Spotkanie było zaproszeniem do zachwytu nad kosmosem, ale też do głębokiej refleksji nad miejscem człowieka w stworzeniu.

Siostra Dorotea, fizyk i pasjonatka astronomii, od początku podkreślała, że wiedza naukowa nie musi oddalać od wiary. – Wszechświat do nas mówi, przez to, co widzimy, i przez to, czego nie widać. Trzeba tylko nauczyć się języka przyrody – przekonywała. Uczestnicy wydarzenia mogli nie tylko słuchać, ale także doświadczać, od prostych eksperymentów pokazujących ciszę próżni po zaskakujące zjawisko „gotowania” zimnej wody przy niskim ciśnieniu.

Kosmos jawił się jako przestrzeń niezwykle precyzyjnie zaprojektowana. – Ze Słońca dociera do nas wszystko, co służy życiu: światło i ciepło, a to, co mogłoby nas zniszczyć, nie dociera – zauważyła prelegentka, wskazując na harmonię praw natury. Gwiazdy, jak zaznaczyła, opowiadają o sobie kolorem, temperaturą i wiekiem, a galaktyki zdradzają tajemnicę rozszerzającego się wszechświata.

Szczególnie poruszające były odniesienia do człowieka. Siostra Dorotea porównała pierwiastki chemiczne do ludzi. – Każdy ma swoje miejsce, swój niepowtarzalny adres. Tak jak nic nie zajmie miejsca wodoru w układzie okresowym, tak nikt nie zastąpi drugiego człowieka – przekonywała. Kosmiczna perspektywa nie pomniejsza więc ludzkiej godności, lecz ją podkreśla.

Prelegentka zwróciła również uwagę, że wodę trzeba traktować z wielkim szacunkiem, bo jest ona starsza niż sama Ziemia. – Wodór, z którego składa się woda, powstał na początku wszechświata i ma około 13,7 mld lat. Pijąc wodę, dotykamy więc czegoś niezwykle starego i bezcennego – wyjaśniała.

Wykład zakończył się spojrzeniem przez szkolny teleskop w niebo, na Plejady, Oriona i Saturna. Był to czas ciszy i kontemplacji. – Im bardziej poznajemy wszechświat, tym bardziej rodzi się w nas tęsknota za sensem, za pięknem, za Kimś większym od nas – podsumowała s. Dorotea. Spotkanie pokazało, że nauka może prowadzić nie tylko do wiedzy, ale także do zachwytu, który otwiera serce na Boga. /xmb