Reklama

Stulecie więziennictwa w Polsce

2019-02-11 13:45

Agnieszka Bugała

Agnieszka Bugała
Abp Józef Kupny sprawował Eucharystię z okazji 100-lecie więziennictwa

Mszę św. dziękczynną za stulecie służby więziennej w Polsce w Bazylice Garnizonowej p.w. św. Elżbiety we Wrocławiu sprawował metropolita wrocławski abp Józef Kupny, Naczelny Kapelana Więziennictwa Rzeczpospolitej ks. Adam Jabłoński, ks. Stanisław Małysa, kapelan Zakładu Karnego w Wołowie i inni kapelani posługujących w zakładach karnych.

Ks. Małysa podkreślał, że istotą posługi kapelanów więziennych jest „W miłości służyć człowiekowi, służyć człowiekowi w Bogu”. - Wielka, ważna i skuteczna jest służba w naszym okręgu, a to zasługa nie tylko księży kapelanów, ale też wszystkich dyrektorów jednostek penitencjarnych – mówił składając podziękowanie za wspólną modlitwę jubileuszową.

Homilię abp Józef Kupny rozpoczął od pytania jakie życzenia wypowiedzieć dziś, zgromadzonym w bazylice z okazji stulecia polskiego więziennictwa. - O jaki sukces powinniśmy się modlić? Co będzie znakiem powodzenia dla ponad 23 tys. funkcjonariuszy zatrudnionych w służbie więziennej? Co będzie oznaczał sukces dla osób zarządzających czy pracujących w 156 aresztach śledczych i zakładach karnych w Polsce? – pytał.

- Pewnie usłyszymy, że miarą prawdziwego sukcesu są tacy osadzeni, którzy po odbyciu kary więcej nie wracają do zakładu karnego. Tak już jest, że każdy inaczej wyobraża sobie swoje powodzenie, swój sukces. Czy zatem w kontekście tak wielkiej rzeszy osób odpowiedzianych za więziennictwo w naszym kraju możemy mówić o życzeniach, które będą dotyczyły wszystkich? – reflektował arcybiskup. W rozważaniu nawiązał do słów Ewangelii wg św. Marka, która opowiadała dziś o tym, jak Jezus uzdrawiał chorych. Chorzy prosili Go, żeby choć frędzli u Jego płaszcza mogli się dotknąć. A wszyscy, którzy się Go dotknęli, odzyskiwali zdrowie.

Reklama

- Tekst ewangelii przekazuje nam informacje pozornie oczywiste – mówi o uzdrowieniach – konkludował abp - Ewangelista Marek podkreśla jednak, że zdrowie uzyskiwali ci, którzy dotknęli się Jezusa. Owszem, Jezus uzdrawiał z chorób i nieszczęść na odległość, nie potrzebował bliskości, jednak w tym przypadku akt uzdrowienia był połączony z dotknięciem, z bliskością, jakby chciał nam pokazać, że nie da się ratować człowieka pozostając daleko, zachowując dystans – mówił metropolita.

- W religii żydowskiej osoba chora była uznawana za kogoś nieczystego. Kontakt z osobą chorą sprawiał zaciąganie nieczystości na siebie. Jezus nie izolował się od chorych, od potrzebujących pomoc. Idąc za Jezusem trzeba wejść w kontakt z chorymi, w ich świat, w ich cierpienie. Zwracam uwagę na ten fakt, ponieważ uczestniczycie w życiu ludzi, którzy są odizolowanymi od społeczeństwa, przed którymi społeczeństwo ma prawo się chronić – mówił abp do przedstawicieli służby więziennej.

- Wiemy doskonale, że proces naprawy człowieka osadzonego nie jest łatwy, Wasza praca nie jest łatwa. Być może niejeden raz wyciągaliście rękę, a ona została odrzucona. To może nie tylko zasmucać, to może zniechęcać. Jednak mamy wiele świadectw osób, w których proces przemiany rozpoczął się dopiero wtedy, gdy odsiadywały kare pozbawienia wolności – mówił abp Kupny. Przywołał historię Jacques'a Fescha, nazywanego „dobrym łotrem XX w.”, którego losy rozpropagował Daniel Ange. Morderca skazany na karę śmierci w więzieniu przeżył całkowite nawrócenie, przyjął chrzest a tuż przed wykonaniem wyroku mówił: „Za pięć godzin zobaczę Jezusa!”

- To w zakładzie karnym dokonała się jego całkowita przemiana – mówił abp – ale ona nie dokonała się sama z siebie. Owszem, Pan Bóg działa, ale dokonała się też dzięki ludziom, którzy uświadamiali mu, że warto być dobrym, że można doświadczać i obdarowywać dobrem, przemiana stała się możliwa dzięki ludziom, których spotkał na swojej drodze, w więzieniu. Tego nie da się zrobić na odległość, trzeba kontaktu, rozmów. Może to i zadanie dla kapelanów więziennictwa? Dla tych, którzy pokazują, że można żyć inaczej? – pytał metropolita. - Żeby po wyjściu z więzienia byli lepszymi ludźmi, potrzebują pomocy, nawet, jeśli myślą inaczej, nawet wtedy, gdy pomocną dłoń odrzucają – mówił – i na tej drodze mają was. Abp Kupny zapewnił zgromadzonych o swojej modlitwie za owoce ich niełatwej posługi.

W lutym 1919 r. Naczelnik Państwa Polskiego marszałek Józef Piłsudski wydał dekrety dotyczące Służby Więziennej, a przede wszystkim dekret w sprawie organizacji okręgowych dyrekcji więziennych. To ten moment uważamy za narodziny polskiej Służby Więziennej. Służba Więzienna to trzecia pod względem wielkości formacja mundurowa w Polsce.

Siła modlitwy

2019-10-01 13:55

Beata Pieczykura
Niedziela Ogólnopolska 40/2019, str. 10-11

Ma moc większą od bomby atomowej. Jest najpotężniejszą bronią znaną ludziom wszystkich czasów, także w XXI wieku. To nie slogan – mówią ci, którzy doświadczyli siły modlitwy różańcowej. Dzięki niej niektórzy wciąż żyją

stock.adobe.com

Chwycili za różaniec, a sam Bóg uczynił cud we właściwym czasie. Zaufali, są pewni, że On wie, co robi. Wojownicy Maryi opowiadają o cudownej ingerencji Boga w swoim życiu.

Ocalony i nawrócony

Wielkiej siły modlitwy różańcowej, która ratuje od samobójstwa i kompletnie zmienia życie, doświadczył Marcin. Przez 15 lat pił i zrobił w życiu wiele złych rzeczy. Któregoś dnia, w 1. rocznicę śmierci swojej ukochanej babci, postanowił pójść trzeźwy na jej grób. Pamiętał, że babcia przez całe życie odmawiała Różaniec, głównie w jego intencji, więc zabrał ze sobą ten sznurek paciorków.

– W drodze na cmentarz próbowałem odmawiać Różaniec, choć właściwie nie wiedziałem jak, bo zapomniałem po I Komunii św. – opowiada Marcin. – Miałem omamy, jakbym widział diabła, który namawiał mnie, żebym się powiesił. W tym amoku zwątpiłem we wszystko i poszedłem na pole. Wiedziałem, że tam jest takie miejsce, gdzie są schowane sznury. Szukałem gorączkowo powroza, ale nie mogłem go znaleźć. To mi uświadomiło, że ta modlitwa ma wielką moc. Jestem pewny, że dzięki Różańcowi nie odebrałem sobie życia. Oszołomiony wróciłem na cmentarz i modliłem się, jak umiałem. Wtedy postanowiłem świadomie i dobrowolnie iść na terapię odwykową. Najpierw przez 3 miesiące byłem na oddziale detoksykacyjnym, a potem na oddziale odwykowym. Tam, po 15 latach, przystąpiłem do spowiedzi generalnej. Spowiednik powiedział mi, jak odmawiać Różaniec. Po powrocie do normalnego życia było mi ciężko, ale najważniejsze było to, aby „nie popłynąć”. Moją siłą i pomocą stał się Różaniec. Tak pozostało do dziś. Otrzymałem tyle łask – nie piję już 10 lat, a od 2 lat odmawiam Nowennę Pompejańską, jedną za drugą, zwłaszcza za kapłanów. Wierzę, że we współczesnym świecie najskuteczniejszą bronią jest Różaniec.

54 dni do szczęścia

Niełatwe życie odebrało jej radość i pokój serca, wszystko przestało mieć sens. Pracowała po 12 godzin dziennie, także w soboty i niedziele. Zaczęło jej szwankować zdrowie, pojawiły się konflikty w niedawno zawartym małżeństwie. Nie miała czasu dla przyjaciół, więc powoli ich traciła. Nie widziała wyjścia z tej sytuacji, a z całego serca pragnęła zmiany. – Wtedy przyjaciółka powiedziała mi, że Różaniec ma moc zmienić to wszystko – wspomina Magdalena. – Pomyślałam sobie: czemu nie, i postanowiłam spróbować. Byłam tak zdesperowana, że zdecydowałam się odmawiać Nowennę Pompejańską – każdego dnia przez 54 dni nie rozstawałam się z różańcem. Walczyłam ze sobą, z czasem, ze zniechęceniem. Wytrwałam. Dziś wiem jedno – niezależnie od tego, co by się działo, Bóg zawsze wyciągnie rękę, bo nie odmawia Matce Jezusa. Jestem szczęśliwa, wszystko powoli wraca do normy. Różaniec totalnie odmienił moje życie.

Potężniejszy od kul

Zenon różaniec otrzymał w dniu I Komunii św. i nie rozstaje się z nim do dziś. Od wielu lat modli się na nim codziennie. O trudnych dniach i modlitwie wbrew nadziei tak dziś mówi:

– Pamiętam, jak wiosną 1945 r. pijany radziecki żołnierz chciał rozstrzelać mojego ojca Jana. Mama klęczała na podwórku, na śniegu, przy ul. Paderewskiego w Grudziądzu, płakała i głośno odmawiała Różaniec, a my, dzieci, razem z nią. Baliśmy się. Po chwili przyszedł pułkownik, przełożony żołnierza, który trzymał ojca pod bronią, i zażądał dokumentów. Wtedy okazało się, że ojciec nie jest Niemcem. Pułkownik oddał ojcu dokumenty i powiedział mu, że jest niewinny. Potem znowu rosyjscy żołnierze zabrali ojca na przesłuchanie i uwięzili w piwnicach jednego z domów w Owczarkach k. Grudziądza. Długo nie wracał. Mama i ja poszliśmy tam. Cudownym trafem ojca właśnie zwolnili. Po wyzwoleniu Grudziądza całą rodziną wróciliśmy do domu – był zniszczony, ale stał. Jestem pewny, że codzienna modlitwa różańcowa naszej wieloosobowej rodziny ocaliła ojca od czerwonego zniewolenia i śmierci. Dlatego pytam młodych: Czy odmówiłeś Różaniec choć jeden raz? Może teraz weźmiesz go do ręki i będziesz się na nim modlić... To piękna przygoda spotkać Boga w tajemnicach rozważanych we wspólnocie Kościoła lub osobiście w domu, szpitalu, drodze, gdziekolwiek jesteście...

* * *

Powiedzieli o Różańcu

„Czepił się chłop Różańca jak tonący liny. Ale czegóż dzisiaj uchwycić się można, kiedy wszystko tak szybko się zmienia, przemija? Czegóż uchwycić się można w tym świecie, gdzie tempo przemian i zmian oszałamia, onieśmiela, ogłupia? Różańca babci, matki, swojego Różańca. Tego samego Różańca, co wczoraj, dziś i jutro. Najprostszego, jak prosta jest miłość. Uchwycić jego rytm, wejść w ten rytm, żyć tym rytmem – to uratować i ocalić siebie” – o. Jan Góra OP

„Nie ma w życiu problemu, którego by nie można rozwiązać z pomocą Różańca” – s. Łucja z Fatimy

„Różaniec jest modlitwą maluczkich i pokornych, ale też modlitwą najwznioślejszych duchów w Kościele; jest modlitwą teologów, doktorów, myślicieli i świętych” – kard. Stefan Wyszyński

„Jesteśmy szczęściarzami. Bo mamy Różaniec. Bo się możemy uczepić tajemnic, które dokonały największych rewolucji w dziejach świata. Bo się możemy dać wciągnąć w te tajemnice. Zresztą, czy nie są to też nasze tajemnice? Pełne radości i bólu, światła i chwały. Może dlatego modlitwa różańcem staje się wciąż, tak jak niegdyś, początkiem wielu rewolucji, w naszym życiu i życiu całej ludzkości” – ks. Rafał J. Sorkowicz SChr

„Różaniec to nie wypracowanie teologiczne. Odmawiany w chorobie, w trudnej podróży, w oczekiwaniu na wyniki badań, przed drzwiami egzaminatora – jest najmądrzejszą modlitwą” – anonim z internetu

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Częstochowa: Zapalają ogień w świecie

2019-10-18 21:54

Beata Pieczykura

– Wkraczamy z ufnością w nowy rok akademicki 2019/2020. Ośmielamy się śmiałością nie ludzką, ale pochodzącą od Ducha Świętego podjąć studia teologiczne, którym towarzyszy formacja do dojrzałego życia chrześcijańskiego i podjęcie różnych form ewangelizacji we współczesnym święcie – mówił ks. dr Mikołaj Węgrzyn, dyrektor Wyższego Instytutu Teologicznego im. Najświętszej Maryi Panny Stolicy Mądrości w Częstochowie podczas inauguracji nowego roku akademickiego w murach tej uczelni.

Beata Pieczykura/Niedziela

Uroczystość inauguracji nowego roku akademickiego 2019/2020 w Wyższym Instytucie Teologicznym w Częstochowie odbyła się 18 października br. Z tej okazji Mszy św. w kaplicy seminaryjnej pw. Zesłania Ducha Świętego przewodniczył i homilię głosił abp Wacław Depo. Do zebranych, czyli „uczestników zmagań o komplementarność wiary i rozumu”, Ksiądz Arcybiskup powiedział: – Prośmy Ducha Świętego o pogłębienie naszej wiary i ludzkiej współpracy w tym dziele, którym jest Uniwersytet i nasz Instytut.

Zobacz zdjęcia: Częstochowa: Zapalają ogień w świecie

Po uroczystej immatrykulacji studentów I roku oraz wręczeniu dyplomów magisterskich, dyplomów i świadectw Studium Liturgii i Muzyki Kościelnej wykład inauguracyjny „Teologiczne recepty na kryzys Kościoła w Polsce” wygłosił ks. dr hab. Damian Wąsek.

W ub. r. akademickim w Instytucie studiowało 125 studentów na studiach magisterskich i podyplomowych. W warsztatach biblijnych uczestniczyło 59 osób. Stopień magistra teologii Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie (ponieważ Wyższy Instytut Teologiczny w Częstochowie jest związany umową z Uniwersytetem Papieskim Jana Pawła II w Krakowie) uzyskało 9 osób, a studia podyplomowe ukończyło 7 osób.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem