Bodaj najtrafniejsze określenie, jakie słyszałem w tych trudnych, pełnych emocji dniach.
27 lat Pontyfikatu Jana Pawła II to rzeczywiście wielki cud. Cud, który może trwać. Teraz wszystko zależy od nas. Można powiedzieć, że my mamy być jego dalszymi kreatorami. Mamy być cudowni. Jak? Prosto i trudno zarazem. Trzeba tę wielką spuściznę Ojca Świętego zastosować w życiu. Choć od lat wszyscy o tym mówią, to niewiele z tego wynika. Może teraz nadeszła pora?
Wszystkich dokumentów i przemówień papieskich jest ponad 80 tysięcy stron. Na początek niech nam wystarczy tych kilka stron, które wypowiedział bezpośrednio do nas. Będąc w Sosnowcu w pamiętnym 1999 r.
Jakie są główne punkty przesłania Ojca Świętego dla nas, dla naszego Kościoła sosnowieckiego? Po pierwsze, Kościół musi stanąć za człowiekiem. Każdym bez najmniejszego wyjątku. Przede wszystkim z tego powodu Ojciec Święty cieszy się taką admiracją na całym świecie, że nie unikał, nie pomijał, nie bał się rzucić wyzwania „możnym” tego świata, opowiadając się zawsze za słabszym, ubogim, pokrzywdzonym. Był ich głosem. W ich imieniu spotykał się z decydentami. Pokrzywdzony to ten, komu coś grozi, który czegoś się lęka, któremu trudno o nadzieję. Jako Kościół musimy te zagrożenia rozpoznać, być ich świadomi i przejąć się tymi, których one dotykają.
Przybywając do Sosnowca, Jan Paweł II wskazał na jedno z nich. Bodaj najbardziej dziś dotkliwe. Zagrażające wprost podstawom ludzkiej ezgsytencji. Odbierające radość życia i nadzieję. To brak pracy i instrumentalne traktowanie pracowników przez pracodawców. To bardzo ważne słowa. Wspierają, utwierdzają i stanowią mocny punkt odniesienia w sytuacji, gdy dominujące nurty ideowe przekonują, że o wszystkim, także o losie człowieka, powinna decydować niewidzialna ręka rynku. Codziennie przekonujemy się, jakie to przynosi skutki.
Bieda ma różne przyczyny. Czasem dzielimy ją na zawinioną lub nie. Ojciec Święty mówi inaczej - o biedzie tych, którzy nie potrafią albo nie mogą się odnaleźć w nowej rzeczywistości. Dostrzega przyczyny wewnątrz człowieka i w jego otoczeniu. Chce przez to powiedzieć, że każdy człowiek, który cierpi biedę powinien, a nawet ma prawo, być podmiotem troski Kościoła.
Wreszcie młodzież. Nasza młodzież. Mówimy często, że nie ma perspektyw, bo świat zewnętrzny nie pozwala ich dostrzec. Czemu tak się dzieje? Bo tylko obecność Boga odkrywa nowe, o wiele dalsze horyzonty. To młodzież z takimi perspektywami da nadzieję całemu światu.
Niech płomień rozpalony podczas tych wyjątkowych, jedynych w swoim rodzaju i niepowtarzalnych rekolekcji paschalnych w nas nie zgaśnie.