Drewniany kościół św. Anny w Oleśnie (diec. opolska) jest jednym z piękniejszych obiektów sakralnych. Jego najstarsza część ma wzór korzeni połączonych przejściem – łodygą z pięcioma płatkami kwiatu – kaplicami na kształt róży. To dlatego świątynia jest określana mianem „oleskiej róży zaklętej w drewno”. Kształt centralnej części kościoła jest również symbolem heraldycznym Olesna, w którym widnieje połowa kwiatu róży. Jest także nawiązaniem do niemieckiej nazwy miasta z XIV wieku – Rosenberg (Różana Góra).
Niewielki drewniany kościółek o rozmiarach dzisiejszego prezbiterium zbudowany został w 1444 r. wokół sosny, której obcięto wierzchołek i konary, a pień do dziś podtrzymuje ołtarz główny. U góry drzewa znajduje się tabliczka z napisem: „Czcigodna stara sosna, pod którą jedna panienka za wstawiennictwem Anny świętej od śmierci uratowana była. Lipiec 1444”.
Do kościółka zaczęli licznie przybywać pielgrzymi ze Śląska, z Polski, Czech i Moraw. W 1518 r. rozbudowano świątynię i zadbano o piękny wystrój wnętrza. Szczególną ozdobą jest ołtarz główny „Wielka Święta Rodzina”. Pierwotnie był to tryptyk z początku XVI wieku wykonany przez mistrza Jakuba, naśladowcę Wita Stwosza. Rzeźby zostały skradzione w sierpniową noc 1994 r. – obecnie w kościele znajduje się ich kopia. Najcenniejszym elementem oleskiego sanktuarium jest późnogotycka figura św. Anny Samotrzeciej z przełomu XV i XVI wieku z Matką Bożą i małym Jezusem na rękach. W latach 1668-70 dobudowana została kolejna część kościoła. Kompozycja architektoniczna jest unikatowa w skali nie tylko Polski, ale i Europy. Obejmuje ona wieniec pięciu kaplic na planie róży, w których można podziwiać cenne ołtarze barokowe z XVII i XVIII wieku. Pierwsza kaplica poświęcona jest patronce kościoła – św. Annie. Druga nosi wezwanie Podwyższenia Krzyża Chrystusowego, trzecia – Czternastu Świętych Wspomożycieli Orędowników, kolejna – Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, a ostatnia – Matki Bożej Częstochowskiej. W XX wieku kościół został poddany gruntownej renowacji, odnowiono wszystkie ołtarze i odnaleziono późnogotyckie malowidła przedstawiające Apostołów.
Uroczystości odpustowe w Oleśnie są znane z bogatej oprawy i licznego udziału wiernych. Odbywają się w okolicach dnia św. Anny, czyli 26 lipca. Wierni mogą w tym czasie uzyskać odpust zupełny, czyli darowanie wszystkich kar doczesnych za popełnione grzechy, pod pewnymi warunkami. /i.c.
Ta świątynia jest wyrazem wiary waszej i waszych przodków – powiedział bp Andrzej Jeż.
Parafia Matki Bożej Pocieszenia w Trzetrzewinie (k. Nowego Sącza) ma już 100 lat! Wyjątkowy jubileusz parafianie świętowali z biskupem tarnowskim Andrzejem Jeżem, który przewodniczył uroczystej Mszy św. jubileuszowej.
Tragiczną wiadomość przekazał mediom watykańskim, o. Toufic Bou Merhi, franciszkanin z Kustodii Ziemi Świętej, proboszcz katolików obrządku łacińskiego w Tyrze i Deirmimas. O. Pierre El Raii został śmiertelnie ranny podczas ataku, kiedy osobiście ruszył na pomoc rannemu parafianinowi, który ucierpiał w wyniku wcześniejszego ostrzału.
Śmiertelny atak miał miejsce w poniedziałek, 9 marca o godzinie 14:00 czasu Bejrutu (13:00 naszego czasu), dokładnie tydzień po rozpoczęciu izraelskich bombardowań Libanu. Trafiony obszar to ponownie południowa część kraju cedrów. „Właśnie dowiedzieliśmy się, że straciliśmy o. Pierre’a El Raii, maronickiego proboszcza Qlayaa” - powiedział o. Toufic Bou Merhi. „Był pierwszy atak, który uderzył w dom w rejonie jego parafii, w górach, raniąc jednego z parafian” - opowiedział mediom watykańskim franciszkanin. „Ojciec Pierre pobiegł z dziesiątkami młodych ludzi, aby pomóc rannemu parafianinowi: właśnie wtedy nastąpił kolejny atak, kolejne bombardowanie tego samego domu. Proboszcz został ranny. Został przewieziony do szpitala w okolicy, ale nie przeżył. Zmarł niemal przy samych drzwiach szpitala. Miał zaledwie 50 lat”.
Wioska Qlayaa, jak wskazuje jej nazwa, jest „małą fortecą” chrześcijaństwa na pograniczu z Izraelem. Zamieszkuje ją około 900 chrześcijańskich rodzin, których proboszczem był ojciec Pierre El Raii. Maronicki kapłan zginął od izraelskiego pocisku, gdy ruszył na pomoc rannemu parafianinowi.
W chrześcijanach zamieszkujących południe Libanu jest wewnętrzny opór przed opuszczeniem ziemi swych przodków. Trwają na niej mimo kolejnych konfliktów i narastającego obecnie zagrożenia. Gdy wojna w Zatoce Perskiej rozlała się na Liban, mieszkańcy terenów graniczących z Izraelem, otrzymali nakaz ewakuacji. Ojciec Pierre El Raii zabił wówczas w dzwon kościoła św. Jerzego, ogłaszając światu, że wyznawcy Chrystusa dalej będą trwali i nie opuszczą swych domów. Wypowiedział wówczas słowa, które powtórzył tuż przed śmiercią w rozmowie z chrześcijańską telewizją Télé Lumière: „W obliczu bombardowań naszą bronią pozostaje wiara, pragnienie pokoju i nadzieja na zmartwychwstanie po obecnych cierpieniach”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.