Drugi wiek był czasem, gdy chrześcijaństwo dopiero szukało własnego języka i form wyrażania istoty wiary, co rodziło liczne herezje. Właśnie wtedy pojawił się człowiek, który pomógł odróżnić wiarę apostolską od jej imitacji. Był nim św. Ireneusz, biskup Lyonu. Od Apostołów dzieliło go zaledwie jedno pokolenie, dzięki czemu stał się on jednym z najważniejszych świadków początków Kościoła i człowiekiem, który połączył świat pierwszych chrześcijan z kolejnymi wiekami.

O św. Ireneuszu wiemy niewiele. Pochodził z Azji Mniejszej, z kręgu uczniów św. Polikarpa, a więc żył w czasach, kiedy pamięć o Apostołach wciąż jeszcze była żywa. W II wieku znalazł się w Galii, gdzie Kościół żył pod presją prześladowań i sporów doktrynalnych. Gdy chrześcijańska wspólnota Lyonu potrzebowała obrony, Ireneusz został wysłany do Rzymu. Po powrocie objął biskupstwo po męczenniku św. Potyniuszu.

Jego najważniejsze dzieło: Przeciw herezjom było odpowiedzią na gnostycyzm, czyli na próbę zbudowania chrześcijaństwa dla wtajemniczonych, odciętego od publicznej wiary Kościoła. Ireneusz bronił zasady, że wiara apostolska trwa w Piśmie, Tradycji i następstwie biskupów. Zginął ok. 202 r., w czasie prześladowań chrześcijan. Śmierć męczeńską poniósł prawdopodobnie w Lyonie, o końcu jego życia wiadomo jednak zaskakująco mało jak na człowieka, który tak wiele zrobił dla Kościoła.

Św. Ireneusz, biskup i męczennik, doktor Kościoła ur. ok. 140 r. zm. ok. 202 r.