„…wierzący rozszerza granice swej miłości, okazując troskę o tych, którzy są daleko, tak jak i o tych, którzy są blisko: modli się za misje i o powołania misyjne, pomaga misjonarzom, śledzi z zainteresowaniem ich działalność, a kiedy wracają, przyjmuje ich z taką samą radością, jaką pierwsze wspólnoty chrześcijańskie słuchały Apostołów opowiadających, jak wiele Bóg zdziałał przez ich przepowiadanie”.
(„Redemptoris missio”, rozdział VII)

Swój wkład w rozkrzewianie wiary archidiecezja częstochowska realizuje także przez konkretne dzieła misyjne podejmowane w parafiach. Do grona takich parafii należy zaliczyć m.in. wspólnotę św. Brata Alberta w Zawierciu, która dość oryginalnie w ostatnim czasie „zakosztowała” ducha misyjnego. 3 grudnia ub. r., na rozpoczęcie Adwentu - czasu łaski i modlitewnego oczekiwania na przyjście Chrystusa - zostali zaproszeni do parafii bardzo interesujący goście: ks. Romuald Szczodrowski - dyrektor Komisji Episkopatu Polski ds. Misji Laikatu i dr Wanda Błeńska - przez niektórych nazywana „polską Matką Teresą”. Niecodzienni „apostołowie misji” przemawiali swoją postawą, która poparta świadectwem życia, jeszcze mocniej docierała do wiernych zgromadzonych w kościele.
Wieczornica misyjna rozpoczęła się Mszą św., którą celebrował proboszcz ks. Jan Niziołek. Jako honorowy gość w prezbiterium zasiadła dr Wanda Błeńska, która w tym roku ukończyła 92 lata. Po zakończeniu Eucharystii spotkanie otworzył ks. Romuald Szczodrowski, który podzielił się swoim doświadczeniem apostolskim z czasów, kiedy przebywał wśród ludów afrykańskich. Jego ofiarność i poświęcenie w szerzeniu Ewangelii wywarły na wiernych parafii św. Brata Alberta wielkie wrażenie, szczególnie opowieści o posługiwaniu chorym na AIDS w miejscowych slumsach. W swoich wypowiedziach ks. Szczodrowski raz po raz odwoływał się do osoby dr Wandy Błeńskiej, która - nie ukrywał - jest dla niego wielkim autorytetem. Następnie głos zabrała Pani Doktor, która przez 43 lata pracowała wśród trędowatych w Afryce Wschodniej.
Wanda Błeńska urodziła się w Poznaniu w 1911 r. Uczęszczała do szkół w Toruniu, zaś studia medyczne ukończyła w swoim rodzinnym mieście. Następnie podjęła pracę w Warszawie, gdzie zastał ją wybuch II wojny światowej. W czasie wojny była aresztowana, jednak udało się jej przeżyć. Po zakończeniu wojny objęła w Toruniu nadzór nad Szpitalem Miejskim.
Przez cały ten czas coraz bardziej umacniała się w przekonaniu, że chce wyjechać na misje, aby pracować wśród ludzi ciężko chorych. To marzenie mogła zrealizować dzięki przychylności biskupstwa w Mbarara oraz królowej angielskiej. W 1950 r. wyjechała do Afryki i rozpoczęła wielką przygodę z misjami. Swoje wrażenia z tego - jak mówi Pani Doktor - „pięknego czasu” opisała na kartach dziennika, w którym m.in. czytamy: „... czuję, że dopiero gdy dzień wypełnię pracą rzetelną, bez odrzucania trudności, przestanie dla mnie istnieć samotność i opuszczenie (…) miłość ludzi i łatwość zjednywania sobie drugich to nie tylko cnota, ale przede wszystkim łaska…”. Przez cały czas swej działalności medycznej wśród trędowatych nie zaraziła się tą chorobą. Zapytana kiedyś, czy będzie używać rękawiczek ochronnych przy badaniu chorych, powiedziała: „Nie. Chory nie chce czuć, że się go boję, lub że się go brzydzę”.
Za swoją postawę wielkiej wrażliwości na potrzeby drugiego człowieka dr Wanda Błeńska dostała wiele odznaczeń, wśród których można wymienić także odznaczenia papieskie: od Jana XXIII (Pro Ecclesia et Pontifice) i od Jana Pawła II (Bene Merenti i Order św. Sylwestra). Pani Doktor nigdy nie mówi o swoich odznaczeniach. Spotkanie misyjne w parafii św. Brata Alberta w Zawierciu dr Błeńska rozpoczęła od opowieści o przygodach na misjach, a następnie wyświetlając slajdy ze swojej służby medycznej w Afryce, każdy rzetelnie skomentowała.
Po dyskusji panelowej bardzo serdecznie podziękowano przybyłym Misjonarzom, którzy na zgromadzonych wiernych zrobili wielkie wrażenie, o czym świadczyły gromkie brawa na pożegnanie.
Ta wieczornica misyjna pozostanie w pamięci wielu parafian jako wielkie przeżycie, bowiem nic tak nie uczy, jak bezpośredni kontakt ze świadkami apostolatu. Wierni uświadomili sobie, jak wielkie jest zapotrzebowanie na głosicieli Chrystusowego Orędzia. Przyjazne przyjęcie zaproszonych gości było piękną odpowiedzią na zawołanie z Encykliki: „…a kiedy wracają, przyjmuje ich z taką samą radością, z jaką pierwsze wspólnoty chrześcijańskie słuchały Apostołów opowiadających, jak wiele Bóg zdziałał przez ich przepowiadanie”.