W mentalności wielu mieszkańców naszego miasta i regionu tkwi przygnębiające przekonanie o kulturowej niższości wobec innych, znamienitszych ośrodków. Nie trzeba chyba dodawać, iż ma to związek z obniżeniem samoświadomości kulturowej czy w ogóle duchowości, również w aspekcie religijnym. Jest w tym niewątpliwie dużo racji, ale przecież chociażby w samym Szczecinie dzieje się coraz więcej i coraz głośniej o nim w całej Polsce, np. za sprawą osiągnięć, a nawet kontrowersji - " Wesele" w reż. J. Józefowicza.

Podobnie w świecie tzw. kultury chrześcijańskiej (dziś, niestety, tak często wydzielanej ze sfery naturalnych potrzeb estetycznych człowieka jako dziedzina odrębna): a to dzięki najnowszej produkcji filmowej i osobie jednego z bohaterów (ks. St. Skorodeckiego, mieszkańca Szczecina), dzięki inicjatywie grania dla Jezusa przez 2000 minut lub chociażby corocznego koncertowania pod patronatem św. Cecylii.

To, co powinno nas krzepić, to również zabytki książkowe, skarby historii, myśli i wiary wieków minionych, dzieła unikatowe w skali światowej. Ci, którzy odwiedzili prezentowaną niedawno przez Książnicę Pomorską wystawę, mogli się o tym przekonać osobiście, wyeksponowane bowiem zostały dzieła z różnych okresów piśmiennictwa ( i nie tylko), a także kultur. Wśród owych białych kruków znalazły się dzieła rękopiśmienne i starodruki, również ze słynnych oficyn europejskich (XVI-XVII w.), polsko-łacińskie rękopisy listów królewskich ( Zygmunta III Wazy, Stanisława Augusta Poniatowskiego), materiały kartograficzne i poświadczające specyficzny charakter miasta (dotyczące urzędników miejskich, dziennik okrętowy z XVII w. z okresu wyprawy " Pozłacanej Fortuny" do Indii, spis uczniów szczecińskiego Pedagogium w okresie XVI-XIX w.).

Do największych skarbów należą jednak, obok rewolucyjnej rozprawy astronomicznej Mikołaja Kopernika O obrotach sfer niebieskich ( De revolutionibus orbium coelestium) czy Selenografii Heweliusza, teksty religijne. Są wśród nich: Wulgata, czyli Biblia "powszechnego użytku", całościowy przekład Pisma Świętego uznany przez Kościół katolicki na soborze trydenckim za obowiązujący tekst urzędowy. Eksponat pochodzący z XIII/XIV w. jest oparty na Wulgacie św. Hieronima z przełomu IV/V w. Obok niej wymienić należy przekład Nowego Testamentu dokonany przez Erazma z Rotterdamu - mała zdobiona kolorowo książeczka wydana w 1522 r., a także Biblię w języku starocerkiewnosłowiańskim, wydaną w Kijowie w 1758 r. Nie sposób również nie wspomnieć o XV-wiecznym wydaniu Dzieł teologicznych i filozoficznych św. Bonawentury, a także Sermones (...) (koniec XV w.), Mikołaja z Błonia, dla stworzenia których korzystał autor ze wzorców kaznodziejstwa europejskiego. Jest to ponadto jedyne polonicum w zbiorach inkunabułów. Znakomitym zamknięciem tego zbioru jest pierwsze (z 1834 r.) wydanie Pana Tadeusza Adama Mickiewicza, dzieła nie bez racji określanego przez wiele lat przenośnym mianem "Biblii polskości". Ekumeniczny wydźwięk ma współistnienie z tymi dziełami żydowskiej Tory i buddyjskiej sutry, jednego z ostatnich nabytków Książnicy, daru XIV Dalajlamy.

To zaledwie niewielka część bogatych zbiorów bibliotecznych, które udostępniono zwiedzającym - ślad ciągłości kultury chrześcijańskiej, jej wielowiekowego prymatu, w końcu współistnienia z innymi kulturami. Oglądanie na własne oczy dzieł, o których można z reguły przeczytać tylko z podręcznika, i świadomość ich obecności na naszym terenie z pewnością są krzepiące.