Piękno góry Karmel możemy podziwiać w czasie lektury Pisma Świętego. Poznajemy ją dzięki postaci Eliasza, który właśnie tam bronił czystości wiary Izraela w żywego Boga. Ów prorok zajmuje szczególne miejsce w Starym Testamencie. Żył w niełatwych czasach, kiedy Izrael odstąpił od czystości religijnej, ulegając bałwochwalstwu. Eliasz podejmował rozmaite działania, które miały w konsekwencji zmierzać do udowodnienia Izraelitom, że Bóg Izraela jest jedynym i istniejącym Bogiem. Czynił to z dynamizmem i niezachwianą odwagą. Jednakże jego zabiegi niewiele dały. Przyszło rozczarowanie i zawód. Bóg wyprowadził wtedy Eliasza na pustynię, na miejsce modlitwy. Ustawił go na wysokiej skale i objawił się Eliaszowi w postaci łagodnego szmeru powietrza. Dopiero modlitwa przepełniona poczuciem słabości i niewystarczalności pomogła prorokowi. Takie właśnie spotkanie człowieka z Bogiem potrafiło przemienić jego życie i serce. Modlitwa stała się klimatem odpowiednim do kontemplacji Słowa. Nic więc dziwnego, że na tej samej górze pod koniec XII w. osiedlili się pustelnicy, którzy założyli zakon kontemplacyjny pw. Najświętszej Maryi Panny. Rzeczywiście, wybrali wspaniałą patronkę swojego zakonu, pokorną służebnicę Boga, której "wielkie rzeczy uczynił Wszechmocny". Bo to właśnie Ona, w pełni świadoma misji Bożej Rodzicielki, potrafiła uznać swoją słabość i pozostać "uniżoną służebnicą", potrafiła znaleźć harmonię między wszechmocą Bożą i pokorną uległością ludzką. Tę samą Maryję czcimy kilka razy do roku, zapraszając Ją jednocześnie "do domu naszego życia, naszej wiary, naszych uczuć, naszych obowiązków" i uznając "właściwą Jej rolę macierzyńską, tzn. rolę upominania, zachęty, przewodzenia, a także rolę cichej obecności, która niejednokrotnie sama wystarcza, by dodać siły i odwagi" (Jan Paweł II).
Maryja, pokorna Dziewica z Nazaretu, jest z nami każdego dnia. Pośród nas działa Ta, która poprzez swoją wspaniałomyślną odpowiedź na odwieczne plany Ojca, przez swoje "niech mi się stanie" otwarła światu upragnioną od wieków perspektywę zbawienia. Wpatrując się w Jej kochające Oblicze, pozwólmy przenikać nasze serca Duchowi mądrości, rozumu, rady, męstwa, umiejętności, pobożności i bojaźni Bożej, bo tylko dzięki Niemu możemy stać się budowniczymi nowego świata opartego na prawdzie i miłości.