W uroczystość Matki Bożej Nieustającej Pomocy – głównej Patronki diecezji pelplińskiej – w bazylice katedralnej w Pelplinie zgromadzili się wierni z Pelplina i okolicznych parafii, aby wspólnie przeżywać ten wyjątkowy dzień. Centralnym punktem uroczystości była Msza św. celebrowana pod przewodnictwem bp. Ryszarda Kasyny.
Pielgrzymi, pokonując kolejne kilometry, stali się żywym znakiem, że chrześcijaństwo jest drogą – wędrówką pełną zaufania Bogu, otwartości na Jego łaskę i gotowości do niesienia nadziei innym. Homilię podczas uroczystej Liturgii wygłosił ks. Grzegorz Miotk, dyrektor Wydziału Duszpasterskiego Kurii Diecezjalnej Pelplińskiej. Wyjaśnił on głęboki sens tytułu Matki Bożej Nieustającej Pomocy i wskazał, co to oznacza dla każdego z nas. Zaznaczył, że Maryja jest Tą, która nieustannie troszczy się o każdego człowieka, wstawia się za nami u Boga i nigdy nie pozostawia nas samych w trudnościach. Jej tytuł „Nieustająca Pomoc” jest nie tylko poetyckim określeniem, ale również prawdziwą obietnicą – Maryja jest zawsze blisko, gotowa przyjść z pomocą, wysłuchać naszych próśb i wesprzeć nas w codziennych zmaganiach.
Kaznodzieja zwrócił uwagę na to, że wezwanie „Nieustająca Pomoc” zobowiązuje nas również do naśladowania Maryi w codziennym życiu – do okazywania wrażliwości, miłości i gotowości do pomocy tym, którzy tego najbardziej potrzebują.
Katolicka Szkoła Podstawowa im. Jana Pawła II w Kartuzach wraz z Kartuskim Centrum Kultury po raz kolejny zorganizowały dla najmłodszych Bal Wszystkich Świętych.
Święty Franciszek tańczy z aniołem, a papież z Matką Teresą. Bale Wszystkich Świętych to coraz bardziej popularna alternatywa dla halloween. Od lat w Kartuzach w wigilię uroczystości Wszystkich Świętych organizowana jest zabawa dla najmłodszych. Każdy z uczestników proszony jest o przyjście w stroju wybranego świętego lub, co niezmiennie cieszy się największą popularnością – aniołka. Sala widowiskowa w stolicy Kaszub również w tym roku wypełniła się aniołkami oraz małymi „świętymi”. Wyjątkowe przebrania przygotowali też dorośli.
Saul wyrusza z trzema tysiącami wybranych, aby schwytać Dawida. Liczba podkreśla przewagę króla i jego lęk. Dawid żyje wśród skał i jaskiń, na ziemi pogranicza. Tam serce uczy się zawierzenia. Saul wchodzi do jaskini. Dawid z ludźmi pozostaje w głębi. W ustach towarzyszy pojawia się odczytanie chwili jako znaku od Boga. Dawid podchodzi i odcina rąbek płaszcza. Ten gest wygląda drobno, a płaszcz w Biblii niesie znaczenie godności i władzy. Tekst mówi, że „zadrżało serce” Dawida. W hebrajskim pobrzmiewa (wayyak lēb), uderzenie sumienia. Wystarcza mu sam znak. Zatrzymuje swoich ludzi i wypowiada słowa o „pomazańcu Pana” (māšîaḥ JHWH). Namaszczenie wiąże króla z decyzją Boga także w czasie błędu króla. W tej księdze rąbek płaszcza już raz pojawił się przy Saulowej utracie królestwa. Rozdarcie płaszcza w 1 Sm 15 towarzyszyło wyrokowi Samuela. Tutaj odcięty rąbek zapowiada zmianę, a Dawid nie przyspiesza jej przemocą. Wychodzi za Saulem, woła go i pada na twarz. Nazywa Saula „panem moim, królem”. Pokora otwiera przestrzeń prawdy. Dawid pokazuje skrawek płaszcza jako dowód, że jego ręka nie szuka krwi. Wzywa Pana na sędziego i oddaje Mu spór. Brzmi przysłowie o złu, które rodzi zło. Dawid nie chce podtrzymywać tej fali. Słowo i gest poruszają Saula. Król płacze i uznaje sprawiedliwość Dawida. Prosi o przysięgę w sprawie potomstwa, bo królowanie w Izraelu dotyka pamięci rodu i imienia. Dawid przysięga. Opowiadanie rysuje obraz władzy poddanej Bogu i serca, które wybiera miłosierdzie w chwili największej przewagi. W tej scenie zwycięstwo ma kształt opanowania, a jaskinia staje się szkołą serca.
Pod hasłem „dostosowania do zmian demograficznych” rząd przygotowuje kolejne zmiany w prawie oświatowym, które w praktyce mogą doprowadzić do masowej likwidacji szkół – szczególnie na terenach wiejskich. Choć oficjalne deklaracje mówią o ochronie małych placówek, zapisy projektów ustaw odsłaniają także inną logikę: ograniczanie odpowiedzialności państwa za edukację i przerzucanie konsekwencji na samorządy oraz rodziny.
W debacie o przyszłości polskiej szkoły coraz częściej słyszymy język kalkulatora, a coraz rzadziej – język odpowiedzialności za wspólnotę, kulturę i przyszłość młodego pokolenia. Według danych przedstawionych przez wiceministra edukacji Henryka Kiepurę, w Polsce funkcjonuje dziś 1977 publicznych szkół podstawowych, w których uczy się 100 lub mniej uczniów. To oznacza, że potencjalnie niemal dwa tysiące placówek może znaleźć się na liście do likwidacji lub reorganizacji. W 2025 roku zlikwidowano 112, ale liczba ta mogła być niemal dwukrotnie większa. Wniosków wpłynęło bowiem blisko 200. Rząd zapewnia, że chce przeciwdziałać zamykaniu szkół, wzmacniając rolę kuratora oświaty oraz wprowadzając obowiązkowe konsultacje społeczne z rodzicami. To jednak działania kosmetyczne wobec znacznie głębszych zmian legislacyjnych, które realnie otwierają drogę do demontażu lokalnej sieci szkolnej.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
