Piękno celebracji eucharystycznej

W rozdziale tym Jan Paweł II wyraża swoją wielką troskę o piękno celebracji eucharystycznej. Stwierdza, że uczta eucharystyczna jest prawdziwie ucztą świętą, w której prostota znaków kryje niezmierzoną głębię świętości Boga. Dlatego Kościół w ciągu wieków i przy zmieniających się kulturach czuł się zobowiązany, aby sprawować Eucharystię w oprawie godnej tej wielkiej Tajemnicy (n. 48). W kontekście tego wielkiego i głębokiego poczucia tajemnicy staje się zrozumiałe, w jaki sposób wiara Kościoła w tajemnicę eucharystyczną wyraziła się w dziejach nie tylko poprzez wewnętrzną postawę pobożności, lecz także przez szereg form zewnętrznych, mających na celu wyrażenie i podkreślenie doniosłości sprawowanego wydarzenia (n. 49). Papież przypomina, że Eucharystia kształtowała Kościół i duchowość i wywarła mocny wpływ na kulturę, szczególnie w sferze estetyki. Architektura, rzeźba, malarstwo, muzyka bezpośrednio lub pośrednio znajdowały w Eucharystii motyw wielkiego natchnienia (n. 49). Jan Paweł II podkreśla z naciskiem, że piękno i godność celebracji eucharystycznej chronią przede wszystkim konkretne przepisy liturgiczne, których trzeba pieczołowicie przestrzegać. Kieruje gorący apel, ażeby podczas sprawowania Ofiary Eucharystycznej normy liturgiczne były zachowywane z wielką wiernością. Są one konkretnym wyrazem autentycznej eklezjalności Eucharystii (zob. n. 52). Skarb Eucharystii jest zbyt wielki i cenny, żeby ryzykować jego zubożenie czy też narażenie na szwank przez eksperymenty bądź praktyki wprowadzane bez uważnej oceny ze strony kompetentnych władz kościelnych (n. 51).

W szkole Maryi
„Niewiasty Eucharystii”

W ostatnim, szóstym rozdziale nowej encykliki Jan Paweł II wprowadza chrześcijan do szkoły Maryi - „Niewiasty Eucharystii”. Papież z wielką subtelnością stwierdza, że jeśli chcemy ponownie odkryć ścisłą więź, jaka istnieje między Kościołem a Eucharystią, w całym jej bogactwie, nie możemy zapomnieć o Maryi, Matce i Wzorze Kościoła (n. 53). Biskup Rzymu przypomina, że w liście apostolskim Rosarium Virginis Mariae, uznając Najświętszą Dziewicę za Mistrzynię w kontemplowaniu oblicza Chrystusa, włączył do tajemnic światła również ustanowienie Eucharystii. Maryja bowiem może nas prowadzić ku temu Najświętszemu Sakramentowi, ponieważ jest z nim głęboko związana (n. 53). Przeżywanie w Eucharystii pamiątki śmierci Chrystusa oznacza, że - na wzór Jana - przyjmiemy do siebie Tę, która za każdym razem jest nam dawana za Matkę. Oznacza jednocześnie podjęcie zadania upodabniającego się do Chrystusa w szkole Matki i zgodę na to, aby nam towarzyszyć (n. 57). Co więcej, dodaje Jan Paweł II, w Eucharystii Kościół łączy się w pełni z Chrystusem i z Jego Matką, utożsamiając się z duchem Maryi. Jest to prawda, którą można zgłębiać, odczytując Magnificat w perspektywie eucharystycznej. Eucharystia jest bowiem, podobnie jak hymn Maryi, przede wszystkim uwielbieniem i dziękczynieniem (n. 58).
W zakończeniu Jan Paweł II, wspominając 50. rocznicę swoich święceń kapłańskich, wyraża radość, że dane mu było złożyć świadectwo wiary w Eucharystię i ofiarować Kościołowi tę encyklikę. Na progu trzeciego tysiąclecia staje ona jako wezwanie do odkrycia na nowo nieprzebranych bogactw zawartych w tajemnicy Eucharystii, a jednocześnie wytycza drogę odnowionego życia chrześcijańskiego (n. 59-60). Program zaś odnowionej gorliwości w życiu chrześcijańskim - zdaniem Ojca Świętego - wiedzie przez Eucharystię, która winna być przeżywana w swej integralności, czy to w wydarzeniu liturgicznym, czy w osobistym dialogu z Jezusem tuż po przyjęciu Komunii św., czy też podczas modlitwy na adoracji eucharystycznej poza Mszą św. (n. 61). Papież wzywa także, aby skarb Eucharystii skłaniał wszystkich chrześcijan do dążenia ku mecie, jaką jest pełne dzielenie się nią z wszystkimi braćmi, z którymi łączy nas wspólny chrzest. Dodaje jednak słowa: „Aby nie utracić tego skarbu, trzeba jednak uszanować wymogi wypływające z faktu, że jest on sakramentem komunii w wierze i w sukcesji apostolskiej” (n. 61). Usilnie zachęca wszystkich o przekazywanie kolejnym pokoleniom chrześcijan wiary i nauki o tajemnicy Eucharystii, stwierdzając, że nie może zostać zagubiona choćby najmniejsza jej cząstka. I dodaje: nie ma niebezpieczeństwa przesady w trosce o tę Tajemnicę, gdyż w tym Sakramencie zawiera się cała tajemnica naszego zbawienia (n. 61).
Słowa, bogactwo treści i przesłanie zawarte w encyklice o Eucharystii winny stać się nie tylko przedmiotem uważnej lektury, ale wręcz częstej, osobistej medytacji i rozważania. Pomogą one bowiem i wydatnie przyczynią się do głębszego umiłowania tego Misterium i najcenniejszego Skarbu, które jest naszym doświadczeniem oraz źródłem i szczytem życia Kościoła i każdego z nas.