Stowarzyszenie Przyjaciół Placówki Opiekuńczo-Wychowawczej i Dom Dziecka zorganizowały kolejny raz akcję biegania nad Jeziorem Tarnobrzeskim, aby pomóc w zbiórce pieniędzy na rehabilitację dla Marysi. W akcji chodziło o pokonanie jak największej liczby kilometrów, które bezpośrednio przełożą się na zgromadzoną sumę, przewidzianą na zakup wózka i chodzika rehabilitacyjnego dla dziewczynki. Biegać, chodzić można było od 29 maja do 2 czerwca.
– Jest świetnie! Jest bardzo dużo ludzi, pogoda dopisuje, podobnie jak humory. To co stawiamy w tej akcji, czyli gorące serca i życzliwość, jak najbardziej się sprawdza. Są biegacze robiący długie dystanse, ale to dla wytrawnych sportowców, inni sobie truchtają, chodzą. Wystarczy pokonanie już 1 km lub znacznie więcej, w zależności od sił, kondycji i zdrowia. A wszystko dla 4-letniej Marysi, chorującej na SMA. Znalazła się w projekcie, dzięki temu otrzymała szczepionkę, ale wymaga stałej rehabilitacji i odpowiedniego sprzętu – mówił Robert Chmiel, dyrektor Domu Dziecka w Tarnobrzegu. Wśród uczestników byli ludzie w różnym wieku. Osoby indywidualne, grupy zorganizowane, np. reprezentujące przedstawicieli konkretnych zawodów jak „Zabiegani Księgowi”, korporacji czy służb mundurowych. Do akcji włączyły się bardzo chętnie dzieci i młodzież, m.in. zawodnicy Klubu Sportowego „Harpagan” Tarnobrzeg, którzy bieganie mają we krwi.
Zagraniczna praktyka to droga do sukcesu
i spełnienie marzeń
Uczniowie z Zespołu Szkół nr 1 im. ks. kard. Stefana Wyszyńskiego w Tarnobrzegu wraz z opiekunami Katarzyną Grębowiec i Ewą Zwierzyńską odbyli dwutygodniowe praktyki w Salonikach w północnej Grecji.
Były one realizowane w ramach Programu Erasmus+ i Europejskiego Korpusu Solidarności. W projekcie wzięło udział 23 uczniów z klas technikum i szkoły branżowej I stopnia. Wyjazd poprzedziły kompleksowe przygotowania: kurs języka angielskiego, warsztaty pedagogiczno--kulturowe, dzięki którym uczestnicy mogli poznać kulturę, jak również zasady savoir-vivre obowiązujące w Grecji.
Benedykt ze swoim nauczycielem Andrzejem Świeradem
Wśród świętych, których w lipcu przypomina Kościół, są dwaj przyjaciele – święci pustelnicy Andrzej Świerad i Benedykt. Ich wspomnienie przypada 13 lipca. Choć żyli w czasach, kiedy na ziemiach polskich chrześcijaństwo dopiero się kształtowało i byli jednymi z pierwszych Polaków wyniesionych do chwały ołtarzy (1083 r.), ich życie może stanowić dla nas, żyjących na początku trzeciego tysiąclecia, drogowskaz na drodze do świętości. Swoje życie związali z benedyktynami.
Św. Andrzej Świerad urodził się w rodzinie rolniczej najprawdopodobniej w Małopolsce. Wzrastał w środowisku od dawna chrześcijańskim. Przez wiele lat żył w pustelni pod skałą w Tropiu niedaleko Czchowa. Miejsce to znane jest dziś jako Brama Sądecczyzny. Jan Długosz zapisał, że tu „wyróżniał się przykładnym życiem i obyczajami”– jak podaje strona internetowa sanktuarium Świętych Pustelników w Tropiu, gdzie ich kult jest wciąż żywy. Św. Andrzej w ostatnich latach X wieku wstąpił do benedyktynów – klasztoru św. Hipolita na górze Zobor k. Nitry. To właśnie tam przyjął imię Andrzej. Po ukończeniu 40 lat mógł powrócić do życia pustelniczego, które wpisane jest również w duchowość benedyktyńską, do samotności, stwarzającej miejsce do głębszego spotkania z Bogiem. Towarzyszył mu zmieniający się co kilka lat uczeń. Całym swoim życiem dążył do wyłącznej przynależności do Boga. Jako że jednym ze sposobów służby Bożej benedyktynów jest praca, która jest źródłem utrzymania klasztoru, oraz przybliża do Boga i drugiego człowieka, św. Andrzej również oddawał się ciężkiej pracy – zajmował się karczowaniem lasu. Choć wymagało to od niego wiele trudu, nie zaniedbywał pokutnych praktyk. Noc poświęcał na modlitwę. Trzy razy w tygodniu pościł (w poniedziałki, środy i piątki), a podczas Wielkiego Postu – za wyjątkiem sobót i niedziel – jego dziennym pokarmem był jeden orzech włoski. Spośród innych umartwień ciała (żył przecież w średniowieczu, które ciało traktowało jako źródło wszelkiego zła) wymienić jeszcze tu trzeba, że Andrzej opasał się mosiężnym łańcuchem, który – jak mówią podania o jego życiu – z czasem obrósł skórą. W to miejsce wdało się zakażenie, co było przyczyną jego śmierci ok. 1030 r. Zasłynął jako apostoł i patron nawracających się grzeszników.
13 lipca przypada 109. rocznica trzeciego objawienia fatimskiego. Z tej okazji przypominamy związki z Polską jednej z wizjonerek – s. Łucji dos Santos.
Łucja miała świadomość tego, że Polska jest krajem, w którym Matka Boża jest szczególnie czczona i gdzie wielką maryjną pobożnością odznaczali się m.in. kard. Hlond, kard. Wyszyński, a przede wszystkim Jan Paweł II. Z Papieżem Polakiem łączyła ją wyjątkowa duchowa przyjaźń. Kilka razy się spotkali. Poza tym wiedziała, że Polacy są narodem powierzonym szczególnej opiece Niepokalanej, co dokonało się zwłaszcza 8 września 1946 r. pod przewodnictwem kard. Hlonda na Jasnej Górze. „O Polakach zawsze mówiła z wielką miłością i szacunkiem. Miała do nich swoistą słabość: kochała polskich karmelitów, otaczała wielkim szacunkiem Kustosza Sanktuarium Fatimskiego w Zakopanem” – czytamy na stronie sekretariatfatimski.pl.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
