Czas, jaki obecnie przeżywamy, niesie nam nowy początek, a mianowicie znajomość tej błogosławionej Paschy, w której Pan został złożony w ofierze. (...) Bóg, umiłowani moi, który ustanowił na początku te święta, pozwala nam teraz co roku je przeżywać. On Syna swojego wydał na śmierć dla naszego zbawienia i z tej samej przyczyny darzy nas uroczystością wyznaczoną dorocznym porządkiem dni. Uroczystość ta prowadzi nas przez nacierające zewsząd utrapienia obecnego świata, a Bóg użycza nam radości zbawienia, która z niej wypływa. Czyni z nas bowiem jedno zgromadzenie łączące duchowo tych, co są rozproszeni po całej ziemi. Pozwala nam przez to modlić się razem i zanosić wspólne dziękczynienia, jak przystało czynić w święto.
Św. Atanazy Wielki (295 – 373)
Moje serce rozpiera pragnienie, aby całkowicie należeć do Boga i wypełnić Jego wolę. Nawet w najmniejszym stopniu nie chcę uchybić temu, czego żąda ode mnie Pan. (...) Całkowicie jestem zatroskany o wypełnienie zamiarów, które Bóg ma względem mnie. (...) Mówiąc jednym słowem, pragnę tak doskonale upodobnić się do Pana mojego, Jezusa Chrystusa, jak tylko dla mnie to jest możliwe. Tęsknię za bardzo poufnym, serdecznym i głębokim obcowaniem z Bogiem, chociażby miało ono być oschłe, gorzkie i pozbawione wszelkiego uczucia. Chciałbym w świecie dokonywać cudów! Chciałbym spędzać noce na modlitwie bez potrzeby snu!
Księga Wyjścia, opisując okoliczności ucieczki Izraelitów z Egiptu oraz zawarcie Przymierza i przekazanie tablic z przykazaniami, wkłada w usta Mojżesza piękne określenia Boga, według których jest On „miłosierny i łagodny, nieskory do gniewu, bogaty w łaskę i wierność” (Wj 34, 6). Szczególnie te ostatnie określenia często powracają w Biblii. W polskim tłumaczeniu „łaska i wierność” nie oddają jednak głębi hebrajskiego tekstu: rab hesed we-emet. Hebrajski termin rab, który został tu oddany przez słowo „bogaty”, w rzeczywistości wskazuje na coś wielkiego, obfitującego w coś. Więcej – mówi o Bogu, że obfituje On w te przymioty bardziej niż inni. Czym Bóg bardziej obfituje niż inni? Użyty tu hebrajski termin hesed jest bardzo trudny do jednoznacznego przełożenia. Najczęściej jest tłumaczony jako: łaska, miłosierdzie, dobroć, łaskawość, ale też jako lojalność lub wierność (postawa wobec kogoś). Hebrajskie hesed jest bardziej konsekwencją wyboru, a zatem skoro Bóg wybrał sobie lud izraelski na partnera Przymierza, to otacza go troską, zmiłowaniem i serdecznością. Bóg nie rezygnuje z wcześniejszego wyboru tylko dlatego, że Izrael jest niewierny, raczej wzywa go do nawrócenia i powrotu do pierwotnej serdecznej więzi. Hesed jest więc darem Przymierza i podstawą tej wyjątkowej relacji między Bogiem a Jego ludem. Jest także fundamentem nieustającej miłości Boga wobec narodu i wezwaniem do odwzajemnienia tej miłości. Hesed przejawia się także w aktywnym działaniu na rzecz kontrahenta Przymierza, nawet jeśli on na to nie zasługuje, bo Bóg „bogaty w hesed” nigdy nie ustaje w okazywaniu swej łaski. Drugi hebrajski termin użyty w tym określeniu Boga, czyli emet – zazwyczaj tłumaczone jako prawda lub wiarygodność – także zawiera w sobie więcej treści. Emet wskazuje bowiem na stałość, ciągłość, solidność i oparcie, gdyż słowo to wywodzi się z rdzenia oznaczającego coś stałego, mocnego, na czym można się bezpiecznie oprzeć (podobnie jak nasze słowo „Amen”). Ale mówi też o Bożej wierności, gdyż Bóg zawsze wypełnia swoje obietnice – On nie zmienia zdania i go nie odwołuje.
"Poprzez tę drogę Jezus chce coś konkretnego przekazać"
2026-09-03 20:01
ks. Łukasz
ks. Łukasz Romańczuk
2. Hufiec Wrocławski
Dziś przy kościele Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny we Wrocławiu-Ołtaszynie inaugurację nowego roku formacyjno-duszpasterskiego miał II Hufiec Wrocławski Skautów Europy.
Pierwszym punktem inauguracji była ceremonia „wejścia na Drogę”, która stanowi kolejny etap formacji. W jej ramach odbyły się kolejno: przejście harcerek do kręgu, mianowanie drużynowych, przysięgi wierności zastępowych, mianowanie nowych zastępowych, przysięgi wierności w zastępach, przejście wilczków do drużyny oraz przysięgi wierności przybocznych.
Francuski Episkopat powołał Krajową Niezależną Instancję ds. Towarzyszenia Ofiarom w Kościele
We Francji rozpoczęła działalność nowa niezależna instytucja zajmująca się osobami, które doświadczyły przemocy seksualnej w Kościele. Powołana z inicjatywy francuskiego episkopatu Krajowa Niezależna Instancja ds. Towarzyszenia Ofiarom w Kościele zastępuje działającą od 2021 r. instancję „Inirr”, która przyjęła blisko 1800 zgłoszeń i objęła pomocą ponad 1200 osób skrzywdzonych seksualnie.
Krajowa Niezależna Instancja ds. Towarzyszenia Ofiarom w Kościele (Iniave) rozpoczęła działalność 1 września. Ma przyjmować, wysłuchiwać i towarzyszyć osobom, które doświadczyły przemocy seksualnej ze strony duchownych diecezjalnych lub świeckich pełniących misję powierzoną przez biskupa.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
