Kapłan jest potrzebny

W 106. rocznicę pierwszych objawień fatimskich, 13 maja w kościele parafialnym Najświętszego Serca Pana Jezusa w Stadnikach, ordynariusz diecezji sosnowieckiej, bp Grzegorz Kaszak, udzielił święceń kapłańskich i diakonatu alumnom Wyższego Seminarium Misyjnego Księży Sercanów w Stadnikach k. Krakowa.

Powołanie

Święcenia kapłańskie przyjęli diakoni, sercanie: Adam Maj, Karol Szlezinger oraz Paweł Szlezinger. Natomiast na diakonów zostali wyświęceni alumni: Jacek Kowal, Aliaksandr Piatlitski, Szymon Szubarczyk, Krzysztof Witek, Mateusz Zawiłowicz.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Reklama

Podczas liturgii, zwracając się do kandydatów do święceń diakonatu, bp Grzegorz przypomniał, że pierwsi diakoni Kościoła ustanowieni zostali do pełnienia dzieł miłosierdzia. Wydawałoby się zatem, że powinni być to ludzie o zdolnościach organizacyjnych, menedżerskich, którzy będą w stanie w kompetentny sposób zarządzać powierzonymi sobie dobrami. „A tymczasem Apostołowie proszą całą wspólnotę, aby znaleźli mężczyzn i tylko mężczyzn... Mało tego, mają patrzeć na tych, którzy posiadają Ducha i mądrość. To co powiedział już po wiekach nieodżałowany papież Benedykt XVI: «księża nie mają być menedżerami, ale mają być mężami modlitwy, mają posiadać Ducha»”. W niedalekiej przyszłości okazało się, że Apostołowie mieli rację, bowiem diakoni nie tylko pełnili dzieła miłosierdzia, „ale bardzo szybko musieli stanąć, oko w oko, do rozprawy i dysputy z tymi, którzy odrzucali Jezusa Chrystusa. Tak było w przypadku św. Szczepana”.

Misja

Jednocześnie, przywołując dialog Jezusa ze św. Siostrą Faustyną, bp Grzegorz przypomniał, że obecność Ducha Bożego jest trwałą obecnością w tych, którzy żyją w łasce uświęcającej. Jego przebywanie w człowieku może czasami nie być odczuwalne, ale Jego obecności nie należy łączyć z uczuciami, które przecież tak łatwo ulegają zmianie. Tylko grzech ciężki „wyrzuca” Ducha Świętego z duszy człowieka. W przeciwnym wypadku Duch Święty ze swoją mocą towarzyszy tym, którzy zostali powołani do wypełnienia konkretnej misji w Kościele.

W odniesieniu do sakramentu święceń kapłańskich bp Grzegorz przywołał obraz pasterskiej troski Jezusa Chrystusa, który obchodząc wioski i miasta, potrafił zauważyć każdego człowieka – niezależnie od tego, kim był i co mówili o nim inni ludzie. – On bardzo dobrze wie, ile jest nieszczęścia, biedy, ile pogmatwanych ścieżek naszego ziemskiego bytowania. To, co robił, wynikało z troski, z miłości, z pragnienia dobra – zaznaczył bp Kaszak i przypomniał: – Jezus mówił: «Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście Pana żniwa, aby wyprawił robotników na żniwo swoje». Biskup dodał, że w ten sposób Jezus jasno powiedział: «ksiądz jest potrzebny». I zaznaczył: – Właśnie wtedy, gdy była bieda, nędza, różnego rodzaju nieszczęścia, Pan Jezus wskazał lekarstwo. Ja się o nich zatroszczę z waszą pomocą. Kapłan dzisiaj jest potrzebny. Nie można zniechęcić się tym, że kapłanów jest mało, że sytuacja jest trudna, że świat jest taki wrogi. [Kapłaństwo] nie jest mądrością, która pochodzi od człowieka. I choć w różnych zakątkach świata, ze względu na trudną sytuację Kościoła, podnoszą się głosy, że to bez sensu, my nie możemy tak powiedzieć, bo Jezus właśnie wtedy, kazał nam modlić się o powołania.

Zaproszenie

Wyższe Seminarium Misyjne Księży Sercanów w Stadnikach zaprasza kandydatów, którzy chcą rozeznać swoją drogę powołania zakonnego i kapłańskiego. Więcej informacji można uzyskać pod nr tel.: 510 975 709.

Urodził się około 349 r. w Antiochii w Syrii (dzisiaj Antakya na południu Turcji), tam też podejmował posługę kapłańską przez około 11 lat, aż do 397 r., gdy został mianowany biskupem Konstantynopola. W stolicy cesarstwa pełnił posługę biskupią do czasu dwóch wygnań, które nastąpiły krótko po sobie - między 403 a 407 r. Dzisiaj ograniczymy się do spojrzenia na lata antiocheńskie Chryzostoma. W młodym wieku stracił ojca i żył z matką Antuzą, która przekazała mu niezwykłą wrażliwość ludzką oraz głęboką wiarę chrześcijańską. Odbył niższe oraz wyższe studia, uwieńczone kursami filozofii oraz retoryki. Jako mistrza miał Libaniusza, poganina, najsłynniejszego retora tego czasu. W jego szkole Jan stał się wielkim mówcą późnej starożytności greckiej. Ochrzczony w 368 r. i przygotowany do życia kościelnego przez biskupa Melecjusza, przez niego też został ustanowiony lektorem w 371 r. Ten fakt oznaczał oficjalne przystąpienie Chryzostoma do kursu eklezjalnego. Uczęszczał w latach 367-372 do swego rodzaju seminarium w Antiochii, razem z grupą młodych. Niektórzy z nich zostali później biskupami, pod kierownictwem słynnego egzegety Diodora z Tarsu, który wprowadzał Jana w egzegezę historyczno-literacką, charakterystyczną dla tradycji antiocheńskiej. Później udał się wraz z eremitami na pobliską górę Sylpio. Przebywał tam przez kolejne dwa lata, przeżyte samotnie w grocie pod przewodnictwem pewnego „starszego”. W tym okresie poświęcił się całkowicie medytacji „praw Chrystusa”, Ewangelii, a zwłaszcza Listów św. Pawła. Gdy zachorował, nie mógł się leczyć sam i musiał powrócić do wspólnoty chrześcijańskiej w Antiochii (por. Palladiusz, „Życie”, 5). Pan - wyjaśnia jego biograf - interweniował przez chorobę we właściwym momencie, aby pozwolić Janowi iść za swoim prawdziwym powołaniem. W rzeczywistości, napisze on sam, postawiony wobec alternatywy wyboru między trudnościami rządzenia Kościołem a spokojem życia monastycznego, tysiąckroć wolałby służbę duszpasterską (por. „O kapłaństwie”, 6, 7), gdyż do tego właśnie Chryzostom czuł się powołany. I tutaj nastąpił decydujący przełom w historii jego powołania: został pasterzem dusz w pełnym wymiarze! Zażyłość ze Słowem Bożym, pielęgnowana podczas lat życia eremickiego, spowodowała dojrzewanie w nim silnej konieczności przepowiadania Ewangelii, dawania innym tego, co sam otrzymał podczas lat medytacji. Ideał misyjny ukierunkował go, płonącą duszę, na troskę pasterską. Między 378 a 379 r. powrócił do miasta. Został diakonem w 381 r., zaś kapłanem - w 386 r.; stał się słynnym mówcą w kościołach swego miasta. Wygłaszał homilie przeciwko arianom, następnie homilie na wspomnienie męczenników antiocheńskich oraz na najważniejsze święta liturgiczne. Mamy tutaj do czynienia z wielkim nauczaniem wiary w Chrystusa, również w świetle Jego świętych. Rok 387 był „rokiem heroicznym” dla Jana, czasem tzw. przewracania posągów. Lud obalił posągi cesarza, na znak protestu przeciwko podwyższeniu podatków. W owych dniach Wielkiego Postu, jak i wielkiej goryczy z powodu ogromnych kar ze strony cesarza, wygłosił on 22 gorące „Homilie o posągach”, ukierunkowane na pokutę i nawrócenie. Potem przyszedł okres spokojnej pracy pasterskiej (387-397). Chryzostom należy do Ojców najbardziej twórczych: dotarło do nas jego 17 traktatów, ponad 700 autentycznych homilii, komentarze do Ewangelii Mateusza i Listów Pawłowych (Listy do Rzymian, Koryntian, Efezjan i Hebrajczyków) oraz 241 listów. Nie uprawiał teologii spekulatywnej, ale przekazywał tradycyjną i pewną naukę Kościoła w czasach sporów teologicznych, spowodowanych przede wszystkim przez arianizm, czyli zaprzeczenie boskości Chrystusa. Jest też ważnym świadkiem rozwoju dogmatycznego, osiągniętego przez Kościół w IV-V wieku. Jego teologia jest wyłącznie duszpasterska, towarzyszy jej nieustanna troska o współbrzmienie między myśleniem wyrażonym słowami a przeżyciem egzystencjalnym. Jest to przewodnia myśl wspaniałych katechez, przez które przygotowywał katechumenów na przyjęcie chrztu. Tuż przed śmiercią napisał, że wartość człowieka leży w „dokładnym poznaniu prawdziwej doktryny oraz w uczciwości życia” („List z wygnania”). Te sprawy, poznanie prawdy i uczciwość życia, muszą iść razem: poznanie musi się przekładać na życie. Każda jego mowa była zawsze ukierunkowana na rozwijanie w wierzących wysiłku umysłowego, autentycznego myślenia, celem zrozumienia i wprowadzenia w praktykę wymagań moralnych i duchowych wiary. Jan Chryzostom troszczył się, aby służyć swoimi pismami integralnemu rozwojowi osoby, w wymiarach fizycznym, intelektualnym i religijnym. Różne fazy wzrostu są porównane do licznych mórz ogromnego oceanu: „Pierwszym z tych mórz jest dzieciństwo” (Homilia 81, 5 o Ewangelii Mateusza). Rzeczywiście, „właśnie w tym pierwszym okresie objawiają się skłonności do wad albo do cnoty”. Dlatego też prawo Boże powinno być już od początku wyciśnięte na duszy, „jak na woskowej tabliczce” (Homilia 3, 1 do Ewangelii Jana): w istocie jest to wiek najważniejszy. Musimy brać pod uwagę, jak ważne jest, aby w tym pierwszym etapie życia człowiek posiadł naprawdę te wielkie ukierunkowania, które dają właściwą perspektywę życiu. Dlatego też Chryzostom zaleca: „Już od najwcześniejszego wieku uzbrajajcie dzieci bronią duchową i uczcie je czynić ręką znak krzyża na czole” (Homilia 12, 7 do Pierwszego Listu do Koryntian). Później przychodzi okres dziecięcy oraz młodość: „Po okresie niemowlęcym przychodzi morze okresu dziecięcego, gdzie wieją gwałtowne wichury (…), rośnie w nas bowiem pożądliwość…” (Homilia 81, 5 do Ewangelii Mateusza). Potem jest narzeczeństwo i małżeństwo: „Po młodości przychodzi wiek dojrzały, związany z obowiązkami rodzinnymi: jest to czas szukania współmałżonka” (tamże). Przypomina on cele małżeństwa, ubogacając je - z odniesieniem do cnoty łagodności - bogatą gamą relacji osobowych. Dobrze przygotowani małżonkowie zagradzają w ten sposób drogę rozwodowi: wszystko dzieje się z radością i można wychowywać dzieci w cnocie. Gdy rodzi się pierwsze dziecko, jest ono „jak most; tych troje staje się jednym ciałem, gdyż dziecko łączy obie części” (Homilia 12, 5 do Listu do Kolosan); tych troje stanowi „jedną rodzinę, mały Kościół” (Homilia 20, 6 do Listu do Efezjan). Przepowiadanie Chryzostoma dokonywało się zazwyczaj podczas liturgii, w „miejscu”, w którym wspólnota buduje się Słowem i Eucharystią. Tutaj zgromadzona wspólnota wyraża jeden Kościół (Homilia 8, 7 do Listu do Rzymian), to samo słowo jest skierowane w każdym miejscu do wszystkich (Homilia 24, 2 do Pierwszego Listu do Koryntian), zaś komunia Eucharystyczna staje się skutecznym znakiem jedności (Homilia 32, 7 do Ewangelii Mateusza). Jego plan duszpasterski był włączony w życie Kościoła, w którym wierni świeccy przez fakt chrztu podejmują zadania kapłańskie, królewskie i prorockie. Do wierzącego laika mówi: „Również ciebie chrzest czyni królem, kapłanem i prorokiem” (Homilia 3, 5 do Drugiego Listu do Koryntian). Stąd też rodzi się fundamentalny obowiązek misyjny, gdyż każdy w jakiejś mierze jest odpowiedzialny za zbawienie innych: „Jest to zasada naszego życia społecznego (…) żeby nie interesować się tylko sobą” (Homilia 9, 2 do Księgi Rodzaju). Wszystko dokonuje się między dwoma biegunami, wielkim Kościołem oraz „małym Kościołem” - rodziną - we wzajemnych relacjach. Jak możecie zauważyć, Drodzy Bracia i Siostry, ta lekcja Chryzostoma o autentycznej obecności chrześcijańskiej wiernych świeckich w rodzinie oraz w społeczności pozostaje również dziś jak najbardziej aktualna. Módlmy się do Pana, aby uczynił nas wrażliwymi na nauczanie tego wielkiego Nauczyciela Wiary.