych i zdanych na pomoc innych”. Ów dzień – według ustawodawcy – „winien stać się również (…) zachętą do wszelkich działań służących wsparciu i ochronie życia”.
Natomiast Dzień Świętości Życia jest odpowiedzią na słowa Jana Pawła II z encykliki Evangelium vitae i jego podstawowym celem jest „budzenie w sumieniach, w rodzinach, w Kościele i społeczeństwie świeckim wrażliwości na sens i wartość życia w każdym momencie (…). Należy zwłaszcza ukazywać, jak wielkim złem jest przerywanie ciąży i eutanazja”. Oba święta mają wspólną ideę i wspólny cel: nieustającą troskę o życie tych najbardziej bezbronnych – poczętych, ale jeszcze nienarodzonych, którym grozi zagłada.
Wspomniana troska wyraża się przede wszystkim w modlitwie, której szczególną formą jest dobrowolne podjęcie Adopcji Dziecka Poczętego, czyli zobowiązanie się do codziennego, przez okres 9 miesięcy, odmawiania specjalnej modlitwy i części Różańca. Podjęcie duchowej adopcji następuje przede wszystkim w Dniu Świętości Życia, jednakże jest ono możliwe również w każdy inny dzień. Natomiast wielkim wyrazem solidarności w kwestii ochrony rodziny i poczętego życia jest corocznie odbywający się Marsz dla Życia i Rodziny jako wyraz publicznego świadectwa o poparciu dla wartości życia ludzkiego od poczęcia oraz wartości rodziny, opartej na małżeństwie kobiety i mężczyzny – małżeństwie otwartym na przyjęcie i wychowanie dzieci.
Jeżeli jednak by się stało tak, że ludzie przestaną bronić tej idei i o niej mówić, to „kamienie wołać będą” (Łk 19, 40-41). W wielu miejscach już wołają. Bowiem od kilku lat powstają w naszych miastach Pomniki (Groby) Dziecka Nienarodzonego bądź Dziecka Utraconego. W Polsce jest już takich pomników ok. 110. Nie wiem, gdzie powstał pierwszy, ale w Łodzi jest nim z pewnością ten znajdujący się na cmentarzu rzymskokatolickim św. Józefa przy ul. Ogrodowej 39. Pomnik przedstawia Matkę Bożą, która na prawej ręce trzyma Dzieciątko Jezus, a lewą kieruje wzrok w dół, gdzie w lekko odwiniętym w górę skraju Jej szaty leży maleńka figurka dziecka, jakby osłanianego przed strasznym niebezpieczeństwem. Na granitowym cokole umieszczono słowa: „Maryja, Matka Życia”. A twórcami tegoż pomnika są łódzcy artyści rzeźbiarze – Krystyna i Bogusław Solscy. Inicjatorem powstania monumentu jest kierownik cmentarza Eugeniusz Betlej, którego do działania w tym zakresie zainspirowało poniżej opisane wydarzenie.
– Otóż pewnego dnia – opowiada pan Eugeniusz – do kancelarii cmentarza weszły dwie kobiety, z których jedna była bardzo zapłakana. Straciła dziecko w szpitalu. Poroniła. Stwierdziła, że nie wie, „gdzie TO poszło”, więc prosi o wskazanie takiego miejsca, by mogła chociaż zapalić światełko pamięci.
Reklama
Sprawy potoczyły się szybko. Plac ofiarowała kobieta mieszkająca w Paryżu. Za zgodą i przy udziale finansowym Kurii Metropolitalnej wybudowano grób piwnicę, uporządkowano otoczenie i usytuowano figurę Matki Bożej. Miejsce pochówku poświęcił abp Marek Jędraszewski. Do końca 2020 r. w grobie pochowano 34 dzieci, których imiona utrwalają tabliczki na bocznych ścianach cokołu.
– To bardzo wzruszające – dodaje pan Eugeniusz – że na grobie ciągle płoną światełka, są zmieniane kwiaty, a nawet leżą zabawki od dzieci, które tu przychodzą z opiekunami; była tu także grupa z panią katechetką.
Podobne miejsce powstaje na cmentarzu Wszystkich Świętych przy ul. Zakładowej 4. Niech „nieme kwilenie” dzieciątek z grobów pomników spowoduje, że wreszcie umilknie wulgarny uliczny wrzask przeciwko życiu.
Dzień Świętości Życia przypada w Uroczystość Zwiastowania Pańskiego, czyli 25 marca – dziewięć miesięcy przed Bożym Narodzeniem. Z uwagi na to, że żadna uroczystość nie może być obchodzona w Niedzielę Palmową, która w tym roku wypadała 25 marca, ani w Wielkim Tygodniu, ani też w Oktawie Wielkanocy, uroczystość Zwiastowania Pańskiego i tym samym Dzień Świętości życia są obchodzone 9 kwietnia.
W drogę z nami wyrusz, Panie, nam nie wolno w miejscu stać”. Słowa te – pewnie znane wielu oazowiczom czy uczestniczącym w pieszych pielgrzymkach – przypominają prawdę powtarzaną przez stulecia o potrzebie wyruszenia w drogę. Papież Franciszek mówił o zejściu z kanapy, rozumianej oczywiście dużo szerzej niż tylko domowy mebel. Jest w nas pokusa ułożenia sobie życia, spokojnego, wygodnego, bezpiecznego – po prostu po naszemu. Okazuje się, że tego rodzaju postawa ma się nijak do tego, czego oczekuje od nas Pan Bóg. Cisną mi się do głowy w tym momencie także słowa Pana Jezusa skierowane do św. Piotra: „Wypłyń na głębię”. Wyrusz w nieznane, po ludzku nie do zrealizowania. Ważnym elementem naszego kroczenia za Chrystusem jest nie tylko wiara, ale też zaufanie. Piotr – długo po wezwaniu Abrama – uwierzył i zaufał, i opuścił łódź, ale znając historię Starego Testamentu, wiedział, że tak trzeba. Również bohater dzisiejszego pierwszego czytania – Abram musiał się zmierzyć z wolą Bożą i propozycją „wyruszenia w nieznane”. Trwanie w swoim ułożonym świecie, choć na pozór spokojnym i uporządkowanym, może się okazać miejscem, gdzie Bóg pozbawia cię swojego błogosławieństwa. Przejawia się to czasem w stwierdzeniu, że wszystko idzie mi pod górkę. Błogosławieństwo zaś jest przypisane do wędrówki, do pielgrzymowania, do podążania za wolą Bożą. Ty sam stajesz się błogosławieństwem dla innych wtedy, kiedy idziesz za Chrystusem. Człowiek kroczący za Jezusem jest błogosławieństwem dla tych wszystkich, których spotka na drodze swej życiowej wędrówki. Jest to ważne, zwłaszcza dziś, kiedy już trwamy w okresie Wielkiego Postu. Jakim jestem znakiem dla innych? Czy pójście za Jezusem jest łatwe? Oczywiście, że nie. Trudy i przeciwności w głoszeniu Ewangelii są chlebem powszednim. Zapewne wie to każdy, kto podejmuje się tego zadania. Nasza decyzja o pójściu za Chrystusem jest Bożym wezwaniem i powołaniem jednocześnie. Nie wszyscy wyruszają w drogę, nie wszyscy wstają z kanapy swego wygodnego życia, nie wszyscy biorą udział w głoszeniu Dobrej Nowiny. I nie dlatego, że brakuje im daru łaski, która została dana wszystkim, ale po prostu są zwykłymi leniami, różnie tłumaczącymi swój brak zaangażowania. Jezus wyraźnie ukazuje nam drogę ku wieczności, rzuca światło na nasze życie i nieśmiertelność, bo to ona nadaje impuls naszemu zaangażowaniu. Twardo kroczę naprzód, stąpając po ziemi, oczy zaś mam skierowane ku niebu.
W nabożeństwie uczestniczyło ok 30 kapłanow pracujący w instytucjach diecezjalnych i parafiach, przedstawiciele Wyższego Seminarium Duchownego wraz z Rektorem, przełożonymi i klerykami, a także osoby życia konsekrowanego – siostry i bracia zakonni. Obecni byli również przedstawiciele władz państwowych i samorządowych oraz służb mundurowych – m.in. 21. Brygady Strzelców Podhalańskich, Wojsk Obrony Terytorialnej, policji, straży pożarnej, straży miejskiej, strzelców i harcerzy. Nie zabrakło także przedstawicieli służby zdrowia: lekarzy, pielęgniarek, ratowników medycznych, i wolontariuszy. W modlitwie wzięli udział przedstawiciele uczelni i środowisk akademickich, szkół wszystkich szczebli, w tym Szkoły Sióstr Prezentek i Liceum Ogólnokształcącego Sióstr Pijarek, a także reprezentanci „Solidarności”, bractw, stowarzyszeń, ruchów i grup duszpasterskich.
Zgromadzonych przywitał ks. dr Rafał Flak, Dyrektor Wydziału Duszpasterskiego Kurii Diecezjalnej w Rzeszowie. Następnie zebrani przeszli od krzyża – pomnika Ofiar Komunizmu na placu Śreniawitów przez ul. F. Szopena, al. Lubomirskich, ul. 3 Maja, ul. Sokoła do Bazyliki Ojców Bernardynów. Krzyż od pierwszej stacji nieśli przedstawiciele różnych zawodów, bractw, organizacji, ruchów i stowarzyszeń. Tegoroczne rozważania Drogi Krzyżowej przygotował ks. Jakub Oczkowicz, wicedyrektor Radia Via. W czasie tegorocznych rozważań Drogi Krzyżowej poszczególnym stacjom towarzyszyły wybrane fragmenty z Dziejów Apostolskich. Inspiracją stały się słowa o Szawle, który udał się do Damaszku, aby mógł uwięzić „zwolenników tej drogi” (por. Dz 9,2). To właśnie określenie pierwszych chrześcijan stało się kluczem do modlitwy i refleksji.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
