Reklama

Niedziela Wrocławska

Mężowie Ducha Świętego

„Upatrzcie zatem, bracia, siedmiu mężów spośród siebie, cieszących się dobrą sławą, pełnych Ducha i mądrości” (Dz 6,3). Nie siedmiu, a trzech takich mężów zostało wezwanych w sobotę 11.05 do publicznego wyrażenia gotowości w pełnieniu posłannictwa zgodnie z wolą Chrystusa i Kościoła przez posługę diakona.

[ TEMATY ]

diakonat

diakon

Agata Pieszko

W parafii pw. Św. Maksymiliana Marii Kolbego we Wrocławiu Gądowie święcenia diakonatu przyjęli Michał Olko z parafii pw. Opatrzności Bożej, Bogusław Wojnarowski z parafii pw. Św. Jadwigi oraz Marcin Józefczyk, parafianin z kościoła na Gądowie. – Wyznaczony do bycia diakonem musi być mężem Ducha Świętego, gdyż rozeznawanie powołania to na pierwszym miejscu nadsłuchiwanie woli Bożej, która jest źródłem wszelkich sakramentów Kościoła. Żeby powstało powołanie, musi być wołanie Boga, potem usłyszenie powołania, zdolność wzrostu w tym powołaniu i wspólnota, w której ono będzie mogło się spełniać – mówił w trakcie homilii bp. Andrzej Siemieniewski, z którego rąk kandydaci przyjęli świecenia. Faktycznie nie sposób dokonać tych wszystkich rzeczy bez relacji z Duchem Świętym.

Reklama

Diakon w języku Nowego Testamentu oznacza posługujący. Kandydaci zostali wezwani do pokornej służby w duchu miłości. W końcu odczytując Ewangelię, czy trzymając kielich z przenajświętsza Krwią niejako stają w miejscu samego Chrystusa. Ci trzej mężczyźni zostali uznani zarówno przez duchowieństwo jak i wiernych godnymi tej posługi.

Nowo wyświęceni diakoni po Eucharystii w swoich podziękowaniach nie pominęli nikogo, kto przyczynił się do wzrastania w ich posłudze i oprawy tego wyjątkowego dnia. Dziękowali Maryi jako ukochanej Matce swojego powołania, biskupom, kapłanom, rodzicom, wiernym, klerykom Metropolitalnego Wyższego Seminarium Duchownego we Wrocławiu, przedstawicielom Ogólnopolskiego Seminarium dla Starszych Kandydatów do Święceń w Krakowie, gdzie przez pewien etap formacji studiował diakon Bogusław, opiekunom roku – ks. Marcinowi Werczyńskiemu i ks. Maciejowi Małydze, a także kapłanom głoszących dla nich rekolekcje, czy profesorom i wykładowcom Papieskiego Wydziału Teologicznego. Szczególne podziękowania złożyli także proboszczom rodzinnych parafii – Krzysztofowi Hajdunowi, Adamowi Dereniowi i Czesławowi Majdzie, do którego diakoni skierowali takie słowa: My tak się trochę czasem śmiejemy, ale dzisiaj to się stało faktem – dla nas dziś tutaj jest katedra i bardzo ci dziękujemy za Twoją wszelką życzliwość i dobro, bo właśnie dzisiaj dzieło Twojego życia stało się katedrą.

2019-05-12 18:07

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Historyczna chwila we Wschowie

2020-09-04 15:19

[ TEMATY ]

diakonat

Wschowa

patronat Maryjny

Karolina Krasowska

Klasztor franciszkański we Wschowie 4 września był miejscem dwóch historycznych wydarzeń

Klasztor franciszkański we Wschowie 4 września był miejscem dwóch historycznych wydarzeń

Klasztor franciszkański we Wschowie 4 września był miejscem dwóch niecodziennych uroczystości. Tego dnia czterech alumnów zakonnego seminarium we Wronkach przyjęło z rąk bp. Tadeusza Lityńskiego święcenia diakonatu i został ogłoszony dekret o ustanowieniu Matki Bożej Pocieszenia patronką miasta Wschowy.

- To rzeczywiście historyczna chwila, to historyczna godzina nie tylko dla zakonu franciszkańskiego, dla tego klasztoru, dla miasta Wschowy, ale również dla Kościoła zielonogórsko-gorzowskiego - mówił bp Tadeusz Lityński. 

- Wyrażam wdzięczność Opatrzności Bożej, wyrażam wdzięczność Bogu w Trójcy Jedynemu, za to, że w swojej miłości i zrządzeniu dzisiaj pozwala nam cieszyć się tą decyzją (Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów - przyp.red.)  ogłoszoną już oficjalnie patronatu dla mieszkańców Wschowy, tutaj od wieków czczonej i szanowanej Matki Bożej, która przyjmuje nasze wołania - dodał pasterz diecezji. 

Zobacz zdjęcia: Święcenia diakonatu i patronat Maryjny we Wschowie

Dekret o ustanowieniu patronatu Maryjnego dla miasta Wschowy odczytał dziekan dekanatu Wschowa ks. kan. Dariusz Ludwikowski, zaś w uroczystą Liturgię

wprowadził urodzony we Wschowie o. dr Bernard Marciniak, prowincjał zakonu franciszkanów, który bardzo zabiegał o ustanowienie patronatu Maryjnego dla Wschowy. 

Drugim ważnym wydarzeniem, które miało miejsce w klasztorze franciszkańskim we Wschowie były przełożone z powodu pandemii święcenia diakonatu. Z rąk bp. Tadeusza Lityńskiego przyjęło je czterech alumnów zakonnego seminarium we Wronkach, bracia : Aureliusz, Ignacy, Paweł i Pio. 

- Dzisiaj, tutaj w klasztorze we Wschowie, po wiekach są święcenia, co jest też historycznym wydarzeniem. Mam osobiście możliwość udzielenia święceń diakonatu dla naszych braci. To wielka radość Kościoła, w której chcemy dziś uczestniczyć - dodał bp Lityński.

- Dzisiejsza uroczystość jest ogromną tajemnicą, którą będziemy odkrywać przez całe życie. Bóg zaprasza nas, abyśmy całym sercem zanurzyli się w Nim i przez Niego działali - powiedział br. Pio. 

CZYTAJ DALEJ

Św. Teresa od Dzieciątka Jezus - patronka misji

Przed swoją śmiercią św. Teresa (1873-1897) przyrzekła, że będzie z nieba „spuszczać deszcz róż”. Dlatego ikonografia przedstawia Świętą z naręczami róż, które oznaczają łaski, jakie za jej wstawiennictwem ludzie otrzymują. Te właśnie niezwykłe łaski stały się przyczyną popularności Świętej w świecie, oraz tak rychłego wyniesienia do chwały ołtarzy. W roku 1923 papież Pius XI ogłosił ją błogosławioną, a już dwa lata później wpisał ją uroczyście do katalogu świętych. W roku 1944 papież Pius XII ogłosił św. Teresę drugą, obok Joanny d´Arc, patronką Francji. W roku 1947, w 50-lecie śmierci św. Teresy, odbyła się we Francji wielka peregrynacja relikwii Świętej.

W Lisieux wystawiono obok klasztoru Karmelitanek bazylikę ku czci św. Teresy. Nad wejściem do bazyliki widnieje duży napis: „Kto się wywyższa, będzie poniżony; kto się poniża, będzie wywyższony” (Łk 14,11). W bazylice Święta leży w brązowym habicie, z białą peleryną, w czarnym welonie i z wiankiem róż na głowie. W prawej ręce trzyma róże, a w lewej krzyż. Wokół kryształowej trumny mnóstwo róż, jak też zapalonych świec. Dookoła trumny napis: „Chcę osiągnąć niebo, czyniąc dobrze na ziemi”. Sława św. Teresy od Dzieciątka Jezus jest rzeczywiście zadziwiająca.
Jej krótkie życie nie zawierało nadzwyczajnych wydarzeń. Nie piastowała ważnych funkcji, nie pisała traktatów teologicznych, nie założyła nowych fundacji, nie odznaczała się bohaterskimi czynami. Dziewięć lat klasztornego życia upłynęło jej na cichym wypełnianiu twardej reguły karmelitańskiej. Jednak Teresa z Lisieux została Doktorem Kościoła, jest najczęściej cytowaną kobietą w nowym Katechizmie Kościoła Katolickiego.

Swoje przemyślenia na temat życia duchowego i cierpienia napisała w księdze Dzieje duszy. Nie była wielką pisarką, ale jej teksty odznaczają się prostotą i jasnością. Pierwsza część jej autobiografii - „Rękopis A” - powstał na prośbę siostry Pauliny, przeoryszy Karmelu. Siostra Maria później nakłoniła Teresę do napisania „Rękopisu B”, prosząc o dokładniejsze wyjaśnienie „doktryny małej drogi”.
Droga ta jest prosta, dostępna każdemu, choć wcale niełatwa. Teresa mówi tu o swoim jedynym skarbie: „im bardziej jest się słabym, bez pragnień i bez cnót, tym lepszym jest się obiektem dla działania Bożej miłości, pochłaniającej i przemieniającej”. Co ciekawe, dzisiaj refleksje św. Teresy, przetłumaczone na blisko 60 języków, należą do ścisłej czołówki bestsellerów literatury religijnej.
Święta Teresa miała zaledwie 4 lata, kiedy straciła matkę. Po jej śmierci obrała sobie za matkę Maryję. W latach 1881-1886 ojciec oddał Teresę do internatu sióstr benedyktynek, które w swoim opactwie miały także szkołę z internatem dla dziewcząt. 25 marca 1883 r. Teresa zapadła na ciężką chorobę. Jak sama wyznała, uzdrowiła ją cudownie Matka Boża. Odtąd przy każdej Komunii św. powtarzała z radością: „Już nie żyję ja, ale żyje we mnie Jezus”. Pan Jezus swoją wybrankę już od dziecka doświadczył cierpieniem. Najpierw przyszła wspomniana choroba. Potem ogarnęły ją skrupuły, które dręczyły ją ponad rok. Jak wyznała, swoje uleczenie z tej choroby duchowej zawdzięcza swoim czterem siostrzyczkom, zmarłym w latach niemowlęcych. W pamiętniku swoim zapisała, że w czasie pasterki, w noc Bożego Narodzenia przeżyła „całkowite nawrócenie”. Jak je należy rozumieć? Oto ogarnął jej serce żar pozyskania dla Pana Jezusa wszystkich grzeszników. Ogarnęła ją tęsknota za modlitwą, rozmową z Bogiem. Odtąd zaczęła się jej wielka droga ku świętości.

Kiedy miała 15 lat, zapukała do bramy Karmelu, prosząc o przyjęcie. Przełożona jednak, widząc wątłą oraz zbyt młodą panienkę, nie przyjęła Teresy, obawiając się, że najsurowszego zakonu nie przetrzyma. W tej sytuacji Teresa pojechała do Rzymu. Papież Leon XIII obchodził złoty jubileusz swojego kapłaństwa. Upadła przed nim na kolana i zawołała: „Ojcze, pozwól, abym dla uczczenia Twego jubileuszu mogła wstąpić do Karmelu w 15. roku życia”. Marzenia dziewczęcia spełniły się dopiero po roku. Została przyjęta, najpierw w charakterze postulantki, potem nowicjuszki. Zaraz przy wejściu do klasztoru uczyniła postanowienie: „Chcę być świętą”.
W styczniu 1889 r. odbyły się jej obłóczyny i otrzymała imię: Teresa od Dzieciątka Jezus i od Świętego Oblicza. Jej drugim postanowieniem było:
„Przybyłam tutaj, aby zbawić dusze, a nade wszystko, by się modlić za kapłanów”. Na rok przed śmiercią zaczęły pojawiać się u św. Teresy pierwsze objawy daleko już posuniętej gruźlicy: wysoka gorączka, osłabienie, zanik apetytu. Pierwszy krwotok zaalarmował klasztor w nocy z Wielkiego Czwartku na Wielki Piątek. Mimo to spełniała nadal wszystkie zlecone jej obowiązki: mistrzyni, zakrystianki, opiekunki starszych sióstr. Zima roku 1896/1897 była wyjątkowo surowa. Klasztor nie był ogrzewany. Przełożona zlekceważyła stan siostry. Do infirmerii posłano ją dopiero w lipcu 1897 r., gdzie 30 września zmarła.

Często święta przedstawiana jest jako osoba uśmiechnięta. Tak było w istocie. Nawet wśród największych cierpień umiała zdobyć się na uśmiech. Chciała zostać świętą. Chciała wiele czynić dla zbawianie dusz. Chciała pomagać kapłanom. I oto nadarzyła się okazja - cierpienie. Św. Teresa cieszyła się z tych krzyży, bo widziała w nich piękny prezent, jaki może złożyć Boskiemu Oblubieńcowi. Pan Jezus nie był też wobec niej dłużny, obsypywał Wybrankę pociechami wewnętrznymi, a nawet stanami ekstazy.
W Polsce kult św. Teresy stał się bardzo popularny w XX w. Nie było kościoła bez obrazu uśmiechniętej Świętej z różami. Wystawiono ku jej czci kilkadziesiąt kościołów. Ukazało się kilkanaście wydań jej żywotów. Także jej imię stało się popularne. Istnieją w Polsce dwie rodziny zakonne pod wezwaniem św. Teresy: Karmelitanki od Dzieciątka Jezus oraz Siostry św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Może zadziwiać, dlaczego św. Teresa została ogłoszona patronką misji katolickich. Wyjaśnia to wyznanie Teresy: „nie mogąc być misjonarką czynną, pragnę nią być mocą miłości i pokuty”. Te słowa wzbudziły wśród głoszących Dobrą Nowinę na krańcach świata wiarę w Jej autentyczną miłość i wstawiennictwo w trudach misyjnych.

CZYTAJ DALEJ

Łask: Odpust św. Michała Archanioła

2020-10-01 14:00

[ TEMATY ]

archidiecezja łódzka

Piotr Drzewiecki

W święto Archaniołów Gabriela, Michała i Rafała parafia kolegiacka w Łasku przeżywała sumę odpustową. Przewodniczył jej ks. Maciej Paramuszczak – proboszcz parafii w Szydłowie pod Piotrkowem Tryb., wieloletni Misjonarz w Afryce.

- Oblicza aniołów są piękne. Istoty duchowe są osobami bo mają wolną wolę, nie mają jednak ciała. Anioł nie ma płci, ale ma odwagę i siłę mężczyzny. Ma także wrażliwość i dobroć kobiety! Michał któż jak Bóg, Rafael jest patronem opieki, Gabriel to patron listonoszy. On zszedł z góry i zwiastował dobrą nowinę. Aniołowie przynoszą nam dobre wieści – mówił celebrans.

W kolejnej części homilii zachęcił parafian do częstszego wzywania pomocy Archaniołów i do głębszej obecności ich w życiu. - Ci, którzy chwalą Pana Boga na co dzień, chcą nam pomóc. Codziennie we mszy wzywamy ich pomocy. Błagajmy aniołów o pomoc dla nas, bo nie są tylko po to, by łopotać skrzydełkami i świecić pucołowatymi buźkami. Oni są po to, by nam służyć. Ten ,który nie chciał służyć jest teraz diabłem. Jakie to słowo służba, które dziś ucieka ze słownika. Dziś ciężko jest służyć. Aniołowie wypełniają swoje życie służbą. Niech aniołowie zawsze będą w naszym sercu i na naszych ustach. Mówiąc „Ojcze Nasz” czy „Zdrowaś Mario” dorzucajmy również wezwanie za aniołów, by codziennie wstawiali się za nami. Dziś Kościół potrzebuje służebnej modlitwy. Za przyczyną świętych aniołów czyńmy naszą modlitwę gorliwą i Bogu przyjemną – mówił były misjonarz.

Na zakończenie Mszy świętej parafianie odmówili Litanię do św. Michała Archanioła, a następnie jak co wieczór, tradycyjnie odśpiewali Apel Jasnogórski w Kaplicy Matki Boskiej Łaskiej i dokonali zasłonięcia płaskorzeźby Maryi.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Przejdź teraz
REKLAMA: Artykuł wyświetli się za 15 sekund

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję