Dziś przeżywamy ostatnią niedzielę Adwentu i nasze myśli coraz bardziej kierują się ku świętu Bożego Narodzenia. Także Liturgia Słowa tej niedzieli podkreśla coraz bardziej przygotowanie Kościoła na obchód tej wielkiej uroczystości.
Fragment z Księgi Izajasza czytany w tę niedzielę jest proroczą wizją i zapowiedzią przyjścia na ziemię Mesjasza - Pomazańca Bożego, który ma być Zbawicielem nie tylko narodu izraelskiego, ale całego świata. Słowa tej zapowiedzi spełniają się w osobie Jezusa Chrystusa, czego nie omieszka podkreślić św. Mateusz Ewangelista. Zresztą cechą właśnie tego Ewangelisty jest to, że w doskonały sposób odczytuje on zapowiedzi Starego Testamentu dotyczące Mesjasza i ukazuje ich spełnienie w osobie Jezusa Chrystusa.
Jednak w dzisiejszych naszych rozważaniach skoncentrujmy się głównie na dwóch imionach, jakie otrzymuje Syn Maryi: Jezus i Emmanuel. Obydwa to imiona symboliczne.
Imię w Starym Testamencie odgrywało bardzo ważną rolę. Było momentem zaistnienia czegoś, wręcz powołaniem do istnienia. Przekonuje o tym Księga Rodzaju: „Ulepiwszy z gleby wszelkie zwierzęta lądowe i wszelkie ptaki powietrzne, Pan Bóg przyprowadził je do mężczyzny, aby przekonać się, jaką on da im nazwę. Każde jednak zwierzę, które określił mężczyzna, otrzymało nazwę «istota żywa»” (Rdz 2,19). Wezwanie czyjegoś imienia było uobecnieniem tej osoby. Tak więc, kiedy Bóg mówi, że „tam będzie moje Imię”, oznacza to, że On sam będzie tam przebywał.
Inną jeszcze funkcją imienia było określenie misji, którą ten człowiek miał w swoim życiu do spełnienia, a raczej tego, czego Bóg dokona przez jego osobę. Dlatego też imiona, które nadawali Izraelici, zawierały zazwyczaj jedno z imion Bożych (El, Jahwe) np. „Daniel - Bóg jest sędzią”, „Samuel - Bóg wysłuchał”. Podobnie jest z imionami Mesjasza. Imię „Jezus” oznacza „Jahwe zbawia”, natomiast „Emmanuel” oznacza „Bóg jest z nami” - w sensie pośród nas.
Z tymi imionami wiąże się konkretne zadanie do wykonania. Przez osobę Mesjasza ma się urzeczywistnić Boże zbawienie, ale nie w taki sposób jak wyobrażali sobie Izraelici, że będzie to wyzwolenie od doczesnych przeciwników narodu. Tu chodzi o coś więcej, co też podkreśla Mateusz Ewangelista: „On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów”, a więc wyzwolenie od jeszcze potężniejszego przeciwnika, niż byli Babilończycy, Persowie, Grecy czy Rzymianie - wyzwolenie od szatana, który jest największym przeciwnikiem człowieka. Gdy bowiem człowiek, po grzechu pierworodnym, wykopał przepaść między sobą a Bogiem i oddał się w niewolę złego, Jezus, poprzez swoje dzieło Zbawienia, zstępuje do tej otchłani i stamtąd go wydobywa.
Imię „Emmanuel” podkreśla bliskość Boga względem ludzkich spraw. Dla Izraelity Bóg był kimś transcendentnym, to znaczy kimś odległym, przebywającym gdzieś w Niebie. Natomiast poprzez Wcielenie Jezus staje się kimś bliskim każdemu człowiekowi. Doświadcza tego wszystkiego, co jest udziałem każdego z nas. Zna cierpienie, ból, smutek, radość, głód, przyjaźń, miłość. Moglibyśmy powiedzieć wręcz, że Bóg stał się solidarny ze swoim stworzeniem, chce być w tym, co stanowi ludzką egzystencję, aby móc to odkupić.
Zbliżające się święto Bożego Narodzenia coraz bardziej uświadamia nam tę prawdę o bliskości Boga. Chyba bardziej Bóg nie mógł stać się bliższy człowiekowi, niż obierając taki stan uniżenia.