26 maja br. w kościele polskokatolickim w Lublinie odbyło się kolejne nabożeństwo ekumeniczne, któremu przewodniczył proboszcz, ks. Andrzej Gontarek. W spotkaniu uczestniczyli m.in.: ks. dziekan Ryszard
Wolczyński, proboszcz, ks. Andrzej Pastuszek, ks. Kazimierz Stadniak, ks. Jan Materek, ks. Waldemar Telejko i ks. proboszcz Sławomir Rosiak z Kościoła starokatolickiego Mariawitów. Ponadto w nabożeństwie
uczestniczyli: klerycy ze Zgromadzenia Księży Marianów, dr Sławomir Żurek, Ruch Focolari, Archidiecezjalna Rada Ekumeniczna. Kazanie wygłosił proboszcz, ks. Roman Pracki z Kościoła ewangelicko-augsburskiego,
przewodniczący Regionalnego Oddziału Polskiej Rady Ekumenicznej.
Ks. Pracki przypomniał zebranym, że dzień 26 maja został poświęcony wszystkim matkom i nie jest czymś przypadkowym, że właśnie w świątyni pod wezwaniem Matki Bożej Wniebowziętej przyszło mu wygłosić
homilię. Wskazał, że w Kościołach ewangelickich unika się używania imienia Matki Bożej, ale ma ono, według niego, szczególne znaczenie właśnie w Polsce, gdzie jest szczególnie wielbione. I nie jest to
tylko przypadek, bo przecież matka jest kimś najważniejszym w życiu każdego człowieka. To ona uczy nas wrażliwości i miłości, ona zazwyczaj przyprowadza nas do kościoła, biorąc na siebie ciężar religijnego
wychowania. Ona towarzyszy nam przez całe życie, dzieląc nasze zwycięstwa, ale także porażki i upadki. Dziecko pozbawione matczynego dotyku ginie. Ten wymiar zapisany w naszym codziennym doświadczeniu
otwiera perspektywę szerszą - eschatologiczno-eklezjalną, perspektywę związaną z Matką Chrystusa. Stanowi ona - przypomniał ks. Pracki - niedościgły wzór poświęcenia, pokory i zawierzenia
Bogu. Została dotknięta mocą Ducha Świętego i otworzyła swą duszę na słowo Boga. Ona też towarzyszy Jezusowi od początku do końca. Maryja pozostaje z uczniami po śmierci Chrystusa, jest matką Kościoła,
która wszystkich kocha miłością doskonałą. I o tym nie należy zapominać - zakończył homilię ks. Pracki.
Penitencjaria Apostolska zgodnie z wolą Papieża Leona XIV wydała dekret o udzieleniu odpustu zupełnego w Roku Świętego Franciszka, tj. od 10 stycznia 2026 do 10 stycznia 2027 roku. Jest to związane z przypadającą w tym roku 800. rocznicą śmierci św. Franciszka. Odpust mogą uzyskać osoby, które spełnią określone warunki.
Jak informuje Penitencjaria Apostolska w komunikacie, Papież Leon XIV postanowił ogłosić okres od 10 stycznia 2026 do 10 stycznia 2027 Rokiem Świętego Franciszka. W tym bowiem roku przypada 800. rocznica śmierci Biedaczyny z Asyżu. Intencją Ojca Świętego jest, aby idąc za przykładem Świętego z Asyżu każdy wierny chrześcijanin stawał się sam wzorem świętości życia i nieustannym świadkiem pokoju.
Wczoraj, 13 stycznia, kard. Rolandas Makrickas, archiprezbiter papieskiej Bazyliki Matki Bożej Większej przewodniczył obrzędowi zamurowania Drzwi Świętych, znajdujących się w świątyni. Pozostaną one zamknięte do kolejnego Roku Świętego. W obrzędzie, który miał charakter prywatny, uczestniczył m.in. mistrz papieskich ceremonii liturgicznych, abp Diego Ravelli oraz członkowie kapituły.
Obrzęd zamurowania Drzwi Świętych w Bazylice Santa Maria Maggiore (Matki Bożej Większej) odbył się we wtorek wieczorem, jako prywatna uroczystość. Przewodniczył jej archiprezbiter tej świątyni, kard. Rolandas Makrickas, archiprezbiter bazyliki, a sam obrzęd został poprowadzony przez jednego z papieskich ceremoniarzy, ks. prał. Lubomir Welnitz, w obecności Mistrza Papieskich Celebracji Liturgicznych, abp. Diega Ravelliego.
Izajasz mówi do ziemi, która zaznała upokorzenia. Zabulon i Neftali leżały na północy. W VIII wieku przed Chr. te okolice pierwsze przyjęły cios Asyrii i doświadczyły przesiedleń. Prorok pamięta o „drodze nadmorskiej” i o „Zajordaniu”, o szlakach, którymi przechodzili obcy. W takich miejscach rodzi się zdanie o światłości. „Naród kroczący w ciemnościach” opisuje ludzi idących dalej, choć widzą mało. Ciemność w Biblii dotyka nocy, lęku i utraty sensu. Światłość (’ôr) jest znakiem obecności Pana. Ona wschodzi nad tymi, którzy „mieszkają w krainie mroków”, w przestrzeni naznaczonej śmiercią i przemocą. Izajasz mówi o świetle „wielkim”. Ono zmienia sposób widzenia. W tekście brzmi też obietnica pomnożenia narodu. To język życia, które wraca, gdy lud przestaje się kurczyć pod naciskiem. Radość zostaje nazwana „przed Tobą”, przed obliczem Boga. Prorok porównuje ją do radości żniwiarzy i do podziału zdobyczy. To obrazy ulgi po ucisku i oddechu po czasie ciężkiej pracy. Prorok opisuje rozbicie jarzma, kija na barkach i rózgi ciemięzcy. Przywołuje „dzień Midianu”, pamięć zwycięstwa Gedeona. To zwycięstwo przyszło bez siły wielkiej armii. Wskazuje na Boga, który potrafi przerwać spiralę strachu i oddać godność uciskanym. „Galilea pogan” brzmi jak przestrzeń (goyim), narodów. To miejsce mieszane, słabiej chronione, często lekceważone przez centrum. Izajasz widzi tam początek odnowy. Światło rozpala się właśnie na pograniczu. Proroctwo pokazuje Pana, który wchodzi w historię ran i czyni ją miejscem nowego początku. W tej obietnicy Pan sam staje się światłem drogi.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.