Jan Cidade opuścił dom rodzinny, czego nie zauważyli rodzice, gdy miał 8 lat. Stało się to wówczas, gdy w jego domu pojawił się jakiś pielgrzym wędrujący do Hiszpanii i poprosił o nocleg. Kiedy następnego dnia wędrowiec opuścił dom, zauważył chłopca, który postanowił towarzyszyć mu w drodze. Ten fakt bardzo mocno naznaczył życie przyszłego świętego. Wspólna wędrówka trwała 20 dni. Po trudnej i męczącej drodze chłopiec został w mieście Oropesa u Franciszka Mayorala, zarządcy owczarni pewnego hrabiego. Kiedy miał dwadzieścia kilka lat, opuścił dom opiekunów. Zaciągnął się do wojska. Po dwukrotnym ocaleniu życia powrócił do Oropesy. Gdy wybuchła wojna na wschodzie Europy ponownie zaciągnął się do wojska. Po wojnie odbył spowiedź generalną i udał się z pielgrzymką do Santiago de Compostela, do grobu św. Jakuba Apostoła. Ponaglany żarliwością o zbawienie duszy i pragnieniem poniesienia męczeńskiej śmierci udał się do Afryki. Po kilku latach wrócił z niej jednak do Hiszpanii i przez krótki czas pracował w Gibraltarze. Za zaoszczędzone pieniądze kupował pobożne książki i założył małą księgarnię, by je w ten sposób propagować. Stąd udał się do Grenady. Również tutaj założył księgarnię religijnych książek i obrazów.
Największy wpływ na Jana wywarło kazanie św. Jana z Ávili wygłoszone 20 stycznia 1538 r. w Grenadzie, podczas odpustu ku czci św. Sebastiana. Zaczął usługiwać biednym i nieszczęśliwym. Za użebrane pieniądze zakupił dom, w którym mógł postawić 47 łóżek. W ten sposób powstał szpital, w którym szczególną troską otaczał psychicznie chorych. Jan przejął się również losem kobiet upadłych. Odwiedzał je osobiście i błagał o zmianę życia. Zadbał też o uczciwe zabezpieczenie ich losu, by nie musiały utrzymywać się z nierządu. W celu posługi chorym i cierpiącym założył nową rodzinę zakonną – tak powstał zakon Braci Miłosierdzia (bonifratrzy). Założycielowi zakonu arcybiskup miejsca nadał przydomek „Boży”.
Benedykt XVI wymienia św. Jana Bożego w swojej encyklice Deus Caritas est (n. 40), wskazując na świętych, którzy w przykładny sposób wypełniali dzieło caritas. Ci święci „pozostają wybitnymi przykładami miłości społecznej dla wszystkich ludzi dobrej woli. (...) są prawdziwymi nosicielami światła w historii, gdyż są ludźmi wiary, nadziei i miłości”.
Św. Jan Boży, zakonnik ur. w Portugalii w 1495 r. zm. w Grenadzie 8 marca 1550 r.
Do wersji od lat istniejącej w naszej przestrzeni internetowej Niezbędnika Katolika, która każdego miesiąca inspiruje do modlitwy miliony katolików, dołączamy wersję papierową. Poręczny modlitewnik jest dostępny wraz z naszym Tygodnikiem Katolickim "Niedziela". Dostępna jest również wersja PDF naszego Niezbędnika!
Do incydentów antychrześcijańskich dochodzi w biały dzień, a sprawcy ponoszą minimalne kary lub w ogóle pozostają bezkarni. Atmosfera wrogości przekształca się w systematyczną przemoc. Chrześcijanie nie mogą czuć się bezpiecznie w Świętym Mieście Jerozolimie. Mówią o tym najnowsze dane Rossing Center for Education and Dialogue, które wskazują, że w 2025 roku doszło do 155 incydentów wymierzonych w wyznawców Chrystusa.
Ta międzyreligijna organizacja z siedzibą w Jerozolimie, działa na rzecz zwalczania uprzedzeń oraz promowania integracji w społeczeństwie przedstawicieli wszystkich religii zarówno w Izraelu, jak i w Palestynie. Ośrodek prowadzi m.in. kampanię edukacyjną „Poznaj swojego sąsiada” (Know Your Neighbor), która w języku hebrajskim, arabskim i angielskim, dostarcza rzetelnych informacji na temat praktyk religijnych i kulturowych społeczności żyjących w Ziemi Świętej.
„Należy pani do rodziny papieskiej” – powiedział mi kiedyś kard. Stanisław Dziwisz. Przyjęłam te słowa ze wzruszeniem, ale dopiero po latach zrozumiałam, jak wiele w nich było prawdy. Bo są takie rodziny, które najpierw poznaje się przez dokumenty, archiwa, świadectwa i żmudne badania, a potem odkrywa się, że weszły głęboko w serce. Tak właśnie było ze mną i z Wojtyłami.
Z Wojtyłami naprawdę związałam część życia. Najpierw była wieloletnia praca: biografia Emilii i Karola Wojtyłów, potem Edmunda, brata Papieża, godziny spędzone nad źródłami, rozmowy, porównywanie relacji, mozolne odtwarzanie losów ludzi, o których świat zwykle pamięta tylko dlatego, że wydali na świat świętego. Z czasem jednak przestała to być wyłącznie praca. Coraz mocniej czułam, że obcuję nie tylko z historią, ale z tajemnicą domu, z którego wyrósł człowiek zdolny poruszyć sumienie świata. Dlatego 18 maja nigdy nie jest dla mnie tylko rocznicą urodzin Jana Pawła II. Ten dzień zawsze prowadzi mnie do Wadowic. Do skromnego mieszkania. Do matki, która kochała małego Lolusia bez granic i powtarzała, że „to dziecko będzie kimś wielkim”. Do ojca, który więcej mówił klęcząc, niż inni potrafią powiedzieć słowami. Do starszego brata Edmunda, który poświęcił swe młode życie, gdy jako lekarz ofiarnie służył chorej (zaraził się od niej szkarlatyną). Im dłużej zajmuję się tą rodziną, tym mocniej widzę, że świętość Jana Pawła II nie zaczęła się ani w seminarium, ani na Stolicy Piotrowej. Zaczęła się w domu.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
