EWANGELIA WIERSZEM OPOWIEDZIANA
Druga Niedziela Wielkiego Postu w Roku C
TRZY SZAŁASY

Razu pewnego
zwiedzając
pobliską memu zamieszkaniu okolicę
znalazłem trzy szałasy
uwite z gałęzi
na wzgórzu
nazwanym Pustelnicą
w Ostańcach Jurajskich.

Od razu
przyszła mi na myśl
dzisiejsza Ewangelia
opowiadająca
o trzech namiotach,
które Piotr - Skała
w trwodze
zamierzał wystawić
dla swego Mistrza
i Jego dwóch towarzyszy,
gdy ujrzał ich «w Jego chwale».

Moje wzgórze
jest o wiele niższe
od tego w Galilei,
znajduje się pośród innych
wyrastających obok
z ziemi,
porośniętych
nie kosodrzewiną,
ale lasem bukowym,
który przesłania mi
promienie słońca,
a jednak
swoim ukształtowaniem
przypomina
tamto.

Dlaczego
Tradycja Kościoła
nazywa je
Górą Przemienienia,
to wiemy
z dzisiejszej Ewangelii,
a dlaczego Tabor?
Hebrajska nazwa: Har Tawor
i arabska: Dżabal at-Tur
oznacza: Wysoką Górę,
najwyższą w Galilei,
dla chrześcijan -
o szczególnym znaczeniu.

Droga na jej szczyt
wije się serpentynami
pośród skał
porośniętych lasem kosodrzewin,
upiększonych zielenią drzew laurowych,
pieprzowych a także oleandrów.
Nie jest taka sama
jak w czasach Chrystusa,
choć i dziś
trudno dostać się
na jej szczyt,
tak fizycznie,
jak też duchowo.

W Roku Wiary
przemierzamy duchowe szlaki
naszego Mistrza,
wspinając się na szczyty
naszego duchowego życia,
które - jak tu na Górze Tabor -
wymaga od nas
refleksji nad jego celem,
odkrywania
codziennie po trochu
jego sensu,
wysiłku wspinaczki
ku prawdzie
o nas samych
w przemianie.

Niestety,
nasze szaty
nie lśnią czystą bielą,
jak szaty Chrystusa,
stąd
płynie to przesłanie,
aby ogarnąć troską
nie tylko nasz wygląd,
ale serce i duszę,
by w «Jego chwale»
obecne
na wzór Mojżesza i Eliasza
mogły z Nim rozmawiać.

Nie śpijmy -
jak uczniowie
strudzeni drogą na szczyt,
«snem zmorzeni»
posnęli
w promieniach słońca,
lecz powstańmy
z naszych upadków,
w myśl słów Apostoła:
« Obudź się, który śpisz,
i powstań z martwych,
a zajaśnieje ci Chrystus» /Ef 5,14/.

Będąc trzeźwi
duchowo
i czyści na duszy
wejdziemy «w obłok»
Bożego Majestatu
bez trwogi
o własne zbawienie
i z nadzieją
na nowe życie
z Chrystusem -
«Synem wybranym» Ojca
i Nauczycielem
Ewangelii życia.

Nie czas
na milczenie,
ukrycie przed światem
w strachu i obawach,
by «nic nie powiedzieć,
o tym co widzieli»
uczniowie Chrystusa,
lecz najwyższa pora
na świadectwo prawdzie
o sobie, o siostrach i braciach
w jednym Kościele,
o miłości Boga,
który znajduje upodobanie
w swoich wybranych
i o łaskach
wyjednanych nam wszystkim
w misterium Chrystusa.