Poezja od zawsze skłaniała do refleksji nad otaczającą rzeczywistością i nad samym sobą. Zawsze była też duszą narodu.
Życie współczesnego człowieka coraz częściej zakłóca niepokój. Kryzys podstawowych wartości moralnych, brak odpowiedzialności za słowo, chaos informacyjny sprawiają, że to, co poetyckie, ginie. Umiejętność
rozumienia poezji pomaga też w przyjęciu Ewangelii i zrozumienia jej ducha.
Chęć popularyzacji poezji religijnej i rozbudzenia wrażliwości na jej piękno skłoniły nas do zorganizowania w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych nr 3 w Zamościu Konkursu Recytatorskiego Poezji Religijnej.
Jego mottem stały się słowa Cypriana Kamila Norwida: „... Panie - dałeś słowo...” pochodzące z wiersza Modlitwa. Każdy z uczestników konkursu przygotował prezentację dwóch wybranych
przez siebie utworów. Najczęściej przywoływanymi autorami byli Ojciec Święty Jan Paweł II i ks. Jan Twardowski. Miłym zaskoczeniem były dla nas prezentacje wierszy poetów związanych z naszym regionem
księży: ks. Krzysztofa Guzowskiego, ks. Wacława Oszajcy i ks. Pawła Słonopasa, a także Danuty Czubackiej, Andrzeja Wiercińskiego, Ludmiły Siryk.
Ciepłe przyjęcie wierszy Przemawiasz Panie i Tak chciałbym Panie ks. Pawła Słonopasa w wykonaniu zwycięzcy konkursu Łukasza Herby z klasy IV Technikum Elektrycznego było impulsem do zorganizowania
spotkania poety z młodzieżą. Poranek poetycki Bukiet wierszy... odbył się 20 maja w naszej szkole. Poeta ks. Paweł Słonopas, proboszcz parafii pw. Opatrzności Bożej w Bondyrzu, zaprezentował wiersze ze
swojego najnowszego, już IV tomiku Okno na świat. Opowiadał o tym, co inspiruje go do pracy twórczej i jak wielki wpływ na jego poezję ma piękno Roztocza. Wszystkie swoje wypowiedzi przeplatał humorystycznymi
dygresjami i anegdotami. Spotkanie przebiegało w miłej, serdecznej i wesołej atmosferze, która udzieliła się wszystkim jego uczestnikom.
Według słów ks. Jana Twardowskiego „... poezja jest poza słowami, a nie w słowach. By ją odczytać i odgadnąć, trzeba mieć intuicję, instynkt i wrażliwość...”. Takiej intuicji, instynktu
i wrażliwości życzymy wszystkim, którzy kiedykolwiek zetkną się z poezją.
Opowiadanie odsłania chwilę, w której król przestaje iść na czele ludu. Wiosna jest czasem wypraw wojennych, a Dawid zostaje w Jerozolimie. Zaczyna się od wygody, która nie stawia oporu pokusie. Dawid chodzi po dachu pałacu i patrzy z góry. Ten szczegół ma ciężar. Narracja jest oszczędna i chłodna. Tym wyraźniej widać, jak władza staje się narzędziem ukrycia. Król widzi, a potem coraz częściej „posyła”. Posyła po kobietę, posyła po męża, posyła list z rozkazem śmierci. Batszeba kąpie się, a narrator podkreśla czasowniki władzy: Dawid posłał po nią i wziął ją do siebie. Wzmianka o jej oczyszczeniu po nieczystości przypomina język Prawa i potwierdza, że poczęcie wiąże się z tą nocą. Potem przychodzi wiadomość o ciąży. W tle stoi Uriasz Chetyta, mąż Batszeby, cudzoziemiec wierny Izraelowi. Imię Uriasza (Uriyyāhû) niesie Imię Pana. Dawid sprowadza go z frontu, wypytuje o wojnę i odsyła do domu z podarunkiem z królewskiego stołu. Uriasz śpi jednak przy bramie pałacu wraz ze sługami. W dalszym ciągu opowiadania uzasadnia to pamięcią o Arce i o wojsku w polu. Jego postawa obnaża serce króla. Dawid upija Uriasza, a on nadal nie schodzi do domu. Król pisze list do Joaba z rozkazem ustawienia Uriasza w najcięższym miejscu bitwy i odstąpienia od niego. List niesie sam Uriasz. To obraz człowieka niosącego własny wyrok. Ginie Uriasz i giną także inni żołnierze. Zło rozlewa się poza prywatny grzech i dotyka wspólnoty. Tekst jeszcze nie pokazuje Natana, a już waży cisza Boga. Słowo Pana wróci i nazwie grzech po imieniu. Pomazaniec potrzebuje prawdy, aby wejść na drogę nawrócenia.
W katastrofie lotniczej w Ekwadorze zginął katolicki misjonarz udający się do pracy wśród rdzennych społeczności Amazonii. Salezjanin, ks. Enio Esteves zginął 26 stycznia wraz z pilotem i wolontariuszem, poinformowała rzymska agencja prasowa Fides. Według doniesień mediów, do eksplozji małego samolotu doszło w chwili lądowania.
Pochodzący z Timoru Wschodniego misjonarz mieszkał w Ekwadorze od 2009 roku i pełnił posługę w różnych parafiach, ostatnio w Wasakentsa. Salezjanie uhonorowali go jako oddanego kapłana, który poświęcił swoje życie pracy wśród rdzennych ludów Shuar i Achuar. Pogrzeb odbył się 28 stycznia w miejscowości Macas. Ekwadorska prowincja zgromadzenia salezjanów złożyła kondolencje rodzinie zmarłego i podziękowała misjonarzowi za jego niestrudzoną posługę, szczególnie na rzecz rdzennej ludności.
W tym roku po raz ósmy zostanie wręczona Nagroda Diecezji Sandomierskiej „Arbor Bona”, nazywana Nagrodą „Dobrego Drzewa”. Jest ona wyrazem wdzięczności wobec osób oraz instytucji, które swoją postawą i działalnością przynoszą dobre owoce dla Kościoła lokalnego i całej wspólnoty.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
