Wspomnienia ludzi, którzy prawie wszystkich znali, są poczytne, bo ujawniają świat ukryty albo mało odkrywalny. Tomasz Łubieński – prozaik, dramaturg, eseista, tłumacz, taternik i umiarkowany opozycjonista w PRL – ujawnia sprawy, które nagromadziły się w czasie dziesięcioleci jego życia i aktywności w różnych środowiskach. Najbardziej znany z książek: M jak Mickiewicz, w której pokazuje, jak chłopiec z Nowogródka stał się wielkim Adamem Mickiewiczem, pochowanym w krypcie wawelskiej obok królów i bohaterów, oraz Bić się czy nie bić, w której przygląda się polskim powstaniom. Pisze żywo i żwawo, choć także się żegna, życząc, żeby wróciły pory roku – żeby zima była krótka, acz śnieżna i mroźna, a lato urodzajne. A pory życia: dzieciństwo – szczęśliwe, młodość – górna, dojrzałość – owocna, starość – łagodna.