Wtedy Polipojt ramię żylaste natężył, /Cisnął; a jak daleko kij pasterski pada, /Wspośród rozproszonego wymierzony stada, /Tak szczęśliwy rzut jego nad wszystkie daleki - tymi słowami opisuje Homer (ok. IX w. p. n. e.) rzut dyskiem w swoim epokowym dziele Iliada (w polskim przekładzie F. K. Dmochowskiego). Gry i sporty nie przypadkiem znalazły się w starożytnym eposie. Dla mężów greckich były współzawodnictwem i przygotowaniem do boju. W Iliadzie odbywają się przy okazji pogrzebu Patroklosa, bohatera wojny trojańskiej. Ich inicjatorem, koordynatorem i sponsorem nagród jest Achilles. To on zapowiada kolejne dyscypliny: wyścigi rydwanów, zapasy, bieg pieszy, strzelanie z łuku, walki na pięści i włócznie, rzut oszczepem. Stawka zawodów to honor oraz konkretne dobra materialne, obiecywane przez Achillesa zwycięzcom i - co ciekawe - również zwyciężonym: „A pół talentu weźmie, kto ostatni będzie”.
Ideę igrzysk starogreckich streszczają słowa citius, altius, fortius (szybciej, wyżej, silniej). Najstarsze zawody, rozgrywane na przestrzeni lat 2600-1100 p.n.e., początkowo obejmowały akrobacje na rogach i grzbietach byków, walki na pięści, regaty. Pierwsze igrzyska w Olimpii (skąd wywodzi się określenie „olimpijskie”) odbyły się w 776 r. p.n.e., w konkurencji biegu na jeden stadion. Od tego czasu powtarzały się w niezmiennym cyklu 4-letnim przez 1168 lat (292 olimpiady) do chwili zakazu ich organizowania wydanego przez cesarza Teodozjusza I Wielkiego w 393 r. Zawody zostały wznowione dopiero w XIX w., kiedy to pierwsza nowożytna olimpiada odbyła się w 1896 r. w Atenach.
Ponad 100-letnie koło zamyka rok obecny, w którym 13 sierpnia, o godz. 21.00, na Stadionie Olimpijskim w Atenach odbędzie się ceremonia otwarcia XXVIII Igrzysk Olimpijskich w historii nowożytnej. Media mają tu swoją niezastąpioną rolę. Już w 1936 r., podczas olimpiady w Berlinie zastosowano pierwszy próbny przekaz telewizyjny z igrzysk. Operacja ponownie została przeprowadzona na nieco większą skalę po wojnie, podczas zawodów zimowych w Sankt Moritz (1948 r.). Natomiast XVII Igrzyska Olimpijskie w 1960 r. w Rzymie miały już ogromną telewidownię. Od tego czasu przekaz medialny z zawodów sportowych rozwijał się błyskawicznie. Olimpiada w Tokio (1964 r.) transmitowana była po raz pierwszy z wykorzystaniem łączy satelitarnych. Igrzyska, zorganizowane w latach 90. (Barcelona, Atlanta), dzięki telewizji obserwował niemal cały świat. Jak będzie teraz? W chwili pisania tego tekstu dowiaduję się, że greccy dziennikarze, walczący o podwyżkę płac, w dniach 16-18 lipca br. już po raz drugi w tygodniu przeprowadzili 48-godzinny strajk. Fakt ten zrodził obawę, że konflikt żurnalistów z pracodawcami może zakłócić krajową obsługę prasową sierpniowej olimpiady w Atenach.
W wyniku rewolucji medialnej podczas ostatniego stulecia, telewizja zyskała miano najważniejszego źródła informacji, wiedzy i rozrywki. Wraz z całym Kościołem docenia to Ojciec Święty Jan Paweł II, upatrując szczególną misję telewizji w kształtowaniu postaw, wartości, wzorów postępowania i opinii odbiorców. W nauczaniu z 1994 r. Papież zaznaczył: „Niezależnie od tego, czy kanały telewizyjne pozostają pod zarządem publicznym, czy prywatnym, są zawsze instytucjami użyteczności publicznej, służącymi wspólnemu dobru”.
W powyższym kontekście, idea igrzysk olimpijskich citius, altius, fortius nie traci aktualności. Szybciej, wyżej, silniej trzeba wzrastać we wszystkich dziedzinach dla dobra człowieka. I podnosić z życiowych gruzów niczym Ateny, które ze zniszczeń dokonanych w starożytności przez Persów powstały jako największy ośrodek kulturalny i umysłowy Grecji. Wystarczy wspomnieć imiona Fidiasza, Sokratesa, Platona, Arystotelesa…