Reklama

Niedziela w Warszawie

Wspólnota rodzin

Parafia św. Jozafata to bardziej kameralna wspólnota niż wielki ośrodek duszpasterski. Coraz większą rolę odgrywają w niej rodziny, której duszpasterstwo powstało jako owoc Synodu o synodalności.

Niedziela warszawska 45/2023, str. V

[ TEMATY ]

Warszawa

Archiwum WR

Kościół św. Jozafata przy ul. Jerzego Waldorffa 1

Kościół św. Jozafata przy ul. Jerzego Waldorffa 1

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Parafia została erygowana 5 kwietnia 1922 r. przez kard. Aleksandra Kakowskiego. Jej patronem jest św. Jozafat Kuncewicz, który urodził się około 1580 r. we Włodzimierzu Wołyńskim w prawosławnej rodzinie mieszczańskiej. Świadectwo o św. Jozafacie dał papież Pius XI w swojej encyklice z 1923 r., pisząc tak: „Nikt chyba nie wsławił bardziej imienia Słowian wschodnich, nikt bardziej nie przyczynił się do zbawienia tych ludów, jak właśnie ów pasterz i apostoł, zwłaszcza gdy swą krew przelał za jedność świętego Kościoła”. Natomiast św. Jan Paweł II nazwał św. Jozafata Kuncewicza „apostołem pojednania”.

Duszpasterstwo rodzin

Święty Jan Paweł II podkreślał, że „poprzez rodzinę toczą się dzieje człowieka, dzieje zbawienia ludzkości”. W kontekście zwołanego przez papieża Franciszka Synodu o synodalności w parafii św. Jozafata zrodziła się idea powołania duszpasterstwa rodzin.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

– Zaczynaliśmy od dwóch małżeństw, obecnie jest pięć rodzin i zgłaszają się kolejne – mówi Mateusz Małkowski, uczestnik wspólnoty.

Rodziny gromadzą się na pogłębionych katechezach teologicznych i filozoficznych rozważaniach w 3. niedzielę miesiąca. W tym czasie dzielą się również swoimi przeżyciami i doświadczeniami oraz powierzają swoje sprawy Panu Bogu.

Reklama

W planach wspólnoty jest również zaangażowanie w te działania najmłodszego pokolenia. – Przygotowaniem naszych rozważań zajmuje się ksiądz proboszcz. Wpierw jednak konsultuje z nami, o czym chcielibyśmy porozmawiać – mówi Małkowski.

Członkowie wspólnoty doskonale zdają sobie sprawę z tego, że rodzina jest przyszłością Kościoła i świata.

Duszpasterstwo parafialne

Na terenie parafii nie ma żadnej szkoły podstawowej, jednak jest duże liceum ogólnokształcące, w którym uczy religii dwoje katechetów. W ramach dzieła duszpastersko-katechetycznego księża głoszą kazania oraz organizują rekolekcje adwentowe i wielkopostne. Prowadzą także roczne przygotowanie do I Komunii św. dla dzieci i dla rodziców oraz dwuletnie przygotowanie do bierzmowania.

W grupach parafialnych odbywa się także regularna formacja dorosłych. – Działają u nas dwa kółka różańcowe, Legion Maryi, Wspólnota Krwi Chrystusa czy grupy rodzin – mówi ks. prał. dr Andrzej Kowalski, proboszcz parafii.

Od kilku lat w każdą pierwszą niedzielę miesiąca ksiądz proboszcz wygłasza też w kościele konferencje dostępne dla wszystkich chętnych. Tematyka ostatniego cyklu oparta była na encyklice Jana Pawła II „Mężczyzną i niewiastą stworzył ich”.

Parafia sprawuje także katolicką posługę pogrzebową na Cmentarzu Wojskowym, który jest cmentarzem komunalnym.

Poza tym opieką sakramentalną objęty jest też szpital onkologiczny przy ul. Szamockiej, w którym jest 250 łóżek. Oprócz nagłych wezwań do umierających, w każdy wtorek i piątek duszpasterze odwiedzają chorych we wszystkich salach, a w sobotę wieczorem sprawują Eucharystię w szpitalnej kaplicy.

2023-10-30 18:18

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Dni Ewangelizacji Pragi

Bóg czyni cuda w życiu każdego z nas. Musimy jedynie otworzyć się na Jego działanie – mówił podczas Dni Ewangelizacji Pragi ks. John Bashobora

Na modlitwę, którą poprowadził charyzmatyczny Kapłan z Ugandy przyszło więcej osób, niż mogły pomieścić największe praskie kościoły. Katedra warszawsko-praska nie widziała takich tłumów od 1999 r., kiedy spotkanie z wiernymi poprowadził tu św. Jan Paweł II. – W kościele i na placu jest ponad 5 tys. osób. Daj Boże, aby tyle wiernych przychodziło do nas w każdą niedzielę – mówi ks. Bogusław Kowalski, proboszcz parafii katedralnej św. Michała Archanioła i św. Floriana.
CZYTAJ DALEJ

To nie był pierwszy raz. Świadectwo uczniów z Kielna

2026-01-13 21:39

[ TEMATY ]

krzyż

Adobe Stock

W jednej ze szkół podstawowych w Kielnie doszło do serii zdarzeń, które poruszyły lokalną wspólnotę wierzących. Uczniowie, pragnący obecności krzyża w swojej sali lekcyjnej, napotkali na zdecydowany opór ze strony jednej z nauczycielek. Historia ta, choć bolesna, staje się pytaniem o granice szacunku dla sacrum w przestrzeni publicznej.

Z relacji rodziców wynika, że obecność krzyża w sali lekcyjnej klasy 7a była dla uczniów sprawą fundamentalną. Już na początku września dzieci zauważyły, że tradycyjny, drewniany krzyż, który wisiał obok godła państwowego, zniknął. Uczniowie nie pozostali bierni – dzięki uprzejmości szkolnej woźnej pozyskali inny poświęcony krzyż i przywrócili go na należne mu miejsce.
CZYTAJ DALEJ

W Biblii słuchanie oznacza posłuszeństwo, a posłuszeństwo rodzi wolność

2026-01-15 09:14

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Karol Porwich/Niedziela

Modlitwa Dawida wyrasta bezpośrednio z wyroczni Natana i ma charakter zdumienia. Król „zasiada przed Panem”. Ten gest oznacza spoczynek serca w obecności Boga i rezygnację z własnej kontroli. W tle stoi Arka w namiocie na Syjonie, a więc znak Boga bliskiego, który mieszka pośród swego ludu w prostocie. Dawid wraca do swoich początków, do pastwiska i do drogi, którą Pan go poprowadził. W Biblii taka pamięć chroni przed pychą. Powraca też słowo „dom”. Po hebrajsku (bajt) oznacza i budowlę, i ród. Dawid słyszał, że Pan buduje mu dom, czyli trwałą dynastię. Obietnica sięga dalej niż dzień dzisiejszy i obejmuje przyszłe pokolenia. Wers 19 zawiera trudne wyrażenie (torat ha’adam). Bywa rozumiane jako „los człowieka” albo „pouczenie dla człowieka”. Dawid widzi, że obietnica dla jego rodu niesie światło także dla całego ludu. Modlitwa nie zatrzymuje się na emocji. Dawid wypowiada imię Boga z czcią i przyznaje, że Pan zna swego sługę do końca. W dalszych wersetach brzmi wdzięczność za Izraela, którego Pan „utwierdził” jako swój lud. Pojawia się tytuł „Pan Bóg Zastępów”, który podkreśla, że ostateczna władza należy do Boga, nie do tronu. Wypowiedź króla staje się wyznaniem wiary w jedyność Boga i w Jego wierność przymierzu. Dawid prosi, aby słowo Pana spełniło się „na wieki” (le‘olam). To prośba o trwałość łaski, a zarazem o serce, które nie wypacza daru. Na końcu pojawia się błogosławieństwo. Dawid nie domaga się sukcesu. Prosi o błogosławieństwo dla „domu sługi”, aby trwał przed Bogiem. W tej modlitwie słychać ton późniejszych psalmów królewskich, które uczą Kościół dziękczynienia i ufności.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję