Szczególnie ważnym okresem w dziejach Kościoła polskiego było XIX stulecie, które przyniosło mu z jednej strony szereg restrykcji i prześladowań realizowanych przez władze zaborcze, co ujawniło się m.in. zsyłkami duchownych, kasatą klasztorów, ograniczeniami w kulcie i nauczaniu, a z drugiej - pozwoliło mu jeszcze bardziej związać się z narodem oraz wyzwolić wiele wewnętrznych sił. Można więc stwierdzić, że cierpienie zrodziło nowe moce w Kościele polskim. Jedną z dziedzin, w której one się uwidoczniły było życie zakonne. Choć ograniczane przez władze zaborcze, a nawet skazywane na wymarcie, nieustannie się odradzało, owocując nowymi rodzinami zakonnymi.
Wśród powstałych wówczas było, utworzone w 1875 r. w Rzymie z inicjatywy polskiej szlachcianki Franciszki Siedliskiej, Zgromadzenie Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu (CSFN), zwane popularnie nazaretankami. Zajęło się ono w sposób szczególny szerzeniem Królestwa Bożej miłości wśród wszystkich ludzi, a zwłaszcza w rodzinach. W związku z tym nazaretanki podjęły pracę w szkolnictwie, szpitalnictwie, nauczały religii, organizowały rekolekcje, a także opiekowały się polskimi emigrantami. Stosunkowo szybko rozwinęły swe struktury zakonne. Obecnie zgromadzenie liczy ok. 1700 sióstr pracujących w 15 krajach, m.in.: w Polsce, USA, Włoszech, Francji, Australii, na Filipinach. Od kilkunastu lat dom tego zgromadzenia funkcjonuje również w Rzeszowie przy parafii pw. św. Judy Tadeusza.
Inicjatorem sprowadzenia nazaretanek do tej parafii był jej organizator i proboszcz ks. Stanisław Tomkowicz. Przystępując do budowy obiektów parafialnych, zlecił on projektantowi, by w realizowanych planach uwzględnił część mieszkalną dla sióstr zakonnych, które zamierzał sprowadzić do parafii. Następnie pod koniec lat 80. minionego stulecia, już po wybudowaniu kościoła i domu parafialnego, zwrócił się do przełożonej prowincjalnej nazaretanek z propozycją objęcia placówki. Niestety, z powodu braków kadrowych w zgromadzeniu, została ona wstępnie oddalona. Po roku jednak, ponownie do niej wrócono i tym razem została ona przyjęta. 20 sierpnia 1990 r. nazaretanki przybyły do Rzeszowa, inaugurując tym samym działalność nowej placówki zakonnej.
Dom i kaplica zakonna nosząca wezwanie św. Judy Tadeusza zlokalizowane zostały w przeznaczonej dla sióstr części domu parafialnego. Choć są użytkowane przez nazaretanki, to stanowią własność parafii. Podstawą utrzymania placówki są pensje sióstr. W pierwszych dwóch latach stan personalny placówki nazaretanek stanowiły trzy zakonnice. Po otwarciu przedszkola ich liczba wzrosła do czterech. Od 1995 r. jest ich tam sześć. Działalnością domu i pracą sióstr kieruje przełożona placówki. Do 2004 r. ten urząd pełniły trzy zakonnice: s. Ludwika Pliszka (1990-1992), s. Monika Stopa (1992-2001) i s. Amabilis Maria Wnęk (od 2001 r.).
Po przybyciu do Rzeszowa nazaretanki zajęły się głównie katechizacją i pracą w kościele. Później, kiedy nauczanie religii wróciło do szkoły, za zgodą proboszcza ks. Tomkowicza otwarły 1 września 1992 r. Niepubliczne Przedszkole Parafialne pw. Świętej Rodziny. Szybko zdobyło ono dobrą renomę. Podsumowując 12 lat jego działalności ks. Tomkowicz stwierdził: „Przedszkole parafialne prowadzone przez siostry, to dobra inwestycja duszpasterska”.
Niezwykle ważną dziedziną posługi, w którą włączyły się rzeszowskie nazaretanki, jest praca w centrali Caritas Diecezji Rzeszowskiej. Podjęły ją we wrześniu 1994 r. Do chwili obecnej pracowały tam kolejno trzy siostry: s. Teresa Opertowicz (1994-1995), s. Benedykta Mazur (1995-1998) i s. Agata Jakieła (od 1998). Dzięki ich posłudze i zaangażowaniu sprawnie zrealizowano wiele dzieł charytatywnych.
14 lat pobytu nazaretanek w Rzeszowie to wprawdzie krótki, ale niezwykle owocny okres. Pozwolił on im nie tylko utworzyć dom zakonny, ale również włączyć się aktywnie w szereg dziedzin życia kościelnego, zwłaszcza wychowawczą, katechetyczną i charytatywną, ubogacając tym samym o swój charyzmat pracę apostolsko-społeczną Kościoła rzeszowskiego.