Pochodził z włoskiego miasta Todi w Umbrii. Był synem kapłana Fabrycjusza. Od młodości przebywał w Rzymie i należał do jego hierarchii duchownej. Po wyświęceniu na diakona pełnił funkcję nuncjusza papieskiego na dworze cesarza wschodniorzymskiego w Konstantynopolu. Po śmierci papieża Teodora I został wybrany 5 lipca 649 r. na jego miejsce i konsekrowany bez zatwierdzenia przez cesarza. Po wyborze otrzymał święcenia kapłańskie i sakrę biskupią. Cesarz Konstanty II nie uznał go jednak za prawowitego papieża.

W 649 r. Marcin zwołał sobór do kościoła Zbawiciela na Lateranie. Podczas obrad zostali potępieni monoteleci, którzy utrzymywali, że Pan Jezus miał tylko jedną wolę – Bożą, a nie miał woli ludzkiej. W dwudziestu anatemach potępiono tam oficjalnie błędy monoteletów. Konstantyn II poczytał to jako osobisty atak papieża na jego autorytet i zareagował bardzo gwałtownie. W 653 r. Marcin został uwięziony i przewieziony do Konstantynopola. Tam stanął przed sądem senatu. Sąd cesarski pozbawił go wszystkich święceń duchownych i funkcji. Został on skazany na śmierć i publicznie odarty z szat pontyfikalnych. Za wstawiennictwem patriarchy Konstantynopola Pawła II karę śmierci zamieniono mu na dożywotnie zesłanie do Chersonezu na Krymie. Marcin zmarł 16 września 655 r.

Święty Marcin I, papież i męczennik ur. w Todi (Umbria) zm. 16 września 655 r. w Chersonezie (Krym)