Już dawno temu uczeni, którzy zajmowali się Księgą Izajasza, zauważyli, że nie jest to dzieło jednolite, i wyróżnili w nim trzy zasadnicze części, które przypisali trzem różnym osobom (a nawet grupom osób), mieszczącym się jednak w nurcie jednej tradycji. Autorów owych części umownie określono jako Proto-Izajasza (Iz 1-39), Deutero-Izajasza (Iz 40-55) i Trito-Izajasza (Iz 56-66). Nie działali oni równocześnie, stąd ramy czasowe, które mają odbicie w Księdze Izajasza, można określić na wieki od VIII do nawet III przed Chr.

Właśnie z ostatniej części Księgi Izajasza pochodzi wezwanie: „Radujcie się wraz z Jerozolimą”, zaadresowane do wszystkich narodów. Jest to wręcz rewolucyjna nowość, jeśli chodzi o cały Stary Testament. Ten bowiem koncentrował się przede wszystkim na losach ludu wybranego – Izraela. To on był adresatem wszystkich Bożych obietnic. W tym wymiarze nie przewidywano żadnej świetlanej przyszłości dla innych narodów. Wręcz przeciwnie, w starszych księgach prorockich (także w I i II części Izajasza) inne narody były często przedstawiane jako obiekt karzącego sądu Boga, a w najlepszym przypadku – jako bezwolne narzędzia w Jego ręku. To, co pisze „Trzeci Izajasz”, oznacza skierowanie oferty zbawienia nie tylko do Izraela, ale także do narodów pogańskich. Nie oznacza to jednak usunięcia Izraela z historii zbawienia. Dla niego Bóg przygotował szczególną rolę, która została ukazana za pomocą metafory macierzyństwa. Jerozolima – Syjon, która uosabia tutaj cały wierny lud wybrany, staje się matką dla tych spośród innych narodów, którzy to Boże zaproszenie przyjmą.

Warto zresztą zauważyć, że obraz kobiety odniesiony do Jerozolimy jako reprezentantki Izraela jest jednym z najpiękniejszych, które można spotkać na kartach Biblii. Możemy tam dostrzec motyw zrodzenia (por. Iz 66, 7-8) i karmienia (por. Iz 66, 11) nowego potomstwa, czyli nowych wierzących w Boga. Nieco wcześniej (por. Iz 62, 3) Jerozolima porównana została do wspaniałej królewskiej ozdoby w ręku Boga, a jej ścisłą więź z Nim wyrażają słowa: „Pan ma w tobie upodobanie, a twoja kraina otrzyma męża” (62, 4) oraz: „twój Budowniczy ciebie poślubi” (62, 5). Do tego motywu nawiązuje autor Apokalipsy, ukazując zmierzającą ku zbawieniu wspólnotę Kościoła jako Oblubienicę Baranka (por. Ap 21-22).

Z jednej strony takie postrzeganie relacji człowieka do Boga na podobieństwo relacji małżeńskiej jest bardzo ważne, bo podkreśla, że istotą tej relacji jest miłość. Z drugiej – każdy grzech jawi się jako niewierność czy wręcz zdrada Boga. Jest to o tyle istotne, że bardzo często postrzegamy grzech jedynie w kategoriach złamanego przepisu. W ten sposób grzech traci swój dramatyzm, bo ulatuje gdzieś prawda, że jest to przede wszystkim zranienie Bożej miłości.