Dla sióstr nazaretanek z parafii pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Koninie 25 listopada był dniem szczególnej modlitwy. W dniu tym przypada liturgiczne wspomnienie
bł. Marii od Pana Jezusa Dobrego Pasterza, Franciszki Siedliskiej - założycielki Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu. Podczas Nowenny siostry przez wstawiennictwo bł.
Założycielki wypraszały potrzebne łaski dla wszystkich rodzin.
Bł. Maria od Pana Jezusa Dobrego Pasterza urodziła się 12 listopada 1842 r. w zamożnej rodzinie ziemiańskiej. Już jako dziecko odkrywała w swym sercu wielką tęsknotę za Bogiem,
mimo że w domu Siedliskich pozostawał On niejako w cieniu.
Przełomowym momentem w życiu dziewczynki stało się wydarzenie, które na zawsze zapisało się w jej sercu: do drzwi domu rodzinnego zapukał o. Leander, kapucyn z Nowego
Miasta, a ujrzawszy w nich Franciszkę, zapytał: „Czy chcesz, abym nauczył cię kochać Pana Jezusa?”.
Bolesne niezrozumienie ze strony rodziny, słabe zdrowie Franciszki i trudne przeżycia duchowe stawały się cierniem na jej drodze ku świętości. Nie odwracała jednak oczu od Tego,
który stał się dla niej „wszystkim we wszystkich”. Bóg wpisał w jej życie zadanie, które po latach wypełniła. W 1873 r. udała się do Rzymu i otrzymała
błogosławieństwo papieża Piusa IX na założenie nowej wspólnoty zakonnej. W 1875 r. powstało Zgromadzenie Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu. Założycielka jako wzór do naśladowania
dla siebie i swoich duchowych córek obrała Najświętszą Rodzinę z Nazaretu. W testamencie duchowym zostawiła słowa: „Miłości, miłości, miłości...”. Zmarła w opinii
świętości 21 listopada 1902 r.
23 kwietnia 1989 r. beatyfikował ją Papież Jan Paweł II.
W diecezji włocławskiej siostry nazaretanki pracują w Ciechocinku, gdzie prowadzą Dom Samotnej Matki oraz w Koninie. Są wierne charyzmatowi przekazanemu przez Założycielkę, otaczają
duchowym wsparciem rodziny, niosą im pomoc przez pracę wychowawczą w przedszkolach i szkołach, w domach samotnej matki, zakładach opiekuńczych. Pośród szarej codzienności
starają się przenosić atmosferę Nazaretu i na wzór Świętej Rodziny tworzyć dom, w którym panuje królestwo Bożej miłości. We wszystkich domach zakonnych Zgromadzenia nie
ustaje modlitwa za rodziny i w intencji rodzin.
Pierwsza Księga Królewska zaczyna się od sceny przekazania władzy. 1 Krl 2 należy do opowiadania o królach, które badacze nazywają historią deuteronomistyczną (od Pwt po 2 Krl). W tym nurcie miarą władcy staje się wierność Torze. Testament Dawida brzmi jak mowa pożegnalna. Formuła „idę drogą całej ziemi” przypomina, że także król wchodzi w los każdego człowieka. Dawid mówi do Salomona językiem przymierza: strzeż nakazów Pana, chodź Jego drogami, zachowuj ustawy i przykazania zapisane w Prawie Mojżesza. Słownictwo poleceń tworzy szeroki katalog: ustawy, przykazania, prawa, nakazy. Taki zestaw obejmuje całe życie, nie tylko kult i nie tylko politykę. Czasownik „strzec” sugeruje czujność i troskę. Pwt 17 stawia królowi podobne zadanie: władza dojrzewa pod Słowem, nie ponad nim. Wezwanie „bądź mocny i bądź mężem” opisuje odwagę moralną. Kończy się czas ojca. Zaczyna się czas decyzji syna. W tle stoi obietnica dana Dawidowi o trwałości jego „domu” (hebr. bajit), rozumianego jako dynastia. To samo słowo w Biblii oznacza także świątynię. Ta podwójna perspektywa prowadzi ku budowie przybytku w Jerozolimie i ku pytaniu o wierność rodu Dawida. Notatka o czterdziestu latach panowania Dawida ma charakter królewskiego epitafium, typowego dla Ksiąg Królewskich. Tradycja podaje podział tego czasu na Hebron i Jerozolimę. Zdanie o umocnieniu królestwa Salomona otwiera perspektywę mądrości i pokoju, a także prób serca. Augustyn widzi w obietnicach dane Dawidowi wskazanie na Chrystusa. Zauważa obraz przyszłości w Salomonie; pokój wpisany w imię i budowę świątyni. Pełnia spełnia się w Chrystusie, który buduje dom Boga z ludzi i trwa „na wieki”.
Św. Agata Sycylijska ur. ok. 236 r. zm. w 251 r.
Dlaczego Agata Sycylijska, której liturgiczne wspomnienie obchodzone jest 5 lutego, to dobra święta? Dlatego, że jej imię oznacza z greki po prostu „dobra”.
W naszej polskiej tradycji z tą świętą, która żyła w III wieku, a zatem była związana z początkami Kościoła, wiąże się wiele mądrych ludowych porzekadeł. Oto te najbardziej znane: „Gdy św. Agata po błocie brodzi, człek w Zmartwychwstanie po lodzie chodzi”; „Św. Agata pożary zgniata”; „Chleb i sól św. Agaty od ognia strzeże chaty” czy „Gdzie św. Agata, bezpieczna tam chata”.
Ben Sira (Jezus, syn Eleazara, syn Syracha) pisze w Jerozolimie w początkach II w. przed Chr., w świecie, w którym kultura grecka mocno naciska na tożsamość Izraela. W części zwanej „pochwałą ojców” (Syr 44-50) ukazuje dzieje jako szkołę wierności. Dawid staje tu w centrum nie jako strateg, lecz jako człowiek kultu. Porównanie do tłuszczu ofiary podkreśla, że to, co najcenniejsze, należy do Pana. W Prawie tłuszcz (cheleb) bywa częścią zastrzeżoną dla Boga. Dawid zostaje oddzielony dla świętości. Autor przypomina zwycięstwa, ale zatrzymuje się na pieśni. Dawid śpiewał „z całego serca” i umiłował Stwórcę. To język czegoś więcej niż tylko talentu. Wspomnienie śpiewaków przy ołtarzu i uporządkowania świąt dotyka realnej historii liturgii Dawidowej, znanej także z Ksiąg Kronik. Wiara wchodzi w ciało wspólnoty przez modlitwę, muzykę i czas święta. Najbardziej uderza zdanie o odpuszczeniu grzechów. Syrach nie pomija upadku króla, lecz widzi w nim miejsce działania miłosierdzia. Tron otrzymuje oparcie w obietnicy Boga, a nie w bezgrzeszności władcy. Obraz rogu (qeren) oznacza moc i wyniesienie. Św. Atanazy w „Liście do Marcellina” mówi o Psalmach jako o zwierciadle serca i uczy, że człowiek bierze ich słowa na usta jak własne. Ta intuicja wyrasta z Dawida, którego Syrach pokazuje jako mistrza modlitwy. Św. Augustyn, komentując przysięgę Boga „dla Dawida”, rozpoznaje w „nasieniu Dawida” Chrystusa oraz tych, którzy do Niego należą. Przymierze króla otwiera się na lud odkupiony. Słowa o „przymierzu królów” i „tronie chwały” nawiązują do obietnicy z 2 Sm 7, w której Bóg podtrzymuje dom Dawida.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
